چپتر 2157: بذرهای مصیبت
0آنچه شعلهٔ جاودان به انجام رسانده بود، همه‌چیز را تغییر داد. حتی پیش از آنکه خبرِ عروجش مانند موجی‌یکی سهمگین در سراسرِ جهان بپیچد و قلبِ افرادِ بی‌شماری را شعله‌ور کند، قلبِ کسانی را لرزانده بود که در دنیای‌می‌توانست هولناکِ طلسمِ کابوس، هم بیشترین قدرت را در دست داشتند و هم سنگین‌ترین مسئولیت را... قلبِ کسانی مانند سرنگهبان را.
پیامدهای این‌جلسه‌ای اتفاق بیش از‌خاندان‌های حد بزرگ بود.
شعلهٔ جاودان که از اهمیتِ آنچه درونِ بذرِ کابوس آموخته بود خبر داشت، از در میان‌حکومتی گذاشتنِ این اطلاعات ابایی نداشت. جلسه‌ای فوری میان اعضای خاندان‌های برجسته ترتیب داده شد و دیری‌ماهیتِ نگذشت که قدرتمندترین چهره‌های بشریت در یک مجتمعِ حکومتی با تدابیرِ شدیدِ امنیتی گرد هم آمدند.
جِست نیز به‌عنوان‌باز یکی از نخبگانِ سرنگهبان‌توانِ در آن حضور یافت.
هر آنچه‌ترتیب از شعلهٔ جاودان‌نگذشت آموختند، حیرت‌انگیز بود.
ابتدا، ماهیتِ عروج — تکاملِ بیشترِ کالبد، افزایشِ کیفیِ قدرتِ جوهرِ روح، کنترلِ غیرقابل‌تصوری‌مجتمعِ که یک عروج‌یافته می‌توانست روی آن داشته باشد، باز شدنِ قفلِ سومین توانِ سرشت، و‌حیرت‌انگیز از همه مهم‌تر... تواناییِ ورود به عالمِ رؤیا در هر زمان که شخص اراده می‌کرد.
یا اینکه اصلاً واردش نشود.
همگی‌شان جنگجویانی بیدارشده، قدرتمند و کهنه‌کار بودند، اما دیدنِ کارهایی که شعلهٔ جاودان اکنون‌رؤیا قادر به انجامشان بود، حتی فقط در سطحی کاملاً فیزیکی، کافی بود تا همه‌شان را‌اما مبهوت کند. آن... سطحِ کاملاً جدیدی از قدرت بود که حتی در خواب هم نمی‌دیدند.
حتی نه‌ترتیب قدرتی فراانسانی،دیری بلکه قدرتی غیرانسانی.
چیزی که در نهایت به آن‌ها اجازه می‌داد تا در شرایطی برابر به مصافِ‌مجتمعِ موجوداتِ کابوسِ سقوط‌کرده بروند و در نتیجه، فشارِ خردکننده‌ای را که هر یک از‌آموختند آن‌ها هم در جهانِ واقعی و هم در عالمِ رؤیا تجربه می‌کردند، کاهش دهد.
برای مثال حصار را در نظر بگیرید... هرچند به کانونِ امنیتی برای انسان‌های عالمِ رؤیا تبدیل‌حکومتی شده بود، اما وضعیتِ واقعی در قلعه این روزها چندان خوب نبود. دلیلش این بود که‌ماهیتِ بدونِ اژدهای سرخ، جنگلِ شومی که دژِ سرنگهبان را احاطه کرده بود، سال به سال هولناک‌تر می‌شد.
حالا دیگر حصار از هر سو محاصره شده بود و تنها راه برای دفعِ دشمن، اعزامِ مکررِ لشکرهای تنبیهی برای پاکسازیِ پلیدهایی‌نشود بود که از دلِ جنگلِ تاریک زاده می‌شدند؛ کاری که در جریانِ آن، بخش‌های وسیعی از جنگل به آتش کشیده می‌شد. هر یک‌نمی‌دیدند از این لشکرکشی‌ها طاقت‌فرساتر و مرگبارتر از قبلی بود و توازن قدرت به‌آرامی به نفعِ تودهٔ تاریک و گستردهٔ تایتانِ وهم‌انگیز تغییر می‌کرد.
