چپتر 2136: آیین
0سانی گفت: «...و همون‌جا بود که با یوریس خداحافظی کردم و با عجله برگشتم به همون‌رسید جایی که ازش وارد عالمِ سایه شده بودم، تا برگردم اینجا. راستش... فکر کنم اون عوضی از‌جهانِ اینکه فهمید حالت خوبه خوشحال شد. با وجودِ اون کلماتِ رنگارنگی که برای توصیفت به کار برد.»
نفیس مدتی ساکت ماند و با شگفتی به سانی‌خوشحالم چشم دوخت. لابه‌لای داستانِ او چند سؤالی پرسیده بود،لذت اما بیشترِ وقت‌ها سکوت کرده و سراپا گوش بود.
چند لحظه‌نگیر بعد، آهسته سرش‌نادر را تکان داد.
«اون مالِ دورانیه که هنوز طلسمِ کابوس بر دنیا حاکم نشده بود. نمی‌دونه کابوس‌ها چی‌ان و چطور کار می‌کنن. برای همین، نمی‌تونست حدس بزنه‌چطور که من صفتِ [نفیلیم] رو بعد از فتحِ کابوسِ اول به دست آوردم... لابد فکر می‌کرد از همون اول همین‌طوری به دنیا اومدم. نفیلیم‌ها‌بودن فرزندانِ پیوندِ نامقدسِ امرِ ایزدی و کفرآمیز بودن، پس برای مردمِ اون دوره، حتی از کسایی که خلأ تباهشون کرده بود هم منفورتر بودن.»
شانه بالا انداخت.
«پس به دل نگیر.»
لحظه‌ای بعد،نگیر لبخندی نادر چهره‌اش‌نادر را روشن کرد.
«با این حال. خوشحالم که به آرزوش رسید‌بعد و واردِ عالمِ سایه شد. زمانِ با هم‌طلسمِ بودنمون کوتاه بود، اما از همنشینی باهاش لذت بردم.»
سانی با‌شانه کنجکاوی به‌انداخت او نگاه کرد.
«ولی آخه فرقی هم می‌کنه؟ چه توی مهِ جهانِ زیرین بلعیده بشه چه عالمِ سایه نابودش کنه، نتیجه کم‌وبیش یکیه.کنجکاوی مهم‌تر از اون... فکر کنم از همون اول داشت بهم دروغ می‌گفت. یه بار بهت نگفت که بعد از جدا شدن‌می‌گفت از اون درخت، وقتِ زیادی براش نمونده؟ پس، شاید کلِ داستانِ نفرین‌شدن به دستِ ایزدِ سایه رو از خودش درآورده باشه.»
نفیس به حرف‌هایش‌لحظه‌ای فکر کرد، بعد‌چهره‌اش آهسته سر تکان داد.
«فکر کنم... منظورش این بود که دور از اون درخت، در نهایت مثلِ بقیهٔ مردگانِ بی‌قرارِ بیابانِ کابوس بی‌عقل می‌شه. و فرق می‌کنه — دست‌کم برای اون فرق‌حدس می‌کنه. این‌طوری بهش نگاه کن که یه جسد به حالِ خودش رها بشه تا بپوسه، یا اینکه درست‌وحسابی دفن بشه. برای مردمِ باستان، رسم بر این بود که‌شانه سایه‌های مردگان توی عالمِ سایه آرامش پیدا کنن، پس حتی اگه مرگ از یوریس دریغ شده بود، باز هم دلش می‌خواست آخرین آرامگاهش توی عالمِ ایزدِ سایه باشه.»
به سانی‌شانه نگاه کرد و‌نگیر لبخندِ کمرنگی زد.
«در هر‌لبخندی حال، از‌چهره‌اش گزینه‌های دیگه بهتره.»
سپس، نفیس آرام خندید.
«اما عجیب نیست که این‌قدر عادی دربارهٔ عالمِ سایه‌آهسته به‌عنوانِ ماهیتِ رازآلودِ مرگ حرف می‌زنیم، انگار نه انگار‌دنیا که قرار بوده اینا فقط یه مشت اسطوره باشن؟»
سانی شانه بالا انداخت.
«شاید؟ ولی آخه عجیب‌تر از جنگیدن روی قفسهٔ سینهٔ یه اسکلت به بزرگیِ یه‌بودنمون قاره‌ست؟ یا سفر در زمان توی هرمی که هرچقدر هم به سمتش بری باز‌جهانِ هم دور می‌مونه؟ بیا روراست باشیم... زندگیِ ما اصلاً عادی نیست و هیچ‌وقت هم نبوده.»
نفیس سر تکان‌لحظه‌ای داد و با‌چهره‌اش جدیت نگاهش کرد.
«پس، عالمِ سایه... فقط تو‌سراپا می‌تونی بری اونجا؟ یا می‌تونی‌سرش بقیه رو هم با خودت ببری؟»
سانی چند لحظه مکث کرد.
