چپتر 2140: پیشنهادِ وحشتناک
0هلی چند لحظه‌نتیجه ساکت ماند، سپس‌شدن با لحنی ناباورانه پرسید:
«چی، فقط همین؟»
قدیسِ زیبا شمشیرش را بالا آورد‌بکشم تا با نوکِ تیزش پیشانی‌اش را‌بودم بخاراند و با گیجی سر تکان داد.
«تو بدونِ دستورِ پادشاه ما رو به یه کمینگاه کشوندی و تنها دلیلت برای این‌خجالت کار اینه که به گفتهٔ خودت، بانو کاسیا... بوی مار می‌دِه؟ هیچ مدرکی داری که‌به‌جاش نشون بده اون داره برای خیانت به قلمروِ شمشیر نقشه می‌کشه؟ شاهدی؟ اصلاً چیزی داری؟»
پیرمرد تک‌خنده‌ای زد.
«اوروم حتماً بهت گفته که من کی‌ام و چیکار می‌کنم... نه؟ درسته که‌بگیرم ما سه نفر اینجاییم چون من خودسرانه عمل کردم. با این حال، باید‌کرد بدونی که توی کارِ من، پادشاه آزادیِ عمل و اختیارِ زیادی بهم می‌دِه.»
قدیس هلی سر تکان داد.
«بازم...»
اما پیش از اینکه‌رسیدن بتواند حرفش را ادامه دهد،کرد کاسی ناگهان میانِ کلامش پرید.
«راستش، درسته.»
جِست و هلی هر دو‌فراتر با تعجب به او نگاه کردند،برنامه‌ریزی که باعث شد کاسی لبخند بزند.
با چهره‌ای‌نتیجه بی‌تفاوت شانه‌ای‌نزدیک بالا انداخت.
«قدیس جِست راست می‌گه. من واقعاً داشتم برای خیانت به قلمروِ شمشیر نقشه می‌کشیدم.وقیحانه‌ای فراتر از اون، نقشه می‌کشیدم تا پادشاه رو بکشم و جاش رو بگیرم. راستش خیلی‌خطاب مشغولِ برنامه‌ریزی برای این خیانت بودم. اون‌قدر که نقشه‌هام خیلی به نتیجه رسیدن نزدیک شدن.»
پیرمرد با چشمانی گشادشده‌انداخت به کاسی نگاه کرد‌داشتم و خنده‌ای ناباورانه سر داد.
«واو! عجب... نمایشِ وقیحانه‌ای از‌فراتر دورویی. خجالت نمی‌کشی دخترجان؟ و‌مشغولِ چرا یهو داری اعتراف می‌کنی؟»
آرامشِ لبخندِ‌نتیجه کاسی به‌نزدیک هم نخورد.
سرش را چرخاند و‌رسیدن با لحنی آرام قدیس‌گشادشده هلی را خطاب قرار داد:
«پس، قدیس هلی... چرا به‌جاش جبهه‌ت رو عوض نمی‌کنی و کمکم نمی‌کنی این پیرمردِ‌خیلی احمق رو بکشم؟ یا می‌تونی به حرفش گوش بدی و سعی کنی من رو‌واو بکشی. البته دومی یعنی... ممکنه مجبور بشی تا روزی که می‌میری به جوک‌هاش گوش بدی.»
قدیسِ زیبا پلک‌داشتم زد، و جِست‌بکشم از خنده منفجر شد.
«هی، هی! جوک‌های من درجه‌یکن!شدن چرا داری با یه چیزِ‌واو به این فوق‌العاده‌ای تهدیدش می‌کنی؟»
سپس با‌نقشه‌هام دیدنِ چهرهٔ هلی،نزدیک ابرویی بالا انداخت.
«صبر کن، هلی...شانه‌ای نکنه داری پیشنهادش‌می‌گه رو جدی می‌گیری؟»
اما هلی فقط سکوت کرد‌فراتر و با چهره‌ای متفکر بین‌مشغولِ او و کاسی نگاه کرد.
سرانجام پرسید:
«نه اینکه اصلاً ممکن باشه... اما کی‌چشمانی رو می‌خوای به‌جای آنویل روی تاج‌وتخت بنشونی؟ راستش،دورویی نگو. حالا که فکرش رو می‌کنم، جوابش واضحه.»
جِست با‌بی‌تفاوت گیجی به‌انداخت او خیره شد.
«نمی‌تونی جدی باشی. واقعاً؟ این به خاطرِ اون پیرمردِ احمق، اورومه؟برنامه‌ریزی گوش کن... منم به‌اندازهٔ بقیه ازش خوشم می‌اومد، اما اوروم انتخابِ‌خنده‌ای خودش رو کرده بود. هیچ‌کس مجبورش نکرده بود به دلاوری خیانت کنه.»
تمامِ گرمای نگاهِ هلی‌نزدیک رنگ باخت و با نگاهی‌خنده‌ای تاریک به پیرمرد چشم دوخت.
«هیچ‌کس هم دلاوری رو مجبور نکرده بود اعدامش کنه. بعد از اینکه‌عجب لو رفت مگه چقدر می‌تونست آسیب بزنه؟ با در نظر گرفتنِ تمامِ کارایی‌نخورد که برای خاندانِ دلاوری و کلِ بشریت کرده بود، می‌تونستید بذارید زنده بمونه.»
جِست پوزخند زد.