عروج این شانس را‌دیری می‌داد که توازن دوباره‌بشریت به نفعِ انسان‌ها برگردد.
سپس، آزادی از چنگالِ طلسمِ کابوس بود که عروج به‌نگذشت ارمغان می‌آورد. همهٔ بیدارشدگان چاره‌ای نداشتند جز اینکه هنگامِ خواب واردِ‌جِست عالمِ رؤیا شوند... و عالمِ رؤیا جهنمی بی‌رحم و نامهمان‌نواز بود.
حصار یکی از قوی‌ترین دژهای بشریت در گسترهٔ تاریکِ آن بود و حتی همان هم به‌سختی سرِ پا مانده بود...گرد دیگر نیازی به گفتن نبود که زندگی در سکونتگاه‌های کوچک‌ترِ انسانی تا چه حد سخت بود. زنده ماندن دشوار بود‌جوهرِ و تلفات پایانی نداشت. دژها مانند شعله‌های کوچک و لرزانی بودند که در گسترهٔ بی‌کرانِ تاریکیِ استخوان‌سوز و نفوذناپذیر، ضعیف می‌درخشیدند.
بنابراین، برای بیشترِ بیدارشدگان، صرفِ احتمالِ‌سومین اینکه دیگر هرگز مجبور نشوند به عالمِ‌عالمِ رؤیا قدم بگذارند، مانند پرتوی امیدی بود.
اما برای کسانی که هدایتِ بشریت را بر عهده داشتند، چیزِ‌تدابیرِ دیگری اهمیتِ بسیار بیشتری داشت... این جذابیتِ قدرتِ بیشتری نبود که عروج‌آموختند ارائه می‌کرد، و حتی وعدهٔ ماندنِ همیشگی در جهانِ واقعی هم نبود.
حقیقت این بود که فتحِ یک بذر، حالا تنها روشِ اثبات‌شده برای بستنِ دروازهٔ کابوس به شمار می‌رفت. دروازه‌ها از‌آمدند زمانِ اولین ظهورشان در چند سالِ پیش، به بلایی همه‌گیر تبدیل شده بودند و تعدادشان مدام بیشتر می‌شد. فقط در‌روح پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی حدود دوازده منطقهٔ ممنوعه وجود داشت و برای نابودیِ پلیدهای نوظهور، حضورِ مداومِ نظامی ضروری بود.
ابعادِ مشکل قابلِ مدیریت بود... دست‌کم فعلاً. اما هرکس که‌دیری ذره‌ای دوراندیشی داشت، می‌توانست پایانِ کار را بخواند — دیر‌گرد یا زود، دروازه‌های کابوس تمامِ مراکزِ جمعیتیِ انسان‌ها را می‌بلعیدند.
مگر اینکه‌باشد فکری به‌شدنِ حالشان می‌شد.
و شعلهٔ جاودان راهی‌دیری برای همین کار به‌بشریت آن‌ها نشان داده بود.
در نهایت، نوبت‌فوری به آخرین بخشِ‌برجسته تکان‌دهندهٔ گزارشِ او رسید.
حقیقتِ آنچه‌نداشت درونِ بذرهای‌فوری کابوس پنهان بود.
البته شعلهٔ جاودان اولین کسی نبود که به یکی از آن‌ها وارد می‌شد. با این‌زمان حال، او و هم‌رزمانِ بازمانده‌اش نخستین کسانی بودند که زنده برگشتند؛ و در نتیجه، اولین افرادی‌کارهایی بودند که می‌توانستند به بقیهٔ بشریت بگویند درونِ بذرهای کابوس چه چیزی انتظارِ بیدارشدگان را می‌کشد.
حقیقت چیزی بود که بسیاری‌نگذشت حدسش را زده بودند، اما‌حکومتی هیچ‌کس نتوانسته بود ثابتش کند.
یک کابوسِ‌جلسه‌ای دیگر بود...اعضای کابوسِ دوم.
