چپتر 2141: خوب، بد و قنطورس
0کاسی که در اعماقِ منطقهٔ مرگ گم‌حال شده و با یکی از پرکارترین قاتلانِ‌نشان‌هایش رژیمِ میراث‌دار روبه‌رو بود، خونسردی‌اش را حفظ کرد.
چرا باید مضطرب می‌شد؟
بله، قدیس جِست قدرتمند بود. و واقعاً هم‌چند او را به اینجا کشانده بودند تا سلاخی‌اش‌جوهرِ کنند؛ پیرمرد شکارچیِ مرگباری بود و کاسی شکارِ تیره‌بختش.
یا دست‌کم‌دیدگاه‌ها این‌طور به‌تقسیم نظر می‌رسید.
در حقیقت، خودش هم یک شکارچی بود. فقط جِست نبود که‌آینده می‌خواست کاسی را از متحدانش دور کند؛ او هم مدت‌ها بود که‌دفع می‌خواست پیرمرد را تنها گیر بیاورد و از پادشاهِ شمشیرها دور کند.
هرچه باشد، پیرمرد هدفِ او بود.می‌کرد او رازهای زیادی می‌دانست و کاسی می‌خواست...حال نیاز داشت... که به دانسته‌هایش پی ببرد.
بنابراین، با میلِ‌بخش خودش به‌دنبالِ او‌حال واردِ جنگل شده بود.
قدیس جِست اینجا بود تا او را از سرِ راه بردارد، و او‌نشان‌هایش هم اینجا بود تا همین کار را با پیرمرد بکند. تنها شخصِ بدشانس در‌تهوع‌آوری این میان هلی بود که ناخواسته پایش به این درگیریِ مخفیانه کشیده شده بود.
اما در این لحظه، کاری از دستِ کاسی برای او‌بعد برنمی‌آمد. بهترین کاری که می‌توانست بکند این بود که سعی‌آماده کند هلی را تا زمانِ شکست‌خوردنِ جِست زنده نگه دارد.
البته... کاملاً مشخص‌زاویهٔ نبود که بتوانند‌می‌کرد شکستش دهند یا نه.
جِست که یک قدم‌تقسیم جلو آمد، کاسی عجیب‌ترین‌چند حسِ ممکن را تجربه کرد.
او در حالِ حاضر جهان را از سه زاویهٔ دید درک می‌کرد: زاویهٔ دیدِ خودش،قطع پیرمرد و هلی. علاوه بر این، هر یک از این دیدگاه‌ها به دو بخش تقسیم‌معده‌اش می‌شد؛ یکی مربوط به زمانِ حال بود و دیگری مربوط به چند لحظه بعد در آینده.
ارتباط با بقیهٔ نشان‌هایش‌بخش موقتاً قطع شده بود‌دیگری تا جوهرِ روحش حفظ شود.
در زمانِ حال، کاسی آماده‌درک می‌شد تا اولین حملهٔ جِست‌بخش را دفع کند. اما در آینده...
بدنش رفتارِ عجیبی داشت. حسِ عجیب و تهوع‌آوری جایی در عمقِ معده‌اش نشسته بود‌موقتاً و دست‌وپایش می‌لرزید. مردمک‌هایش گشاد شده بود و عرقِ سرد از کمرش پایین می‌ریخت.جایی کند و بی‌حال شده بود و نمی‌توانست به‌موقع به حرکاتِ دشمن واکنش نشان دهد.
چه جالب.
کاسی می‌توانست آنچه را بدنش در آیندهٔ نزدیک حس می‌کرد، تا جایی که به چهار حسِ باقی‌مانده‌اش —روحش لامسه، بویایی، چشایی و شنوایی — مربوط می‌شد، درک کند. همین موضوع در موردِ حواسِ عرفانی‌تر، مانندِ تواناییِ‌گشاد حس‌کردنِ جریانِ جوهرِ روح نیز صدق می‌کرد. با این حال، نمی‌توانست افکار و احساساتِ آینده‌اش را درک کند.
