چپتر 2168: حسِ خطر
0کمی بعد، جِست تماس را قطع‌نظر کرد و رابطش را پایین گذاشت. سپس‌نکردنش با چهره‌ای مات‌ومبهوت به دیوار خیره ماند.
ردِّ ویرانی اشتباه نمی‌کرد. افرادِ بسیار کمی می‌دانستند شمشیرِ شکسته و دسته‌اش به مصافِ‌نابود کدام بذرِ کابوس رفته‌اند، چه رسد به اینکه بدانند کدام دروازه به آن متصل‌داره است؛ این از آن دست اطلاعاتی بود که خاندان‌های میراث‌دار معمولاً پیش خودشان نگه می‌داشتند.
اما ردِّ ویرانی از ستون‌های حکومت بود، پس خبر داشت. به همین دلیل مخفیانه دروازهٔ C2-167 را زیر نظر گرفته بود؛ می‌دانست هرگونه تغییری در وضعیتش — یا تغییر نکردنش پس از مدتی مشخص — به هر شکلی روی کلِ جهان تأثیر می‌گذارد.
به خاطرِ کسانی‌نمی‌دانست که به مصافِ‌هیچ‌چیز آن کابوس رفته بودند.
پس اگر دروازه ناگهان بسته می‌شد، او می‌فهمید. با این حال، جِست به همین راضی‌مشخص نشد و او را مجبور کرد همان لحظه بررسی کند؛ ردِّ ویرانی می‌توانست سریع‌تر از‌می‌فهمید جِست به داده‌های دورسنجیِ مقیاسِ اوبل دسترسی پیدا کند، برای همین فقط ده دقیقه طول کشید.
شکی در‌نمی‌دانست کار نبود. دروازه‌هیچ‌چیز همچنان باز بود.
و این یعنی...
جِست اصلاً نمی‌دانست این‌معنایی چه معنایی دارد. هیچ‌چیز‌جور با عقل جور درنمی‌آمد.
«یعنی کابوس فتح نشده بود؟ با وجودِ‌گرفته فتح شدنِ کابوس، بذرش نابود نشده بود؟ وضعیتِ‌مشخص عجیبِ آنویل یه‌جورایی به این ناهنجاری ربط داشت؟»
«آخه آنویل چطور برگشته بود؟»
جِست دست‌بذرش بالا آورد و‌عجیبِ شقیقه‌اش را مالید.
«داره چه اتفاقِ لعنتی‌ای میفته؟»
کمی مکث‌دلیل کرد، سپس‌دروازهٔ شمارهٔ دیگری گرفت.
باید در سؤالاتی که می‌پرسید و افرادی که با آن‌ها حرف می‌زد‌شدنِ محتاط عمل می‌کرد، برای همین کمی طول کشید؛ اما سرانجام مشخص شد که‌آورد نه خاندانِ شعلهٔ جاودان و نه خاندانِ سرود هیچ تحرکِ غیرعادی‌ای نشان نمی‌دهند.
و این یعنی هیچ اتفاقی برای شمشیرِ شکسته،ناهنجاری لبخندِ آسمان یا کی سونگ نیفتاده بود. آن‌ها‌مالید نه بیدار شده بودند و نه مرده بودند.
جِست بدونِ تماس گرفتن‌معنایی با خودِ شعلهٔ جاودان، نمی‌توانست‌درنمی‌آمد تأییدِ قاطعانه‌تری به دست بیاورد.
کاری که...دلیل از نظرِ تئوری‌زیر می‌توانست انجام دهد.
با این حال، راهِ‌دارد آسان‌تری هم برای روشن‌درنمی‌آمد شدنِ قضیه وجود داشت.
جِست با اخم بخشِ زیرزمینیِ عمارتِ داگونت را ترک کرد و به سمتِ‌بالا گاراژ رفت. کمی بعد، داشت با یک خودروی پی‌تی‌ویِ لوکس در خیابان‌های پایتختِ محاصرهٔ‌می‌پرسید ربعِ شمالی رانندگی می‌کرد و به‌سختی جلوی خودش را می‌گرفت تا دیوانه‌وار گاز ندهد.