درست مانندِ آزمونی که هر بیدارشده پس از آلوده‌شدن به طلسم با آن روبه‌رو‌بشریت می‌شد، کابوسِ تازه‌ای درونِ بذرها انتظارشان را می‌کشید — کابوسی بسیار مرگبارتر و طاقت‌فرساتر، با‌آموختند دشمنانی بسیار قوی‌تر از تمامِ چیزهایی که بیشترشان تا به حال با آن‌ها جنگیده بودند.
با این حال، کابوسِ دوم تفاوتِ دیگری هم داشت؛ تفاوتی که می‌توانست در‌عالمِ چند سالِ آینده تأثیری تعیین‌کننده داشته باشد. به گفتهٔ شعلهٔ جاودان، این کابوس‌های‌قدرتمند هولناکِ جدید آزمون‌هایی انفرادی نبودند، بلکه گروه‌هایی از بیدارشدگان باید به مصافشان می‌رفتند.
ایدهٔ کابوسی که افرادِ زیادی بتوانند هم‌زمان به مصافش بروند مضحک بود، اما‌امنیتی با این وجود حقیقت داشت. جِست از این چرخشِ غیرمنتظرهٔ وقایع کاملاً جا خورده‌عروج بود، اما با نگاهی به گذشته، هیچ‌چیز در موردِ طلسمِ کابوس هرگز قابل‌ِپیش‌بینی نبود.
خبرِ عروجِ شعلهٔ جاودان چند روز پس از جلسه‌دیری اعلام شد. طولی نکشید که بیدارشدگانِ برجسته بارِ دیگر‌امنیتی گردِ هم آمدند، این بار برای یک جشنِ رسمی...
درست پیش از جشن بود که سرنگهبان‌برجسته با حالتی گرفته به جِست نگاه کرد و‌مجتمعِ با صدایی پر از آن عزمِ آشنا گفت:
«باید این کار‌باز رو بکنیم، جِست.سومین باید عروج کنیم.»
جِست آهی کشید.
«آره، حتماً. ولی تند نرو... خودت بهتر از من می‌دونی موقعِ مصاف با‌بشریت بذرها چند نفر کشته شدن. اینکه شعلهٔ جاودان زنده برگشته معنیش این نیست‌حضور که از این به بعد همه زنده برمی‌گردن. باید حسابی آماده بشیم... عجله‌ای نیست.»
اما سرنگهبان سر تکان داد.
«اشتباه می‌کنی. عجله هست. نمی‌فهمی؟»
سرنگهبان به خیابان‌های پایتختِ محاصرهٔ ربعِ‌قدرتمندترین شمالی که از پشتِ پنجرهٔ خودرویشان می‌گذشت‌امنیتی چشم دوخت و دندان به هم سایید.
«اینکه کابوسِ دومی وجود داره...خاندان‌های یعنی کابوسِ سومی هم در‌نگذشت کار خواهد بود. و چهارمی.»
چهره‌اش در هم رفت.
«که یعنی بعد از بحرانِ دروازهٔ اول، بحرانِ دومی هم تو راهه. و سومی. و‌زمان همین‌طور تا آخر... این یه پیش‌بینیِ منطقیه. این دروازه‌های کابوس که الان باهاشون درگیریم، به‌زودی‌دیدنِ وحشتناک‌تر می‌شن. وقتی موجوداتِ کابوسِ فاسد‌شده پاشون به جهانِ بیداری باز بشه می‌خوایم چی‌کار کنیم؟»
جِست لرزید.
موجوداتِ کابوسِ فاسد‌شده... هیولاهایی افسانه‌ای و مترادف با مرگ بودند.نگذشت فقط یکی از آن‌ها می‌توانست بیشترِ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی‌آمدند را نابود کند، چون هیچ‌کس آنجا نبود که جلویش را بگیرد.
به جز‌نداشت شعلهٔ جاودان‌فوری و همراهانِ بازمانده‌اش.
سرنگهبان با دیدنِ اینکه جِست‌قفلِ جوابی شوخ‌طبعانه نداد، سر تکان‌مهم‌تر داد و در سکوت نگاهش کرد.
سرانجام گفت:
«برای همینه که‌فوری باید عروج کنیم،برجسته جِست. هرچه زودتر.»