چپتر 2144: به چشمانِ هیولاها نگاه کن
0پس از آنکه جِست به شکلِ متعالی‌اش درآمد و کاسی رقصندهٔ خاموش را‌اینکه پس گرفت، نبرد وحشیانه‌تر شده بود. پیش از آن، سه قدیس صرفاً داشتند‌نگه قدرتِ یکدیگر را می‌سنجیدند — اما حالا در کشتنِ یکدیگر جدی شده بودند.
جنگلِ باستانی از برخوردِ شدیدِ سه انسانِ متعالی به لرزه درآمده بود. بخشِ‌برای بزرگی از آن به‌کلی ویران شده بود و ده‌ها درخت بر اثرِ نیروهای‌مجبور مهیبی که هر یک از مبارزان آزاد می‌کردند، بریده، خرد و سرنگون شده بودند.
جِست مانندِ دیوی بود که از عمیق‌ترین نقاطِ جهنمی تاریک بیرون خزیده باشد؛ او هم با‌کند قدرتِ حیوانی و هم با کینهٔ سرد و حساب‌شدهٔ یک قاتلِ باتجربه حرکت می‌کرد. هلی غرق‌خشمِ در خشمی مست‌کننده بود که اجازه می‌داد مهارتِ رزمیِ صیقل‌خورده‌اش به فاجعه‌ای خشن و ویرانگر تبدیل شود.
کاسی آرام و خونسرد ماند و با ظرافت و دقتِ سنجیدهٔ شمشیرزنی بااستعداد‌باتجربه که خودِ ستارهٔ دگرگون آموزشش داده بود، با هر دوی آن‌ها روبه‌رو شد. اما‌ویرانگر حالا در حرکاتِ او نیز سرمایی بی‌رحمانه و قصدِ کُشنده‌ای سوزان به چشم می‌خورد.
اما با این حال...
او همچنان داشت رفته‌رفته عقب می‌نشست. جِست هیچ ابایی نداشت که از هلی به‌عنوانِ سپری‌خود زنده برای محافظت از خود در برابرِ حملاتِ بُرندهٔ او استفاده کند، و با اینکه‌می‌توانست کاسی بیش از هر چیزی می‌خواست او را بکشد، مجبور بود خودش را کنترل کند.
به‌سختی می‌توانست خود را در گردبادِ خشمگینِ حملاتِ مرگبار زنده نگه‌خود دارد. کینهٔ جِست و خشمِ هلی ردهای خونینی روی بدنش به‌مجبور جا گذاشتند، اما نتوانستند او را از پا درآورند... دست‌کم هنوز نه.
با این‌نقاطِ حال، اوضاع خوب‌بیرون به نظر نمی‌رسید.
در واقع، ناامیدکننده بود.
سرانجام، کاسی توانست با کوبیدنِ تهِ خنجرش به سرِ هلی، او را تلوتلوخوران به عقب براند. قدیسِ زیبا تلوتلو خورد و‌اینکه روی یک زانو افتاد، در حالی که موهای کتان‌رنگش غرق در خون شده بود. گیج و منگ، یک دستش را بالا آورد‌درآورند و به شقیقه‌اش فشار داد، سپس سعی کرد بایستد — اما دوباره افتاد و خودش را در معرضِ ضربه‌ای مرگبار قرار داد.
کاسی مجبور شد از‌ابایی تمامِ خویشتن‌داری‌اش استفاده کند‌زنده تا دستش را نگه دارد.
در آن زمان، زرهش شکسته و داغان شده بود و ده‌دوازده زخمِ سطحی بدنش را پوشانده بود. نفس‌هایش نیز خس‌خس می‌کرد‌می‌داد و به شماره افتاده بود و عرق از صورتِ رنگ‌پریده‌اش پایین می‌چکید. او افسونِ دستبندِ محافظش را فعال کرد تا جلوی ضربهٔ‌دوی ویرانگرِ دستِ چنگال‌دارِ جِست را بگیرد و بر اثرِ پس‌زنیِ ضربه تلوتلو خورد، در حالی که نالهٔ آرامی از لبانش خارج شد.
«اشتباه نکردی، دخترک؟»
صدای غیرانسانیِ‌همچنان جِست پر‌رفته‌رفته از تمسخر بود.
در واقع، اشتباه کرده بود.
حذفِ هلی از نبرد ممکن بود یک موهبت باشد، چرا‌سرد که تنها یک دشمن برای کاسی باقی می‌گذاشت تا با‌اجازه او مقابله کند — همان کسی که واقعاً باید شکستش می‌داد.
با این حال...
از آنجا که پیرمردِ مکار هنوز چشمانش را بسته نگه داشته بود، هلی تنها منبعِ بیناییِ‌برابرِ او به حساب می‌آمد. حالا که قدیسِ زیبا گیج و سردرگم شده بود و دیدش تار و‌مرگبار با خونِ جاری به رنگِ سرخ درآمده بود، کاسی بارِ دیگر کاملاً و مطلقاً کور شده بود.
«می‌دونی که‌می‌نشست چطوریه... فقط‌ابایی یه اشتباه کافیه...»
صدای غیرانسانیِ جِست چنان بم بود که به‌سختی می‌شد فهمید از کدام جهت‌باتجربه می‌آید. کاسی هنوز می‌توانست چهار حسِ دیگرِ او را درک کند، پس می‌توانست حدس‌ویرانگر بزند جِست به کدام سو حرکت می‌کند—اما این برای زنده ماندن به‌هیچ‌وجه کافی نبود.