آن حسِ ناآرامیِ محوی که در حصار‌عقل به جانش افتاده بود، حالا قوت گرفته‌بذرش و به حسِ خطر تبدیل شده بود.
«داره چه اتفاقی میفته؟»
آخه قضیه چی بود؟
حالا که آنویل صحیح و سالم برگشته بود،ناهنجاری باید جشن می‌گرفت و شرابِ گران‌قیمت می‌نوشید، اما‌مالید در عوض حس می‌کرد اتفاقِ وحشتناکی افتاده است.
یا داشت می‌افتاد.
انگار اشتباهی مرتکب شده بود.
انگار خودِ جهان هم با او سرِ ناسازگاری داشت. حینِ رانندگی، رابطش صدای گوش‌خراشی داد و اعلام کرد به‌زودی‌ناهنجاری دروازهٔ کابوسی در همان حوالی باز می‌شود. در نتیجه، خیابان‌های پیشِ رو به دلیلِ عملیاتِ تخلیه مسدود شدند. خودروهای‌می‌پرسید حکومتی راه‌ها را بسته بودند و جِست مجبور شد برای رسیدن به مقصد، مسیرِ انحرافیِ درازی را طی کند.
مقصدی که‌بذرش مقرّ خاندانِ‌وضعیتِ دلاوری بود.
جِست پیش‌تر نسبتاً نزدیک به مقرِ آن‌ها در پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی زندگی می‌کرد، اما‌نابود پس از مرگِ پسرش، خانواده‌اش از آنجا رفتند. برای همین رسیدن به قلبِ شهر حسابی وقتش‌لعنتی‌ای را گرفت. وقتی خودروی پی‌تی‌ویِ او مقابلِ دروازه‌های به‌شدت محافظت‌شده توقف کرد، دیگر دم‌دمای صبح بود.
با این حال، ورود به داخلِ محوطه‌گرفته نسبتاً سریع انجام شد. طولی نکشید که‌مدتی داشت به سمتِ ساختمانِ اصلی قدم برمی‌داشت.
«استاد جِست! بدموقعی‌معنایی به دیدنِ ما‌عقل اومدین. می‌تونم کمکی بکنم؟»
به پیشخدمت، سباستین، خیره‌وضعیتِ شد؛ یکی از اولین پیروانِ‌ربط سرنگهبان، درست مثلِ خودِ جِست.
وقتی سرنگهبان به مصافِ‌معنایی کابوسِ سوم رفت، او‌جور هم جا مانده بود.
جای شکرش باقی بود که به جای یکی از‌هرگونه اعضایِ دورِ خاندانِ دلاوری، با او روبه‌رو شد. جِست‌کلِ به این مرد خیلی بیشتر از آن‌ها اعتماد داشت.
ظاهرِ خونسردِ پیشخدمت و آرامشِ‌هیچ‌چیز محوطه، همین حالا هم شکِ او‌وجودِ را به یقین تبدیل کرده بود.
اما باز‌بذرش هم باید‌وضعیتِ مطمئن می‌شد.
جِست کمی‌اصلاً به جلو‌معنایی خم شد.
«سباستین... منو‌دلیل ببر پیشِ‌دروازهٔ اربابِ جوان.»
پیشخدمت در سکوت براندازش کرد.
بیدارشدگان در خواب به‌شدت آسیب‌پذیر بودند، برای همین از کپسول‌های‌آخه خوابِ میراث‌داران با تدابیرِ شدیدِ امنیتی محافظت می‌شد. جِست یکی‌میفته از وفادارترین زیردستانِ خاندانِ دلاوری بود... اما قاتلِ بدنامی هم بود.
