چپتر 2142: سه دشمنِ پرنقص
0«چـ... چی؟»
کاسی همان‌طور که حمله‌خورد می‌کرد، حس کرد یک جای‌دفع کار می‌لنگد. اما نمی‌فهمید کجا...
خیلی عجیب بود.
چند لحظه پیش، به‌روشنی درک کرده بود که دارد به آن دشمنِ نفرت‌انگیز‌چوبی‌اش حمله می‌کند. حتی فهمیده بود حرکاتش چقدر بُرّنده و حمله‌اش چقدر قاطع خواهد‌حین بود. انگار تمامِ وجودش در عزمی سوزان برای شکست‌دادنِ دشمن غرق شده بود.
طبیعتاً می‌دانست‌خشمش که دشمنش‌گیجی جِست است.
اما بعد، وقتی‌تلوتلو آینده‌ای که دیده‌تیغهٔ بود سرانجام فرا رسید...
ناگهان خشمی سوزان وجودش را فرا گرفت؛ حس کرد باید به هر‌چشمانِ قیمتی دشمن را بکشد. کاسی با وجود اینکه می‌دانست توانِ بیدارِ پیرمرد دارد‌فرود تحریکش می‌کند، باز هم به سمتِ هیکلِ منفور و نفرت‌انگیزِ روبه‌رویش یورش برد.
فقط آن هیکل قدیس جِست نبود؛ همان پیرمردی که باید از او محافظت می‌کرد‌بالا و تا پایانِ نبرد زنده نگهش می‌داشت. بلکه آن زنِ زیبارو با موهای بلند‌می‌برد و کتان‌رنگش بود: قدیس هلی، کسی که کاسی با تمامِ وجود از او نفرت داشت.
چیزی نمانده بود قلبِ هلی را بشکافد،چشمانِ اما قدیسِ زیبارو به عقب تلوتلو خورد و‌چوبی‌اش ضربه را با تیغهٔ زیفوسِ خود دفع کرد.
«کاسیا! این دیگه چه...»
«دارن روم تأثیر می‌ذارن.»
البته که همین‌طور بود.
کاسی برای لحظه‌ای‌سردرگمی خشکش زد و‌حالی ناگهان مضطرب شد.
در آن لحظه، خشمش جای خود را‌زیفوسِ به سردرگمی و گیجی داد، در حالی‌روم که چشمانِ هلی از نفرتی سوزان شعله‌ور شد.
پیرمرد هم فقط تماشاگرِ مبارزه‌شان نبود. داشت‌خشمش نزدیک می‌شد و عصای چوبی‌اش را بالا‌شعله‌ور برده بود تا ضربه‌ای مهلک فرود بیاورد.
عصا داشت پایین‌داد می‌آمد تا بر‌نفرتی سرش فرود بیاید.
در همین حین،سردرگمی زیفوسِ هلی به‌حالی سمتِ قلبش یورش می‌برد.
بدتر از آن، کاسی دیگر نمی‌توانست دقیقاً جای جِست را‌کاسیا تشخیص دهد، چون ناگهان نیمه‌نابینا شده بود. یکی از دو‌خشکش زاویه‌دیدی که از طریقِ آن‌ها جهان را می‌دید، تاریک شده بود.
هنوز می‌توانست آنچه هلی می‌دید را ببیند و آنچه هلی حس‌حالی می‌کرد را حس کند. اما با وجود اینکه می‌توانست از طریقِ جِست‌ضربه‌ای محیط را حس کند، به دلیلی... نمی‌توانست آنچه او می‌دید را ببیند.
خب، توضیحش آسان‌داد بود. پیرمرد احتمالاً فقط‌شعله‌ور چشمانش را بسته بود.
در خطر بود.
قرار بود بمیرد.
خوشبختانه، خطر و مرگ هنوز چند لحظه‌خشمش فاصله داشتند، چون او داشت چیزی را‌شعله‌ور می‌دید که کمی بعد در آینده رخ می‌داد.
پس کاسی تکان خورد.
بدنش را چرخاند و گذاشت زیفوس بدونِ هیچ تماسی از کنارش رد شود. هم‌زمان دستش را بالا‌برده آورد و عصای در حالِ فرود را با گاردِ صلیبیِ خنجرِ دفع‌کننده‌اش مهار کرد؛ آن را چرخاند تا‌تشخیص با شمشیرِ هلی برخورد کند و در همان حال، یک قدم عقب رفت تا از درگیری خارج شود.
نیروی ضربه لرزشی دردناک‌خورد به جانش انداخت و‌خود صدای استخوان‌هایش را درآورد.
