چپتر 2171: بازگشتِ پادشاه
0اگرچه مجتمعِ دلاوری در ظاهر تغییری نکرده بود — بگذریم‌کرده از اینکه ملازمان و کارگرانِ عادیِ خاندان به‌طرز عجیبی ساکت‌دربارهٔ و مضطرب بودند — اما وضعیت در زیرِ زمین تفاوت داشت.
طبقه‌ای که آنویل... آن ناهنجاری... در آن نگهداری می‌شد، آرام و بی‌سروصدا‌شایعاتِ باقی مانده بود. افرادِ بسیار کمی اجازهٔ دسترسی به آنجا را داشتند‌سرگرمیِ و معمولاً فقط بانو گوینِ جوان و چند شوالیهٔ وفادار نگهبانی می‌دادند.
اما وضعیتِ طبقاتِ‌حاضر بالا و پایینِ‌حفظ قرنطینهٔ موقت متفاوت بود.
آنجا ده‌ها شوالیه گرد آمده بودند و با التهاب انتظار می‌کشیدند تا اتفاقی رخ دهد.وجود حتی همهٔ آن‌ها نمی‌دانستند برای چه آنجا هستند، چون رازِ وجودِ آن ناهنجاری همچنان پنهان‌میانِ نگه داشته می‌شد. فقط به آن‌ها گفته شده بود که برای هر چیزی آماده باشند.
دور کردنِ این همه جنگجوی قدرتمند از وظایفشان،دستش منابعِ خاندانِ دلاوری را تحتِ فشار قرار می‌داد،کاملِ اما کاری از دستِ جِست یا مادوک برنمی‌آمد.
در حالِ حاضر، مادوک‌جلوی در حصار بود و‌متوقف سنگر را حفظ می‌کرد.
جِست اینجا بود‌حاضر و با چهره‌های قدرتمندِ‌می‌کرد جهانِ انسان‌ها سروکله می‌زد.
با وجود اینکه هر کاری از دستش برمی‌آمد کرده بود تا جلوی درزِ اخبار را بگیرد، متوقف کردنِ‌کرده کاملِ آن غیرممکن بود. بنابراین، شایعاتِ عجیبی دربارهٔ خانوادهٔ دلاوری در میانِ خاندان‌های میراث‌دار می‌چرخید. بیشترِ مردم با‌شایعات این شایعات صرفاً مثلِ یک سرگرمیِ بیهوده برخورد می‌کردند، اما آن‌ها که نفوذِ واقعی داشتند، به تکاپو افتاده بودند.
هرچه باشد،قدرتمندِ هیچ دودی بدونِ‌سروکله آتش بلند نمی‌شود.
پس، جِست تمامِ روز را‌درزِ با آشنایانِ قدیمی صحبت کرده‌غیرممکن و پشت‌سرهم دروغ بافته بود.
همه‌چیز روبه‌راه بود.
هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
قرار نبود فرمانروای‌جهانِ جدیدی در حصار‌می‌زد روی کار بیاید.
اوضاع تحتِ کنترل بود.
...اما اوضاع قطعاً تحتِ کنترل نبود. در واقع، همه‌چیز هر لحظه بیشتر از کنترل‌می‌زد خارج می‌شد. هم اینجا و هم در حصار، مدام اتفاقاتِ شوم و غیرقابل‌توضیحی رخ می‌داد‌خانوادهٔ و با اینکه هنوز کسی کشته نشده بود، اما دیر یا زود این اتفاق می‌افتاد.
چون در دنیای طلسمِ‌حصار کابوس، نشانه‌های شوم همیشه‌اینجا به فاجعه ختم می‌شد.
جِست آن‌قدر ساده‌لوح نبود‌انسان‌ها که انتظارِ چیزی جز‌دستش این را داشته باشد.
«آه... الان پشیمونم که اون‌درزِ همه فرقه رو از بین بردیم.بنابراین انگار به یه جن‌گیر نیاز داریم...»