به همین دلیل بود که وقتی اثراتِ فیزیکیِ احساساتِ قدرتمندِ آینده را حس می‌کرد،دیگری اغلب سردرگم می‌شد. مثلِ این بود که جواب را بدانی بی‌آنکه سؤال را بدانی...حملهٔ هرچند در موردِ حالتِ عجیبش در آیندهٔ نزدیک، پی‌بردن به علتِ آن آسان بود.
کاسی به‌زودی‌دیدگاه‌ها بر اثرِ ترسی‌مربوط کوبنده ضعیف می‌شد.
اما چندان نمی‌ترسید. البته که از رویارویی با قصابِ بدنامِ دلاوری،ارتباط قدیس جِست، احساسِ تنش و دلهره می‌کرد... اما حتی اگر ذره‌ای ترس‌بدنش در اعماقِ قلبش پنهان بود، بسیار کوچک و ناچیز به شمار می‌رفت.
اصلاً آن‌قدر قوی‌دیدگاه‌ها نبود که او‌مربوط را از پا بیندازد.
اما ماهیتِ دشمن همین بود.
کاسی که خواست یک‌تقسیم قدم به عقب بردارد،چند آن را حس کرد...
ترسِ کوچکش ناگهان مانندِ شعله‌ای زبانه‌حال کشید، مهارنشدنی، تمامِ وجودش را در بر‌نشان‌هایش گرفت و به وحشتی غریزی تبدیل شد.
«آه...»
پاهایش لرزید. چشمانش گشاد شد. قلبش مانندِ حیوانی‌علاوه زخمی لرزید و جیغی وحشت‌زده جایی در گلویش خفه‌آینده شد؛ تنها نالهٔ ضعیفی از میانِ لبانش بیرون پرید.
کاسی با اینکه می‌دانست این صرفاً تأثیرِ توانِ خفتهٔ پیرمرد است‌ارتباط که به او اجازه می‌داد احساسات را تشدید کند، نمی‌توانست ترسی‌دفع را که همچون زنجیری سنگین دست‌وپایش را گرفته بود، سرکوب کند.
از این رو،بخش برای دفعِ ضربهٔ جِست‌دیگری یک لحظه دیر جنبید.
عصایش از بالا فرود آمد، هوا را با سوت شکافت و سرِ او‌بقیهٔ را نشانه رفت تا جمجمه‌اش را در هم بشکند — اما به رقصندهٔ‌عجیبی خاموش برخورد کرد که خودبه‌خود میانِ سرِ کاسی و سلاحِ دشمن قرار گرفته بود.
هر چه باشد، پژواک‌ها نه فکری‌می‌کرد در سر داشتند و نه احساسی. به‌حال همین دلیل، شمشیرِ وفادارش کاملاً بی‌باک بود.
با این حال، ضعیف‌تر از آن بود که بتواند در برابرِ قدرتِ یک قاتلِ متعالی‌قطع مقاومت کند. عصای چوبی به‌راحتی رقصندهٔ خاموش را پس زد و به دوردست پرتاب کرد...معده‌اش اما این برخورد سرعتِ عصا را کمی گرفت، درست به‌قدری که کاسی بتواند به عقب بجهد.
کمی بینِ خود‌بخش و جِست فاصله انداخت‌دیگری و لحظه‌ای بی‌حرکت ماند.
پیرمرد با‌علاوه لبخندی به‌بخش او نگاه کرد.
«چقدر جالب. می‌دونی، کمتر‌دید کسی تا حالا تونسته‌علاوه از حمله‌ام جاخالی بده.»
او واقعاً آن‌قدر سریع بود که حتی یک قدیس را هم غافلگیر می‌کرد‌نشان‌هایش و بدونِ ذره‌ای شک یا تردید ضربه می‌زد. اگر کاسی از پیش متوجهِ حمله‌تهوع‌آوری نشده بود، اصلاً فرصت نمی‌کرد واکنشی نشان دهد و به رقصندهٔ خاموش فرمان بدهد.