«آخه... اون چقدر قویه؟»
و چرا جِست‌داد داشت به او حمله‌شعله‌ور می‌کرد؟ مگر متحد نبودند؟!
نه، آن‌ها... متحد بودند، مگر نه؟حالی او باید... مطمئن می‌شد که جِست از‌می‌شد این نبرد جانِ سالم به در می‌برد...
در چند لحظهٔ بعدی، هلی و پیرمرد رگباری از حملات را بر سرِ کاسی روانه‌تأثیر کردند. هر دو قدیس‌هایی قدرتمند و استادِ نبرد بودند، اما با این حال، کاسی توانست‌تماشاگرِ از ضرباتشان جاخالی بدهد. تکنیکش ظریف و دقیق بود، اما فراتر از آن، وقاری مورمورکننده داشت.
از نظرِ فیزیکی، کاسی به‌وضوح از هر دو حریفش ضعیف‌تر بود. با این حال، طوری حرکت می‌کرد که انگار تک‌تکِ حرکاتشان را پیش‌بینی می‌کرد؛ ظاهراً‌فرود پیش از آنکه حتی به فکرِ حمله بیفتند، به آن‌ها واکنش نشان می‌داد. از برخی ضربات جاخالی می‌داد و اغلب سلاح‌های دشمن تنها با چند‌تاریک میلی‌متر فاصله از کنارش رد می‌شد، در حالی که ضرباتِ دیگر را با خنجرش طوری دفع می‌کرد که بیشترِ نیروی آن‌ها پخش و منحرف می‌شد.
دستبندهایی هم که به مچ داشت بی‌تأثیر نبودند. انگار یکی از آن‌ها می‌توانست قدرتِ حملاتِ خودش را‌مهلک بیشتر کند، در حالی که دیگری افسونی محافظ بود و هر از گاهی میدانِ دافعِ کوچکی جلوی‌دهد دستش می‌ساخت. همان دستبند او را از چند ضربه‌ای که خنجر در مهارشان ناکام مانده بود، نجات داد.
اما هر بار که‌گیجی از آن استفاده می‌کرد،نفرتی مقداری از جوهرش می‌سوخت.
کاسی انگار فقط به هلی حمله می‌کرد؛ در برابر جِست از خودش دفاع می‌کرد و‌تأثیر هم‌زمان اراده‌ای سرسختانه برای زنده نگه‌داشتنِ پیرمرد نشان می‌داد. در این میان، هلی چنان مغلوبِ خشمی‌مبارزه‌شان جنون‌آمیز بود که به هیچ‌کس جز پیشگوی نابینا حمله نمی‌کرد؛ در نتیجه پیرمرد کاملاً سالم ماند.
چند لحظهٔ وحشتناکِ بعد، سه قدیس‌مضطرب از هم عقب پریدند و مکثی کوتاه‌نفرتی کردند تا دشمنانشان را دوباره ارزیابی کنند.
کاسی به‌شدت نفس‌نفس می‌زد و خون از بریدگیِ نازکی روی گونه‌اش بیرون‌عصای می‌زد. او با سردرگمیِ آشکاری روبه‌روی جِست و هلی ایستاد؛ زیباییِ خیره‌کننده‌اش با‌همین سوسوی نوری که در چشمانِ آبیِ مسحورکننده و نابینایش می‌درخشید، دوچندان شده بود.
پیرمرد با ناامیدی سر تکان داد‌حالی و دزدکی یکی از چشمانش را‌نزدیک باز کرد تا نگاهی به اطراف بیندازد.
«آه... انگار این یکی قراره دردسرساز بشه. واقعاً باید می‌دونستم! همیشه اون‌قدر ساکت، اون‌قدر‌روم مطیع، اون‌قدر بی‌ادعا بودی... تا جایی که خیلی وقت‌ها اصلاً یادم می‌رفت وجود داری،نفرتی دخترجان. کی می‌دونست با شمشیر همچین هیولایی هستی؟ ها! حساب کن من گول خوردم.»
سرش را تکان‌همین‌طور داد و نگاهی‌مضطرب به هلی انداخت.
«و تو چت‌داد شده؟ از سرشتت‌نفرتی استفاده کن، دخترِ احمق!»
قدیسِ زیبا‌خشمش دندان‌هایش را‌گیجی روی هم سایید.
«نمی... تونم...»
پیرمرد ابرویی بالا انداخت.
«هان؟ چی‌گیجی گفتی؟ نکنه‌حالی جوهر کم آوردی؟»
هلی چهره در هم کشید.