در حالِ حاضر در اتاقِ کوچکی زیرِ مجتمعِ دلاوری بود و خسته روی یک‌می‌زد صندلیِ اداری لم داده بود. دیوارهای تصویری خاموش بودند و اتاق در تاریکی فرو رفته‌خانوادهٔ بود. تنها منبعِ نور، صفحه‌نمایش‌های روبه‌رویش بود که او را در نوری رنگ‌پریده غرق می‌کرد.
یکی از صفحه‌نمایش‌ها تصویرِ دوربین‌های امنیتیِ طبقه‌ای را نشان می‌داد که گوین در آن مراقبِ ناهنجاری بود.برمی‌آمد در حالِ حاضر داشت برایش کتاب می‌خواند — مردِ جوان کاملاً راضی به نظر می‌رسید و با‌بیشترِ کنجکاوی به صدایش گوش می‌داد. اگر کسی حقیقت را نمی‌دانست، شبیهِ یک زوجِ متأهلِ خوشبخت به نظر می‌رسیدند.
روی صفحهٔ دوم، گزارش‌ها و مقالاتی نمایش داده می‌شد که خاندانِ دلاوری‌درزِ بی‌سروصدا به محققان و متخصصانِ مختلف سفارش داده بود. جِست داشت آن‌ها‌میراث‌دار را به‌آرامی می‌خواند و سعی می‌کرد توضیحی برای وضعیتِ فعلی پیدا کند.
متأسفانه، فعلاً بی‌فایده بودند — او دربارهٔ انواع و اقسامِ سرشت‌هایی که می‌توانستند توهمی از‌میانِ یک شخص بسازند، موجوداتِ کابوسی که رفتارِ انسان را تقلید می‌کردند، و مکان‌های مرموزی که‌تکاپو وقوعِ اتفاقاتِ عجیب در آن‌ها ثبت شده بود خوانده بود، اما همهٔ این‌ها بی‌نتیجه بود.
ناهنجاری از تمام آزمایش‌هایی که بر اساس این تحقیقات طراحی کرده بودند، سربلند بیرون آمده بود.دستش آنویلِ جدید شیادی نبود که با سرشتی کمیاب فریبشان داده باشد، نه موجودِ کابوس بود و نه‌می‌چرخید شبحی از عالمِ رؤیا. این مردِ جوان از هر نظر، خودِ آنویلِ دلاوری در کالبدِ انسانی بود.
...صفحهٔ نمایشِ سوم داده‌های دورسنجیِ‌سنگر مقیاسِ اوبل و همچنین علائمِ‌قدرتمندِ کپسولِ خوابِ آنویل را نشان می‌داد.
جِست خسته چشمانش را مالید و سپس دوباره به مقالاتِ پژوهشی بازگشت. در حالِ حاضر‌متوقف قلمروِ انسان در عالمِ رؤیا نسبتاً کوچک بود... اما شایعه بود که در دوردست‌های شمال،مثلِ آن‌سوی رشته‌کوهِ نفوذناپذیری که مرزِ سکونتگاه‌های انسانیِ شرقی به حساب می‌آمد، رشته‌کوهی حتی ترسناک‌تر قرار دارد.
طبقِ گزارش‌ها، آن کوه‌ها پیوسته در‌اخبار مه پوشیده بودند و آن مه خواصِ‌دربارهٔ عجیب و هولناکی از خود نشان می‌داد...
جِست داشت مقالهٔ اکتشافیِ مردِ جسوری به نام جولیوس را‌قدرتمندِ می‌خواند که ناگهان چیزی توجهش را جلب کرد. سرش را‌درزِ چرخاند، به تصویرِ طبقهٔ قرنطینه نگاه کرد... و یکه خورد.
