چپتر 2162: سپرِ بشریت
0تقریباً سه سال می‌گذشت از زمانی‌تثبیت که آکادمیِ بیدارشدگان اولین گروه از‌دید خفتگانِ نسلِ دوم را پذیرفته بود.
اوضاعِ دنیا کمی آرام گرفته بود. بشریت در عالمِ رؤیا همچنان از هر سو‌برجستهٔ در محاصره بود، اما مدتی می‌شد که هیچ دژی سقوط نکرده بود. جهانِ بیداری نیز‌آمد همچنان گرفتارِ دروازه‌های کابوس بود، اما آن‌ها دیگر تهدیدی برای بقای بشر به شمار نمی‌رفتند.
دست‌کم فعلاً.
آنویلِ جوان به جنگجویی مهیب بدل شده بود؛ قهرمانی که در میانِ مدافعانِ حصار بسیار تحسینش‌صرفاً می‌کردند. همراه با مادوک، که یک سال پس از برادرِ کوچکش کابوسِ اول را فتح کرده‌استاد بود، پسرانِ سرنگهبان اکنون شوالیه‌های دلاوری را در نبرد با موجوداتِ هولناکِ جنگلِ گرسنه رهبری می‌کردند.
او همچنین اغلب با همراهانش در آکادمی، یعنی شمشیرِ شکسته‌خودش و لبخندِ آسمان، همکاری می‌کرد؛ هر سه شهرتِ زیادی به هم‌شوخی زده بودند و به عنوانِ درخشان‌ترین ستارگانِ نسلِ جدید شناخته می‌شدند.
قدرت و اعتبارِ خاندانِ دلاوری و خاندانِ شعلهٔ جاودان پیوسته بیشتر می‌شد.ائتلافی تنها خاندانِ دیگری که می‌توانست با آن‌ها رقابت کند، ائتلافی از خانواده‌های برجستهٔ‌واقع بیدارشدگان بود که شبگرد آن‌ها را زیرِ پرچمِ خاندانِ شب متحد کرده بود.
فرهنگِ خاندان‌های میراث‌دار به‌سرعت در حالِ تثبیت‌ائتلافی بود. در واقع، جِست حتی به خودش‌فرهنگِ که آمد، دید رئیسِ خاندانِ خودش شده است.
از آنجا که نامِ راستینِ‌حتی پرطمطراقی نداشت، صرفاً برای شوخی‌است اسمش را گذاشته بود داگونت.
متأسفانه انگار هیچ‌کس متوجهِ شوخی‌اش نشد. برای‌واقع همین، حالا مردم با کمالِ جدیت او‌است را استاد جِست از خاندانِ داگونت صدا می‌زدند.
این خودش یک‌جور افتضاح بود...
تنها پسرِ‌تنها باقی‌مانده‌اش حالا‌می‌توانست پانزده سال داشت.
به همین دلیل بود که جِست،خودش با وجودِ اینکه اوضاع روبه‌راه به‌نامِ نظر می‌رسید، دلش آرام و قرار نداشت.
سرنگهبان نیز همچنان بی‌قرار بود.
یک روز، وقتی جِست پس از همراهی با ملازمانِ خاندانش در گشت‌زنیِ رودِ آینه به‌شبگرد حصار رفت، او را در تالارِ زیرزمینیِ اعماقِ قلعه پیدا کرد. سرنگهبان به آینهٔ بزرگی‌دید خیره شده بود که در سکوت آنجا قرار داشت و بر سالنِ تاریک سایه انداخته بود.
البته هیچ تصویری در آینه‌رقابت نمی‌افتاد، چون روی آن را‌شبگرد با پارچهٔ برزنتی پوشانده بودند.
ده‌ها سال پیش این تالارِ زیرزمینی را کشف کرده بودند، همان زمانی که‌راستینِ داشتند قلعه را از موجوداتِ کابوسی که در آن می‌لولیدند پاکسازی می‌کردند. آن موقع‌همین روی آینه پوشانده نبود، برای همین توانستند نگاهی گذرا به عالمِ هولناکِ درونش بیندازند.
در نتیجهٔ آن اتفاق، بسیاری از اعضای گروهِ اولیه‌شان جان باختند و‌دید از آن پس، آینه بیشترِ اوقات پوشیده ماند. تنها وقتی سرنگهبان به‌داگونت رتبهٔ عروج‌یافته رسید، جرئت کرد یک بارِ دیگر قدم به عالمِ آینه بگذارد.
جِست دقیقاً نمی‌دانست دوستش آنجا چه چیزی پیدا‌دیگری کرده، اما به نظر می‌رسید قدرت‌های از پیش مهیبش‌پرچمِ پس از آن ماجرا به‌طرز چشمگیری افزایش یافته است.
«اوه، نه.تنها باز اون‌می‌توانست قیافه رو گرفتی.»
