چپتر 1092: حقایق و افسانه‌ها (بخشِ ۲)
0«به نظرتون چرا طلسم‌های جادوی روح‌بیشتر و رون‌نویسیِ پیشرفته تا وقتی استاد دمِ‌بوی مرگ نباشه، به شاگرد آموزش داده نمی‌شن؟
«چون این دو شاخه‌ان که اجازه می‌دن قوی‌ترین طلسم‌ها رو اجرا کنید و‌نمی‌تونید قدرتمندترین سلاح‌ها رو بسازید. وقتی فاصلهٔ شاگرد و استاد خیلی کم بشه، تنها‌طوری چیزی که یه شاگردِ ناراضی برای کشتنِ مربیِ ماهرترش نیاز داره، یه لحظه حواس‌پرتیه.
«مهم نیست یه برج چقدر قدرتمند باشه، اگه‌برایش مهاجمتون رو به عنوانِ دشمن نشناسه، هیچ فرقی‌روی با زرهی که تو کمدتون جا گذاشتید نداره.
«جادوگرانِ قدرتمند به طرز دراماتیکی تو میدانِ نبرد به دستِ‌به‌شدت دشمنانِ صدساله‌شون نمی‌میرن. اونا با فلاکت موقعِ ریدن، به دستِ‌استفاده بچه‌های خودشون یا کسایی که مثلِ بچه‌شون می‌دونستن کشته می‌شن.»
فالوئل در حالی که به فریا‌بیشتر نگاه می‌کرد گفت: «فکر می‌کنید چرا‌به‌شدت بچه‌های نگهبانان فقط به پیام‌آورانشون اعتماد دارن؟»
فریا با شتاب بحث را عوض کرد و پرسید: «چندتا برجِ جادو‌نکنید و آدمِ سفید‌هسته تو موگار شناخته شدن؟» با توجه به اینکه هر‌آرتان روز جانش بیشتر در خطر بود، واژهٔ پیام‌آور برایش به‌شدت بوی «مرگ» می‌داد.
«معلوم نیست. همون‌طور که قبلاً گفتم، تا وقتی روی کسی نشاط‌بخشی رو استفاده‌همون‌طور نکنید، نمی‌تونید هسته‌اش رو ببینید. نزدیک‌ترین شخص به هستهٔ سفید احتمالاً ثرود گریفونه.هستهٔ جنونِ آرتان بدنش رو طوری پالایش کرده که حتی شورا هم ازش سر درنمیاره.
«اون تنها هستهٔ رنگین‌کمان رو تو تاریخِ موگار داره. در موردِ‌بوی برج‌ها هم، کسایی که دارنشون اطلاعات رو به این راحتی به‌نمی‌تونید اشتراک نمی‌ذارن و متأسفانه هیچ روشِ ساختِ شناخته‌شده‌ای براشون وجود نداره.
«حتی تبارهای باستانی مثلِ تبارِ من هم هنوز‌بود دنبالِ جوابن. خب، افسانه‌ها دیگه کافیه، بیاید برگردیم به‌قبلاً حقایق. یه چیزی که غیربیدارشده‌ها نادیده می‌گیرن، وجودِ حاشیه‌هاست.
«حاشیه‌ها اعوجاج‌های فضاییِ طبیعی هستن که با روش‌های معمول نمیشه بهشون دسترسی پیدا کرد. ممکنه‌ببینید همین‌جا تو جنگلِ تراون یکی داشته باشیم و هرگز متوجهش نشیم. میشه حاشیه‌ها رو شبیهِ یه‌ازش فضای ذخیره‌سازی دونست، با این تفاوت که موجوداتِ زنده رو می‌پذیرن و زمان توشون عادی می‌گذره.
«مهم نیست یه حاشیه چندتا نقطهٔ دسترسی داشته باشه، فضای داخلش می‌تونه به اندازهٔ‌قبلاً یه دهکده، یه شهر، یا حتی کلِ مارکی‌نشینِ دیستار بزرگ باشه.» فالوئل یکی‌یکی به شاگردانش‌ثرود نگاه کرد و نگاهش فقط کسری از ثانیه بیشتر از بقیه روی نالروند مکث کرد.
لعنتی، مطمئناً می‌دونه که دهکدهٔ من داخلِ یه حاشیه بوده. نمی‌دونم با‌می‌داد درخواست ازش برای اینکه استادم بشه اشتباه کردم یا نه. اصلاً معلوم نیست‌نزدیک‌ترین هیدرا واقعاً این‌قدر مهربونه یا اینکه اونم مثلِ بقیه یه نیتِ پنهانی داره.