اگر تصمیم می‌گرفت به خانوادهٔ دوست و‌عقل ولی‌نعمتِ فقیدش خیانت کند، دادنِ اجازهٔ دسترسی‌بذرش به کپسولِ خوابِ آنویل اشتباهی مرگبار می‌شد.
با این‌دلیل حال، پیشخدمت سرانجام‌زیر سر تکان داد.
«دنبالم بیاین.»
آن دو از چند ایستِ بازرسیِ امنیتی گذشتند و به اعماقِ زمین رفتند. خزانهٔ‌آورد خاندانِ داگونت بسیار نفوذناپذیر بود، اما اصلاً با تدابیرِ امنیتیِ محوطهٔ دلاوری قابل‌مقایسه نبود. جِست‌آن‌ها شک داشت که حتی یک تایتان هم بتواند به‌راحتی از این سدِ دفاعی عبور کند.
البته از طرفی جنگلِ گرسنه‌ای که بیست‌وپنج سال حصار را در محاصره داشت، اگر به خاطرِ‌وضعیتِ تلاشِ مدافعان نبود، می‌توانست دژِ باستانی را هم نابود کند. پس یک تایتانِ واقعی احتمالاً این‌میفته پوستهٔ آلیاژیِ افسون‌شده را در عرضِ چند روز، و شاید هم چند ساعت، در هم می‌شکست.
سرانجام به امنیتی‌ترین طبقه رسیدند. کپسول‌های‌نظر خوابِ نوادگانِ مستقیمِ خاندانِ دلاوری، یعنی آنویل‌نکردنش و مادوک، در این طبقه قرار داشت.
حتی همسرانشان هم وقتی‌دارد به عالمِ رؤیا می‌رفتند،درنمی‌آمد در طبقهٔ دیگری می‌خوابیدند.
اما در حالِ حاضر، شخصِ سومی هم‌یه‌جورایی آنجا حضور داشت. آن بچه، آستریون، یکی‌آورد از اتاق‌ها را به خود اختصاص داده بود.
پیشخدمت چند کدِ امنیتی وارد کرد تا به اعماقِ این‌فتح طبقهٔ محافظت‌شده راه یابند. همچنین مجبور شدند سرِ جایشان بایستند‌ناهنجاری تا چند اسکنِ معمولی و جادویی روی آن‌ها انجام شود.
اما در نهایت،مخفیانه جِست مقابلِ درِ‌نظر فولادیِ سنگینی ایستاد.
در به‌آرامی باز‌معنایی شد و او‌عقل قدم به داخل گذاشت.
آنجا روی سکویی کوتاه، تابوت‌دانی آهنی قرار داشت که‌ربط در تاریکی سوسو می‌زد. کپسولِ خوابِ آنویل بود؛ همان کپسولی‌لعنتی‌ای که پیش از رفتن برای فتحِ کابوس واردش شده بود.
وقتی به تابوت‌دان نزدیک شد و از‌عقل دریچهٔ باریکِ روی درپوشِ آن به داخل‌بذرش نگاه کرد، تپشِ تندِ قلبش را حس کرد.
سپس، نفسِ لرزانی کشید.
کپسولِ خواب... خالی نبود.
آنویل داخلش دراز‌نابود کشیده بود و‌آنویل آرام خوابیده بود.
او همان‌جا بود.
جِست با‌دلیل بهتی عمیق‌دروازهٔ تلوتلوخوران عقب رفت.
چی... این دیگه چه...
همه‌چیز، از جمله چشمانِ خودش،عجیبِ نشان می‌داد که دستهٔ شمشیرِ‌آخه شکسته هنوز در اعماقِ کابوس است.
آنویل هم‌اصلاً هنوز در‌معنایی کابوس بود.
و اگه اونجا بود...
پس آخه‌نمی‌دانست کی الان‌دارد توی حصار بود؟
جِست ناگهان حس‌نابود کرد عرقِ سردی‌آنویل روی کمرش می‌نشیند.
کی توی حصار بود...
یا چی بود؟