کاسی نفسِ عمیقی کشید‌تقسیم و با حالتی جدی‌چند جِست را برانداز کرد.
با دستِ چپش خنجرِ دفاعیِ بلندی را از غلاف بیرون کشید‌آینده و میانِ خود و پیرمرد گرفت. خنجر خاطره‌ای متعالی از ردهٔ‌حملهٔ ۳ بود و معمولاً در کنارِ رقصندهٔ خاموش به کار می‌رفت.
هم‌زمان، آویزی را که با زنجیری نقره‌ای به گردنش آویخته‌بخش بود، غیرفعال کرد. این آویز خاطره‌ای بود که یکی از‌نشان‌هایش طلسم‌سازانِ دلاوری ساخته بود و کارش تقویتِ چشمگیرِ یک پژواک بود.
زمانی که کاسی در رتبهٔ استاد بود، این آویز‌بعد ابزارِ کارآمدی به حساب می‌آمد... اما پس از قدیس‌شود شدن، خیلی زود حس کرد که دیگر به کارش نمی‌آید.
از این رو تلاش کرده بود تا آن را قوی‌تر کند. در نهایت،نشان‌هایش خودِ پادشاهِ شمشیرها به‌عنوانِ پاداشِ خدماتش آن را از نو ساخته و آویز‌عجیب را به خاطره‌ای متعالی تبدیل کرده بود — آن هم خاطره‌ای بسیار قدرتمند.
به همین دلیل بود که‌تقسیم رقصندهٔ خاموش تا اینجایِ کار توانسته‌آینده بود در میدانِ نبرد دوام بیاورد.
اما کاسی هر چقدر هم که‌می‌کرد رقصندهٔ خاموش را دوست داشت، می‌دانست‌مربوط که شمشیرش حریفِ قدیس جِست نمی‌شود.
از طرفی، این آویزِ بازسازی‌شده به‌عنوانِ یکی از‌چند دو خاطرهٔ قدرتمندش، جوهرِ زیادی مصرف می‌کرد. در این‌روحش لحظه هیچ توجیهی برای هدر دادنِ جوهر وجود نداشت.
هر چه باشد، کاسی برخلافِ نفیس و سانی‌چند تنها یک هستهٔ روح داشت. او باید در‌جوهرِ چنین نبردِ نفس‌گیری، جوهرش را با احتیاط مدیریت می‌کرد.
در عوض،علاوه افسونِ قدرتمندترین خاطره‌اش‌تقسیم را فعال کرد.
این یکی آویزِ دیگری بود که در کابوسِ سوم از نفیس‌تقسیم گرفته بود... خاطره‌ای مطلق با منشأیی نامعلوم که می‌توانست خواصِ فیزیکیِ اشیای‌جوهرِ دیگر را بهبود ببخشد، سلاح‌ها را تیزتر و زره‌ها را مقاوم‌تر کند.
فقط این بار، آن را روی رقصندهٔ خاموش به‌بعد کار نبرد. در عوض، خنجرش را تقویت کرد و آن‌آماده را از چیزی که بود هم تیزتر و مقاوم‌تر ساخت.
هم‌زمان، افسونِ انگشترِ ساده‌ای را که در دست داشت‌بعد فعال کرد. با این کار، مقاومتِ ذهنی‌اش بالا رفت و‌آماده از فشارِ وحشتی که قلبش را می‌فشرد کمی کاسته شد.
کاسی نگاهی به‌دیدگاه‌ها هلی انداخت و‌مربوط به‌زور لبخندی زد.
«مراقب باش.»
لحظه‌ای بعد، به جلو یورش‌مربوط برد و سعی کرد خنجرش‌آینده را در قلبِ هلی فرو کند.