لیث گفت: «خیلی جالبه، ولی متوجهِ‌بیشتر فایده‌شون نمیشم. منظورم اینه که، هدفشون‌به‌شدت چیه و چرا نمیشه پیداشون کرد؟»
«موگار بینِ کسی فرق نمی‌ذاره، اما قطعاً زنده‌ست. مثلِ همهٔ موجوداتِ زنده، از تنهایی‌هسته‌اش رنج می‌بره و گاهی دوست داره با مخلوقاتش ور بره. حاشیه‌ها جاهایی هستن که‌کرده ارادهٔ موگار توشون شکلِ فیزیکی به خودش می‌گیره و بهش اجازهٔ برقراریِ ارتباط میده.
«من هرگز داخلِ یه حاشیه نبودم، اما مادربزرگم بوده. به گفتهٔ‌می‌داد اون، فقط کسایی که با موگار هم‌سو هستن می‌تونن به یه‌هسته‌اش حاشیه دسترسی پیدا کنن، فرقی هم نمی‌کنه آدمِ خوبی باشن یا بد.
«همین‌طور، ازشون به عنوان زیستگاه‌های محافظت‌شده برای گونه‌هایی استفاده می‌کنه که ممکنه تو‌معلوم دنیای بیرون دوام نیارن، اما موگار فکر می‌کنه هنوز نقششون رو ایفا نکردن.»شخص فالوئل این را گفت و اول به لیث و بعد به نالروند نگاه کرد.
جالبه. شاید موگار خیلی قبل از ورودِ من به دورگه‌ها علاقه نشون داده، چون دگردیسان قرن‌ها‌همون‌طور پیش به وجود اومدن. این موضوع همچنین توضیح میده که چرا بعضی گونه‌ها مثلِ الف‌ها یه‌ثرود افسانه به حساب میان، ولی زولگریش از یکی از بچه‌هاشون برای ساختنِ رت‌پک استفاده کرده بود.
دستیارِ کوچیکِ لیچ می‌تونست ظاهرِ انسانیِ سولوس رو حتی وقتی تو‌استفاده هیئتِ انگشتر بود ببینه. اگه الف‌ها داخلِ یه حاشیه زندگی می‌کنن،گریفونه پس اونم باید قرابتشون به سیاره رو به ارث برده باشه.
اون لیچِ احمق تمامِ این مدت‌واژهٔ کلیدِ حاشیه‌ها رو داشته، ولی بازم بینشِ‌همون‌طور رت‌پک رو چیزی جز خیال‌بافی‌های بچگانه نمی‌دونه!
فالوئل گفت: «حاشیه‌ها جاهایی هستن که مرزِ بینِ دنیای فیزیکی و روحی‌می‌داد توشون به‌نازکیِ کاغذه. می‌تونید ذهنِ موگار رو کاوش کنید تا گذشته رو‌ببینید مطالعه کنید، حال رو ببینید و حتی نگاهی گذرا به اتفاقاتِ آینده بندازید.
«علاوه بر اون، به گفتهٔ مادربزرگم‌بیشتر می‌تونید موگار رو فرا بخونید و از‌بوی سیاره سؤالاتی بپرسید که بهشون جواب می‌دِه.
«از طرفِ دیگه، ارتباط برقرار کردن با ارادهٔ موگار یعنی‌نشاط‌بخشی جلب کردنِ توجهش به خودتون و دریافتِ قضاوتش. اگه موگار‌احتمالاً چیزی یا کسی رو ببینه که خوشش نمیاد، نابودش می‌کنه.
«مادربزرگم دنبالِ ملاقات با سیاره نرفت، چون بیشترِ اونایی که موفق می‌شن، زنده‌همون‌طور نمی‌مونن تا داستانش رو تعریف کنن. همون‌قدر هم خودش رو خوش‌شانس می‌دونست که‌هستهٔ فقط با تنفسِ انرژیِ جهان که حاویِ خاطراتِ موگار بود، چیزهای زیادی یاد گرفته.»
تا پایانِ درس، فریا نمی‌توانست از خیال‌بافی دربارهٔ ساختنِ‌برایش حاشیهٔ خودش دست بردارد. ترکیبی از یک کاخِ بُعدی و‌نشاط‌بخشی یک برجِ جادو که در آن شبیهِ یک خدا می‌شد.