سرنگهبان با دیدنِ جِست برگشت و لبخند زد. پس از دو دهه‌نامِ در کنارِ هم بودن، آن دو مدت‌ها بود که چنان به یکدیگر‌متوجهِ عادت کرده بودند که رابطه‌شان از یک دوستیِ ساده فراتر رفته بود.
حتی می‌شد گفت که تحمل‌کردنِ‌حالِ جِست بعد از این همه سال،آمد یکی از شگفت‌انگیزترین شاهکارهای سرنگهبان بود...
به‌هرحال، ابرویی بالا انداخت.
«کدوم قیافه؟»
جِست آهی کشید.
«همون قیافه‌ای که‌میراث‌دار می‌گه "قراره یه‌تثبیت دردسری درست کنم".»
سرنگهبان کمی مکث‌شعلهٔ کرد و بعد‌بیشتر سر تکان داد.
«همین‌طوره.»
مدتی ساکت ماند، بعد‌جِست آهی کشید و به‌دید آینهٔ پوشیده پشت کرد.
«بیا از‌خاندان‌های این جای‌به‌سرعت دلگیر بریم.»
طولی نکشید که در برجِ اصلیِ حصار بودند و به نقشه‌های پراکنده‌شده روی‌خانواده‌های یک میزِ گردِ بزرگ نگاه می‌کردند. برخی از نقشه‌ها عالمِ رؤیا را به‌جِست تصویر می‌کشیدند، اما در کمالِ تعجب، بیشترشان قاره‌های آشنای جهانِ بیداری را نشان می‌دادند.
سرنگهبان با‌تنها نگاهی تیره به‌رقابت آن‌ها خیره شد.
«این نقطه‌ها همه دروازه‌های کابوس رو نشون می‌دن؛ هم فعال‌ها و هم‌نامِ اون چندتایی که بستیم. قرمزها همگی امسال باز شدن. رده‌شون رو می‌شه‌متوجهِ از اندازهٔ نقطه فهمید؛ طبیعتاً دروازه‌های ردهٔ ۳ از دروازه‌های ردهٔ ۲ بزرگ‌ترن.»
لحظه‌ای مکث کرد‌میراث‌دار و بعد به‌تثبیت نقشهٔ دیگری اشاره کرد.
«اون یکی مالِ قبل از بحرانِ دروازه‌ست. البته اون موقع هنوز مقیاسِ اوبل وجود نداشت، برای همین دقتش خیلی‌فرهنگِ بالا نیست. و حالا که حرف از مقیاسِ اوبل شد، الان که پایدار کار می‌کنه، بازدهیِ ما تو مقابله‌صرفاً با دروازه‌هایی که باز می‌شن چند برابر شده. دنیا تو صلحه... حداقل تا اونجا که واقع‌بینانه می‌تونه تو صلح باشه.»
جِست مدتی نقشه‌ها را‌می‌توانست بررسی کرد و بعد‌خانواده‌های با لحنی گرفته پرسید:
«نقشه‌های قبل از بحرانِ‌جِست دروازه رو که فقط برای‌رئیسِ تفریح بررسی نمی‌کنی، مگه نه؟»
سرنگهبان همسرش را در طولِ‌حالِ بحرانِ دروازه از دست داده‌خودش بود، بنابراین این موضوع حساس بود.
سر تکان داد.
«البته که نه. دارم‌می‌توانست سعی می‌کنم بفهمم اولین دروازهٔ‌برجستهٔ ردهٔ ۴ کِی باز می‌شه.»
جِست اخم کرد و حس کرد بارِ سنگینی‌دید روی قلبش نشست. پس از مدتی، با وجود‌صرفاً اینکه از قبل جواب را می‌دانست، باز هم پرسید:
«...پس، قصد‌خاندان‌های داری به مصافِ‌حالِ کابوسِ سوم بری؟»
سرنگهبان سعی نکرد‌شعلهٔ انکار کند و فقط‌تنها آرام سر تکان داد.
«معلومه که می‌رم.»
به جِست نگاه کرد؛ چشمانِ‌حتی خاکستری و فولادینش با همان‌است عزمِ آشنا و مسری می‌درخشید.
«شعلهٔ جاودان نُه سال بعد از نزولِ طلسمِ کابوس، عروج‌یافته شد. از اون‌رئیسِ موقع دوازده سال گذشته و بشریت هنوز قدمِ بعدی رو برنداشته. فکر می‌کنی‌انگار طلسم تا کِی بهمون رحم می‌کنه؟ من که فکر نمی‌کنم اصلاً زیاد طول بکشه.»
وقتی سرنگهبان دوباره به‌جاودان نقشه‌ها نگاه کرد، چشمانش ناگهان‌می‌توانست بی‌فروغ، خسته و تاریک شد.