حتی پیش‌گویی‌اش هم ضامنِ نجاتش نبود،محافظت چون دیوِ شاخ‌دار چنان قوی و‌کند سریع بود که راهِ فراری نمی‌گذاشت.
کاسی با چهرهٔ بی‌نهایت زیبا‌عقب و وحشت‌زده‌اش عقب رفت، سلاح‌هایش را‌سپری بالا آورد و آمادهٔ دفاع شد.
«خیلی دیره!»
جابه‌جاییِ هوا را حس کرد؛ چیزی عظیم و‌حیوانی مرگبار به سمتش یورش برد... از جهتی متفاوت با‌غرق جایی که لحظه‌ای پیش صدا از آن آمده بود.
کاسی تلوتلو خورد و زمین‌برای افتاد و به‌زحمت از یکی‌بُرندهٔ از دست‌های جِست جاخالی داد.
اما نجات نیافته بود...
برعکس، گیر افتاده بود.
درست در همان لحظه که موجودِ وحشتناک دست دراز کرد تا او‌قاتلِ را تکه‌تکه کند، کاسی طلسمِ مطلقش را غیرفعال کرد و در عوض،صیقل‌خورده‌اش جوهرش را به درونِ خاطرهٔ متعالی ریخت؛ خاطره‌ای که برای تقویتِ پژواکش بود.
با این‌به‌عنوانِ حال، رقصندهٔ خاموش‌برای را تقویت نمی‌کرد.
گیرت آوردم.
انگار در آخرین لحظه جِست متوجه شد که کاسی به‌جای وحشت، لبخندِ محوی بر لب‌های نرمش دارد.اینکه اما با دیدنِ دشمنی زخمی و بی‌دفاع در برابرش، اجازه داده بود هیجانِ شکار او را در خود‌روی غرق کند. بیش از حد در حمله پیش رفته بود و برای همین، نتوانست به‌موقع واکنش نشان دهد.
پس چاره‌ای نداشت‌جهنمی جز اینکه کار‌خزیده را تمام کند...
اما هرگز فرصت نکرد.
چون درست همان موقع، شاخکی‌عقب با قدرتِ وحشتناک دورِ گردنش‌به‌عنوانِ پیچید و آن را بی‌رحمانه فشرد.
شتابِ جِست در هم‌ابایی شکست و چنگال‌هایش هوای جلوی‌برای گردنِ کاسی را بی‌ثمر درید.
پیش از آنکه بتواند مقاومت کند، شاخک‌های‌باشد بیشتری دورِ دست و پایش پیچیدند و‌حرکت او را مثلِ زنجیرهایی لغزان به بند کشیدند.
ا—این... این دیگه چه وضعشه...
اگر جِست می‌توانست سرش را برگرداند، می‌دید که شاخک‌های تاریک از زیرِ پیراهنِ‌برای سرخ و زیبایی بیرون زده‌اند که پیکری ظریف و به‌ظاهر انسانی را پوشانده‌مجبور است. چهره‌اش پشتِ نقابی پنهان بود و هیکلش شباهتِ مورمورکننده‌ای به سرودِ سقوط‌کردگان داشت.
این پژواکِ عذاب بود‌ابایی که کاسی از پیش‌زنده در گودال‌ها پنهانش کرده بود.
و پژواک‌ها نه فکری داشتند نه احساسی...باشد هیچ‌چیز نداشتند تا جِست بتواند با دست‌کاری‌اش‌حرکت آن‌ها را به خیمه‌شب‌بازیِ خود تبدیل کند.
مردمک‌های غیرانسانی‌اش تکان خوردند.
سپس، پژواکِ متعالی که با قدرتِ طلسم تقویت شده‌نداشت بود، جِست را به زانو درآورد. هم‌زمان، کاسی از‌بُرندهٔ جا برخاست و خون را از چهره‌اش پاک کرد.
حالا که جِست زانو‌ابایی زده و او ایستاده‌زنده بود، چشمانشان هم‌سطح شده بود.
کاسی نگاهی به‌جهنمی جِست انداخت و‌خزیده لبخندِ سردی زد.
«تو... گفتی‌به‌عنوانِ می‌خوای سرمو از‌برای روی شونه‌هام بکنی؟»
جِست که میانِ شاخک‌ها‌رفته‌رفته در حالِ خفگی بود،ابایی سعی کرد لبخند بزند.
«اون... بی‌خیال دختر! فقط‌ابایی یه شوخیِ ساده بود...زنده نهایتاً یه اصطلاح بود...»
اما انگار برای کاسی خنده‌دار نبود. لبخندِ‌باشد سرد از چهره‌اش محو شد و جایش‌حرکت را به حالتی تاریک و بی‌رحم داد.
کاسی نفسِ عمیقی کشید.
«...پس تو‌همچنان چشمام نگاه کن‌عقب و دوباره بگو.»
در آن‌می‌نشست لحظه، چشمانش‌ابایی تغییر کرد.
جِست با نگاه به آن‌ها عقب کشید، انگار‌حیوانی شاهدِ چیزی بود که او را تا تاریک‌ترین‌هلی و ژرف‌ترین زوایای روحِ خون‌آلودش به وحشت می‌انداخت.
اما دیگر‌به‌عنوانِ خیلی دیر‌زنده شده بود.
هیچ راهِ فراری نبود.