«نه... نمی‌تونم ازش‌تلوتلو استفاده کنم... مگه اینکه‌زیفوسِ احساساتم تحتِ کنترل باشه!»
جِست اخم‌البته کرد، بعد ناگهان‌خشکش زد زیرِ خنده.
«چی؟ وایسا... این نقصته؟ نمی‌تونی از قدرت‌هات‌شعله‌ور استفاده کنی مگه اینکه آروم باشی؟ خب،بالا این در آخر کار رو آسون‌تر می‌کنه.»
هلی فقط نگاهِ غضبناکی‌گیجی به او انداخت و‌نفرتی برای مهارِ خشمش تقلا کرد.
لبانش از‌عقب روی تحقیر‌خورد کج شد.
«خودت داری چی‌کار می‌کنی پیرمرد؟خشکش یه خاطرهٔ لعنتی احضار کن! اگه‌حالی همین‌طوری پیش بره جفتمون رو می‌کشه!»
جِست لحظه‌ای‌گیجی مکث کرد،حالی بعد لبخند زد.
«خب، از اونجا که هیچ‌کدومتون از این پیاده‌روی برنمی‌گردین، فکر کنم یه راز رو بهتون بگم.بالا راستش، منم یه نقصِ تأسف‌بار دارم. نمی‌تونم از اشیای افسون‌شده استفاده کنم. برای همین، حتی یه‌دیگر دونه خاطره هم ندارم. چی فکر کردین، فکر کردین برای تفریح با این عصا راه می‌رم؟»
پوزخند زد.
«البته این از چوبِ تقریباً نابودنشدنی تراشیده شده. خیلی هم‌داد شیکه... اما در واقع زیاد باهاش نمی‌جنگم. راستش رو بخواین،چوبی‌اش ترجیح می‌دم قربانی‌هام رو با دستِ خالی بکشم. این‌طوری خیلی لذت‌بخش‌تره.»
جِست که متوجه شد کاسی و‌نفرتی هلی هر دو با تعجب به‌عصای او نگاه می‌کنند، ابرویی بالا انداخت.
«چیه؟»
کاسی که داشت سعی می‌کرد نفسش‌تیغهٔ را تازه کند و لرزشِ دستانش‌دیگه را مهار کند، آرام جواب داد:
«نه... فقط عجیبه. همه‌لحظه‌ای فکر می‌کردن نقصِ تو‌سردرگمی مربوط به حسِ شوخ‌طبعیِ افتضاحته.»
جِست چند لحظه‌داد به او خیره شد،شعله‌ور بعد لبخندِ شومی زد.
«این چه مزخرفیه؟ بچهٔ بی‌ادب... هی، هلی! نگرانِ این یکی نباش. ممکنه خطرناک به نظر برسه، اما فقط به خاطرِ اینه که متقلبه.پایین پیشگوها همین‌طورن؛ واقعاً مقابله باهاشون سخته، اما یه ترفندِ ساده برای این کار هست. فقط باید جوهرش رو تخلیه کنیم. وقتی قدرتِ سرشتش‌هنوز رو از دست بده و بی‌دفاع بشه، گردنش رو می‌شکنم و اون سرِ قشنگش رو می‌کنم، بدونِ هیچ مشکلی. خیلی خنده‌دار می‌شه، مگه نه؟!»
پیرمرد در حالی که‌خورد با نگاهی تاریک به او‌دفع خیره شده بود، نیشخند زد.
«پس بیاین جدی باشیم.»
با این حرف، عصایش‌حالی را انداخت. بدنش پیچ‌وتاب خورد‌مبارزه‌شان و شروع به تغییرشکل کرد.
ناگهان، کاسی بارِ دیگر مغلوبِ ترس شد؛چشمانِ این بار ترسِ خودش بود، نه ترسی‌عصای که با قدرتِ سرشتِ دشمن احضار شده باشد.
با خستگی لبخند زد.
«خیلی دیره،البته پیرمرد. دستت‌لحظه‌ای رو خوندم.»
در آن لحظه، بدونِ ایجادِ هیچ صدایی،شعله‌ور رقصندهٔ خاموش سرانجام بازگشت و با سرعتی خیره‌کننده‌برده از سایبانِ انبوهِ جنگل به پایین پرتاب شد.
هدفش پشتِ هلی بود...
اما درست یک لحظه پیش از شکافتنِ‌زیفوسِ گوشتِ او، شمشیرِ ظریف در هوا چرخید و‌تأثیر در عوض به سمتِ قدیس جِست هجوم برد.