«جل‌الخالق، چقدر خانواده‌دوست. خیلی خب! فرض کنیم واقعاً به عموت اوروم اهمیت می‌دادی، ولی ناراحتیت یه کم بی‌جا نیست؟چشمانی درسته که شمشیرِ پادشاه به زندگیش پایان داد... ولی همین دختر، کاسیا، بود که بی‌رحمانه ازش بازجویی کرد و‌سرش سرنوشتش رو رقم زد! هر دو طرف توی مرگش همدستن، پس چرا با اون بهتر از من رفتار می‌کنی؟»
قدیس هلی چند لحظه به‌شدن شمشیرش خیره ماند، سپس با‌واو لبخندی تاریک به او نگاه کرد.
«شاید به خاطر اون استدلالِ آخر باشه.چشمانی می‌دونی، اینکه دیگه مجبور نیستم به جوک‌هات‌وقیحانه‌ای گوش بدم. این حداقل یه مزیتِ ملموسه.»
دهانِ جِست باز ماند.
«چی؟ این... این مزخرفات چیه؟ واقعاً داری طرفِ پیشگو و دوستش از شعلهٔ جاودان رو می‌گیری؟رسیدن اون اصلاً چه کار می‌تونه بکنه؟ چه قولی می‌تونه بهت بده؟ تنها کاری که از دستش برمیاد‌اعتراف اینه که شانس رو به نفعِ کی سونگ تغییر بده، و واقعاً فکر می‌کنی ملکهٔ کرم‌ها بهتره؟»
جِست به کاسی نگاه کرد.
«یالا، سعی کن با‌رسیدن قیافهٔ جدی بهش تضمین‌گشادشده بدی. خیلی خنده‌دار می‌شه.»
کاسی نگاهش را از پیرمرد‌راست برنگرداند، بلکه رو به قدیسی‌فراتر که پشت سرش ایستاده بود گفت:
«نمی‌تونم هیچ تضمینی بدم.می‌کشیدم با این حال، اگه‌بگیرم تصمیم بگیری کمکم کنی...»
اما پیش از‌رسیدن آنکه حرفش را تمام‌گشادشده کند، هلی آرام گفت:
«باشه. قبول.»
کاسی و‌بی‌تفاوت جِست هر دو‌راست لحظه‌ای جا خوردند.
کاسی البته امیدوار بود که هلی موافقت کند — در‌مشغولِ واقع، می‌دانست که هلی موافقت می‌کند، چون چند لحظه پیش‌گشادشده به لطفِ توانِ بیدارش دقیقاً همین کلمات را شنیده بود.
اما باز هم. هلی‌نزدیک نباید انتخابش را با‌کرد دقتِ بیشتری سبک‌سنگین می‌کرد؟
جِست سرفه کرد.
«خب، این... مهم نیست. واقعاً اون‌قدرها چیزی‌واقعاً رو که قراره بعدش اتفاق بیفته تغییر‌خیلی نمی‌ده. ولی باید اعتراف کنم که کنجکاوم... چرا؟»
قدیس هلی شانه‌اش را مالید،فراتر گویی برای نبرد آماده می‌شد، و‌برنامه‌ریزی بعد با لحنی یکنواخت جواب داد:
«فکر کنم به‌رسیدن این خاطره که به‌گشادشده ستارهٔ دگرگون ایمان دارم.»
پیرمرد با‌نقشه‌هام ناباوری به‌رسیدن او خیره شد.
«به ستارهٔ دگرگون ایمان داری؟»
قدیسِ زیبا سر تکان داد.
«راستش رو بخوای، این روزها حس می‌کنم دنیا دیوونه شده و اون تنها کسیه که هنوز عقلش‌دخترجان سر جاشه. فقط هم من نیستم که این حس رو دارم. صادقانه بگم، پیشنهادِ هر دوتون افتضاحه،کمکم پس اونی رو انتخاب می‌کنم که حداقل بهم اجازه می‌ده امیدوار باشم همه‌چیز یه جوری درست می‌شه.»
بعد لبخند زد.
«آها... و در ضمن دلم نمی‌خواد‌می‌گه آخرش مجبور بشم با سرورِ سایه‌ها بجنگم.بگیرم اون یارو مو به تنم سیخ می‌کنه.»
کاسی لحظه‌ای ساکت‌داشتم ماند، هرچند خیلی دلش‌جاش می‌خواست جوابش را بدهد...
ولی اون‌نتیجه که از‌نزدیک همه‌شون دیوونه‌تره!
البته با توجه به دنیایی‌نزدیک که در آن زندگی می‌کردند،خنده‌ای این یک حسن محسوب می‌شد.
با این حال، اگر هلی به‌می‌گه امیدواری ترغیب شده بود، کاسی قصد‌جاش نداشت این امید را از او بگیرد.
کاسی رقصندهٔ خاموش را از غلاف بیرون‌جاش کشید، سرش را به سمتِ قدیس جِست‌نقشه‌هام چرخاند و آرام دستش را بالا آورد.
«پس بیا وقت‌رسیدن رو تلف نکنیم.چشمانی حرفِ آخری داری؟»
پیرمرد با‌نقشه‌هام چهره‌ای گرفته به‌نزدیک او نگاه کرد.
سپس پوزخند زد.
«به یه دخترِ کور‌می‌کشیدم که با سر می‌خوره‌بگیرم به یه میله چی می‌گن؟»
کاسی چشم‌بندش را گرفت‌نزدیک و پایین کشید؛ چشمانِ‌کرد آبی و زیبایش نمایان شد.
قدیس جِست یک قدم‌رسیدن جلو آمد و پوزخندش‌گشادشده تاریک و شوم شد.
«...آمبولانس!»
با این‌واقعاً حرف، همه‌چیز در‌فراتر جنون منفجر شد.