همه می‌خواستند به برجِ جادوی‌جانش لیث برگردند و آرزو داشتند تا‌برایش جایی که می‌توانند درباره‌اش یاد بگیرند.
لیث با پوزخند گفت: «بفرمایید. انگار نه‌گفتم انگار که خودم سال‌ها وقت و امکانات‌هسته‌اش داشتم تا با تمامِ توانم روش مطالعه کنم.»
سولوس آهی کشید و گفت: «آره، هر دومون‌برایش سعی کردیم بفهمیم برج چطور کار می‌کنه و‌روی چطور بهبودیم رو سرعت ببخشیم، ولی بی‌فایده بود.»
کویلا چوب‌دستیِ نقره‌ای‌اش را از شیءِ بُعدی‌اش بیرون آورد و گفت:بوی «خب، شما نشاط‌بخشی رو دارید، ولی قطعاً طلسم‌های جادوآهنگری رو ندارید.نمی‌تونید می‌تونید تصور کنید اگه همه‌مون برجِ خودمون رو داشتیم چقدر باحال می‌شد؟»
صدای فریا لبریز از طعنه بود: «حالا که‌بود داریم رؤیابافی می‌کنیم، من می‌خوام مالِ من به‌همون‌طور جای سولوس به یه پسرِ جذاب مجهز باشه.»
لیث ناگهان دلش خواست تمامِ ساخته‌هایش را پنهان‌روی کند و پرسید: «صبر کن، شما از قبل طلسم‌هایی‌شخص بلدین که بهتون اجازه میده آرتیفکت‌ها رو مطالعه کنید؟»
فلوریا گفت: «خب، معلومه! این اولین چیزی بود که بابا بعد از هدیه‌همون‌طور دادنِ چوب‌دستی‌هامون بهمون یاد داد. این‌جوری هم می‌تونیم اشیاءِ قدرتمند رو تو بازارهای‌هستهٔ دست‌دوم بشناسیم و هم وقتی از یه جادوآهنگر خرید می‌کنیم، سرمون کلاه نره.»
فریا به خودش لعنت فرستاد که در‌واژهٔ گذشته هرگز حتی یک کلمه هم دربارهٔ‌همون‌طور جادوآهنگری گوش نداده بود و پرسید: «بلدیم؟»
کویلا نگاهِ بدبینانه‌اش را شناخت و گفت: «نیازی نیست ساخته‌هات رو قایم‌به‌شدت کنی، لیث. ما هرگز وسایلت رو مطالعه نکردیم و قرار هم نیست‌نمی‌تونید طلسم‌هامون رو روی سولوس امتحان کنیم، مگه اینکه هر دوتاتون بهمون اجازه بدید.»
لیث و سولوس پیش‌معلوم از آنکه هم‌زمان سر تکان‌کسی دهند، نگاهِ سریعی ردوبدل کردند.
فلوریا و کویلا شروع به وِرد خواندن کردند. فریا هم چوب‌دستی‌اش را‌معلوم بیرون آورد و سعی کرد حرکاتشان را به خاطر بسپارد. چوب‌دستی‌های جادوآهنگرِ‌نزدیک‌ترین سلطنتی رشته‌های نقره‌ای‌رنگی ساطع کردند که در سنگِ دیوارهای برج رسوخ کرد.
سولوس می‌توانست حس کند که چندین‌بود اقدامِ امنیتی سعی دارند به مهاجمان حمله‌معلوم کنند، اما جلوی فعال شدنشان را گرفت.
انگار من و لیث تنها کسایی‌بیشتر هستیم که می‌تونیم با خیالِ راحت‌به‌شدت هستهٔ نیروی برج رو مطالعه کنیم—
ناگهان سولوس توانست نوعی پنلِ کنترلِ مدیر را مقابلِ چشمانش ببیند.استفاده دوستانشان به‌عنوانِ مهمان علامت‌گذاری شده بودند، با دسترسیِ آزاد به اتاق‌های‌گریفونه باز اما از تغییر دادنِ هر چیزی داخلِ برج منع شده بودند.
بعد از شنیدنِ حرف‌های فالوئل، اصلاً دلم نمی‌خواد اقداماتِ امنیتی‌بوی رو برای کسی غیرفعال کنم. این‌جوری حتی اگه دشمنامون یه‌نکنید حلقهٔ بردگی دستِ دوستامون کنن، هیچ‌کس نمی‌تونه اینجا بهمون آسیب برسونه.
کویلا گفت:روز «خدایان، هیچی نمی‌تونم‌خطر ببینم. همه‌چیز تاره.»