ناهنجاری هنوز داشت به گوین گوش‌حفظ می‌داد، اما نگاهش را چرخانده بود و‌سروکله حالا مستقیم به دوربینِ مخفی نگاه می‌کرد.
تقریباً انگار داشت‌جهانِ مستقیم به چشمانِ‌می‌زد جِست زل می‌زد.
لبخندی محو لبانِ مردِ‌جلوی جوان را کج کرد‌متوقف و جِست بی‌دلیل لرزید.
چی...
لحظه‌ای بعد، صدای آژیر از بلندگوها بلند شد. سرش را‌قدرتمندِ با شتاب به سمتِ مخالف چرخاند و به صفحهٔ سوم‌درزِ خیره شد که اعلانِ فوری روی آن به نمایش درآمده بود.
چند لحظه طول کشید‌انسان‌ها تا جِست معنی‌اش را‌دستش بفهمد. به جلو خم شد.
«غیبش زد!»
دروازهٔ کابوسِ C2-۱۶۷ همین الان ناپدید شده بود. از آنجا که سیستم را طوری تنظیم کرده بود که در صورتِ تغییرِ وضعیت فوراً به او خبر دهد، احتمالاً اولین نفر در دنیا بود که از این موضوع باخبر می‌شد.
مقیاسِ اوبل کمی تأخیر داشت،سنگر اما این اتفاق نهایتاً باید‌قدرتمندِ چند دقیقه پیش افتاده باشد.
جِست در حالِ هضمِ این خبرِ‌می‌زد تکان‌دهنده بود که آژیرِ دیگری به صدا‌اخبار درآمد. چشمانش چرخید و سپس گشاد شد.
علائمِ حیاتیِ آنویل‌کرده داشت دیوانه‌وار بالا‌اخبار و پایین می‌رفت.
گندش بزنن!
جِست از روی‌حاضر صندلی پرید و‌حفظ به بیرون دوید.
تا به اتاقِ خوابِ آنویل برسد، صدای بووومِ بلندی آمد‌کرده و درِ زره‌پوش و سنگینِ آن ناگهان مثلِ کاغذ تا‌دربارهٔ شد. دیوارهای فلزی ناله کردند و به داخل خم شدند.
جِست از روی آلیاژِ تغییرشکل‌یافته‌درزِ پرید، واردِ اتاق شد و‌غیرممکن دیوانه‌وار به اطراف نگاه کرد.
به نظر می‌رسید درون‌پاشیِ شدیدی در داخل رخ داده است. دیوارهای زره‌پوش شکسته‌سروکله و اسکلتِ مجتمع را در آن‌سوی خود نمایان کرده بودند. تابوتِ آهنین به‌بنابراین کرهٔ دندانه‌دارِ کوچکی از فلزِ پاره‌پاره تبدیل شده بود. چراغ‌ها آشفته چشمک می‌زدند.
در میانِ همهٔ این‌ها، آنویل مثلِ مجسمه‌ای بیش‌ازحد بلند ایستاده بود. برهنه‌انسان‌ها بود و اندامِ بی‌نقص و عضلاتِ تراشیده‌اش در تمامِ شکوهشان نمایان بود.کاملِ موهای سیاهش بلند شده و دسته‌دسته، خیس به صورتِ جذابش چسبیده بود.
چشمانِ خاکستری، آرام‌جهانِ و فولادینش پیوسته‌می‌زد به جِست خیره بود.
جِست حتی به‌عنوانِ یک‌جلوی استاد، ناگهان زیرِ بارِ‌متوقف آن نگاه احساسِ خفگی کرد.
اون... اون قطعاً عروج کرده...
گردبادی از جرقه‌های سرخ پیکرِ برهنهٔ آنویل را‌اینجا در بر گرفت و به شکلِ زرهی شوالیه‌ای درآمد.برمی‌آمد او ابرویی بالا انداخت و با لحنی یکنواخت پرسید:
«...می‌خوای به زل‌زدن ادامه بدی؟»