«...بالاخره، این یه مسابقه‌ست. این دنیایی که توش زندگی می‌کنیم. همه‌ش یه مسابقهٔ بی‌پایانه با‌خاندان‌های خطراتِ وحشتناک؛ مسابقه‌ای که مهم نیست چقدر توش پیشتاز بمونی، هیچ‌وقت نمی‌تونی جلو بیفتی. برای‌راستینِ همینه که ما صرفاً نباید کابوسِ سوم رو فتح کنیم—ما مجبوریم فتحش کنیم. باید بکنیم!»
جِست مدتی ساکت‌واقع ماند؛ توفانی از احساسات‌آمد در قلبش زبانه می‌کشید.
چیزهای زیادی حس‌میراث‌دار می‌کرد. اما بیشتر‌تثبیت از همه، می‌ترسید.
سرانجام، خندید.
«آه... که این‌طور. پس برای همینه که تو و زنم‌شبگرد پشتِ سرِ من این‌قدر با هم وقت می‌گذرونین. خدای من! چیزی‌جِست نمونده بود باور کنم شما دو تا با هم سر‌و‌سِری دارین.»
سرنگهبان سرفه‌ای‌تثبیت کرد و بعد‌حتی لبخندِ محوی زد.
«چی... آخه داری چه مزخرفی می‌گی؟ سر‌وسِر؟واقع مضحکه! ما فقط داشتیم توطئه می‌کردیم که تو‌آنجا رو جا بذاریم و بریم به مصافِ کابوس.»
جِست مشت‌هایش را گره کرد.
معلوم است. هم او و هم همسرش از اعضای گروهِ اولیه‌ای بودند که به همراه سرنگهبان، حصار را‌حالِ فتح کرده بودند—دو تن از وفادارترین و قدرتمندترین پیروانش. هر دوی آن‌ها استاد بودند. و با اینکه جِست‌گذاشته نقشِ مهمی در ساختنِ دنیایی که سرنگهبان در سر داشت ایفا کرده بود، همسرش سرشتِ بسیار مخرب‌تری داشت.
بنابراین، جای تعجب نداشت‌جِست که سرنگهبان بخواهد او‌دید دوباره عضوی از دسته‌اش باشد.
همچنین جای تعجب نداشت که‌حالِ چرا این بار تصمیم گرفته‌خودش بود جِست را جا بگذارد.
اما، با این حال.
جِست می‌خواست این‌دیگری را از زبانِ‌کند خودِ سرنگهبان بشنود.
«چرا؟»
سرنگهبان آهی کشید.
روی میز‌خاندانِ خم شد و‌پیوسته بعد آرام گفت:
«چون تو بهترین وضعیتِ خودت نیستی؟ چون معلوم نیست کابوسِ سوم چقدر طول بکشه و پسرت پونزده سالشه—پس اگه‌تثبیت طلسم فراخوندش، حداقل یکی از والدینش باید پیشش باشه. چون ما وقتِ زیادی رو صرفِ ساختنِ این دنیا کردیم‌متأسفانه و من باید کسی رو که بهش اعتماد دارم اینجا بذارم تا وقتی نیستم، نذاره همه‌چیز از هم بپاشه.»
سرنگهبان مدتی‌تثبیت مکث کرد‌جِست و بعد افزود:
«چون آنویل و مادوک هر دو بزرگ شدن، اما با‌خودش اینکه از قبل بیدارشده هستن، بازم می‌خوام کسی مراقبشون باشه.صرفاً بالاخره، این دنیا پر از کوسه‌ست. و تو بهترین کوسهٔ منی.»
جِست مدتِ درازی ساکت ماند.
حرف‌های زیادی برای گفتن‌می‌توانست داشت... کلماتِ تلخِ زیادی‌خانواده‌های که زبانش را می‌سوزاند.
اما در‌تثبیت نهایت، فقط‌جِست پوزخند زد.
«فکر کنم داری علائمِ زوالِ‌حالِ عقل نشون می‌دی، پیرمرد. من‌خودش کوسه نیستم. کاملاً مشخصه که آدمم.»
سرنگهبان خندید.
«ها! این‌تنها یکی... واقعاً‌می‌توانست خنده‌دار بود.»
سپس، لحظه‌ای‌تثبیت خشکش زد و‌حتی سر تکان داد.
«نه، صبر کن. من‌به‌سرعت واقعاً خندیدم. شاید واقعاً‌جِست دارم زوالِ عقل می‌گیرم...»
هر دو خندیدند.
...مدتی بعد از آن، سرنگهبان دسته‌ای از‌ائتلافی قدرتمندترین جنگجویانش، از جمله همسرِ جِست را با‌خاندان‌های خود برد تا به مصافِ کابوسِ سوم بروند.
با این‌تثبیت حال، این‌جِست بار هیچ‌کدامشان برنگشتند.
این‌گونه بود که افسانهٔ سرنگهبانِ‌حالِ دلاوری، سپرِ درخشانی که از‌خودش بشریت محافظت می‌کرد، به پایان رسید.
قبلی
بعدی