«مطمئن نیستم بتونم کسی رو با خودم ببرم توی دروازهٔ سایه. ولی از تجسمِ هفتمم استفاده کردم تا یه بند اونجا بذارم — تا جایی که‌توی می‌شد دور از مرکز، چون از موجوداتی که اونجا هستن می‌ترسم. پس می‌تونم کسی رو از جهانِ بیداری بیارم به عالمِ سایه. با این حال... رفتن‌شاید به اونجا رو پیشنهاد نمی‌کنم. خیلی خطرناکه و فقط به دردِ کسی مثلِ من می‌خوره. حتی با این وجود هم قصد ندارم به این زودیا برگردم اونجا.»
نفیس آهی‌نگیر کشید و دوباره‌نادر سر تکان داد.
«احتمالاً کارِ عاقلانه‌ایه.»
پس از‌شانه آن، چهره‌اش در‌نگیر فکر فرو رفت.
سرانجام آرام گفت:
«یه نافرمانی...»
سانی ساکت ماند‌سکوت و دوباره به‌گوش حرف‌های یوریس فکر کرد.
پس از‌شانه مدتی نفیس‌انداخت اخم کرد.
«یه‌جورایی منطقیه. جوهرِ مقامِ مطلق فقط این نیست که قدرتِ کافی برای حکومت به دنیا رو داشته باشی، بلکه‌بردم بیشتر اینه که ایمانی اون‌قدر قوی داشته باشی که دنیا رو وادار کنی تسلیمِ قدرتت بشه. که اراده‌اش کنی.داشت و به نظر می‌رسه آدم باید قدرتِ ایمانش رو با یه کارِ استثنایی ثابت کنه... یه‌جور آیین، یا یه قربانی.»
سانی با‌نگیر شنیدنِ حرف‌های‌لبخندی او خندید.
«ایمان... جالبه‌وقت‌ها که از این‌سراپا کلمه استفاده می‌کنی...»
اما می‌فهمید منظورِ نفیس چیست. این‌طور نبود که رسیدن به‌روشن مقامِ مطلق نیازمندِ انجامِ آیینی خاص باشد؛ بلکه هر کاری که‌همنشینی به مقامِ مطلق ختم می‌شد، ذاتاً یک آیین به حساب می‌آمد.
با این حال هرگز به چشمِ‌کرد یک قربانی به آن نگاه نکرده‌واردِ بود. این هم انتخابِ واژهٔ نامعمولی بود.
یعنی آزاراکس، طاعونِ فولاد،لبخندی پدرش را قربانی کرده‌کرد بود تا جایش را بگیرد؟
در این صورت، سانی‌کرده باید چه چیزی را قربانی‌آهسته می‌کرد تا آیین کامل شود؟
ناگهان داستانِ قدیمی‌ای را به یاد آورد که نفیس زمانی برایش تعریف کرده بود... داستانِ قهرمانِ بزرگی‌واردِ به نامِ هراکلس که بُعدِ ایزدی‌اش به یک ایزد تبدیل شده بود، در حالی که بُعدِ فانی‌اش سایه‌ای‌بلعیده درمانده شده بود که بی‌هدف در تاریکیِ جهانِ زیرین پرسه می‌زد... نسخهٔ اسطوره‌ایِ جهانِ زیرین، نه نمونهٔ واقعی‌اش.
لرزید؛ ناگهان‌لبخندی احساسِ ناخوشایندی به‌روشن او دست داد.
سرانجام سانی آهی کشید.
«در هر‌وقت‌ها صورت... وقتمون‌کرده داره تموم می‌شه.»
نفیس با چهره‌ای گرفته‌انداخت نگاهش کرد و با‌نادر آهی سر تکان داد.
سانی اصلاً دلش نمی‌خواست‌چهره‌اش حرفِ بعدی‌اش را به زبان‌خوشحالم بیاورد، اما چارهٔ چندانی نداشت.
نفسِ عمیقی کشید.
«آنویل همین الان هم راهی از وسطِ گودالِ دندهٔ اول باز کرده. به‌محض اینکه ارتشِ شمشیر از پایین بیرون‌حاکم بیاد و دژِ گذرگاهِ کوچک سقوط کنه، کی سونگ چاره‌ای جز عقب‌نشینی نداره. و وقتی اردوگاهِ اصلیِ ارتشِ سرود‌می‌کرد محاصره بشه... درگیریِ فرمانروایان فقط مسئلهٔ چند روزه. این مهلتِ ماست. فکر می‌کنی تا اون موقع به مقامِ مطلق می‌رسیم؟»
نفیس کمی مکث‌بالا کرد، سپس با‌لحظه‌ای لحنی خونسرد گفت:
«نمی‌تونم مطمئن باشم.»
سانی سر تکان داد.
«که یعنی باید چندتا سؤالِ سخت از‌لحظه خودمون بپرسیم. و مهم نیست جوابامون چی باشه...هنوز فکر کنم باید نقشه رو یکم عوض کنیم.»
آهی کشید.
خوب یا بد...