چپتر 1863: از میانِ آوار (بخشِ ۱)
0لیث گولم‌هایش، اهریمنانِ تاریکی، شیاطینِ سقوط‌کرده، شیاطینِ شعله‌ها و‌باشی تمامِ کسانی را که به ندایش پاسخ می‌دادند پدید‌آران آورد و با صدایی آرام گفت: «من یه ارتش دارم.»
با هر نفسی که می‌کشید، برج پر از‌بگم شیاطینِ خشمگینِ جدیدی می‌شد، اما در عینِ حال‌خوشحال بارِ روی بدنِ ازهم‌پاشیده‌اش را هم سنگین‌تر می‌کرد.
سالارک در حالی که به‌آرامی پیشانیِ‌خانواده رااز و سپس لیث را لمس‌فقط می‌کرد، آهی کشید و گفت: «مردها.»
هر دو به‌بیان خواب رفتند و‌بچه‌هام ذهنشان سرانجام آرام گرفت.
ارباب بشکنی زد و آن‌ها‌شکلی را وارپ کرد و بقیهٔ‌اهریمنِ خانواده را مات‌ومبهوت به جا گذاشت.
«نیازی به نگرانی نیست، فقط بردمشون تو اتاق‌خواب‌های خودشون. سولوس، الینا، پیششون بمونید‌کدوم و حتی یه ثانیه هم تنهاشون نذارید. به لطفِ شما، خواب براشون پناهگاهِ امنی‌سرخش میشه که ذهنشون توش آرامش پیدا می‌کنه و آسیب‌های روانی‌شون رو سریع‌تر هضم می‌کنه.»
«بدونِ شما، خواب براشون یه سرزمینِ کابوس‌وار میشه که اتفاقاتِ‌نگرانی امروز توش مدام تکرار میشه و وضعیتِ روانی‌شون رو بدتر‌حتی می‌کنه.» بشکنِ دیگری زد و آن دو زن را فرستاد رفتند.
«تیستا، حس می‌کنم آسیبِ روانیِ تو هم خیلی شدیده. می‌خوای بگم کروان،شکلی بودیا یا ارت بیان؟ هر کدوم از اونا و بچه‌هام خوشحال میشن‌بخوابم امشب رو پیشت بمونن، به هر شکلی که خودت دوست داشته باشی.»
تیستا در حالی که اهریمنِ‌شکلی سرخش سرخ‌تر می‌شد، جواب داد:اهریمنِ «من قرار نیست با هیچ‌کدومشون بخوابم!»
آران او را بغل کرد و گفت: «خجالت‌بگم نداره که، آبجی‌بزرگه. منم همیشه با اونیکس می‌خوابم و‌میشن وقتی خوابِ بد می‌بینم، پیشِ مامان و بابا می‌خوابم.»
اون یه نوعِ دیگه‌کرد از «خوابیدن»ـه، وروجک. تو‌گذاشت هنوز خیلی کوچولویی... وای، لعنتی!
تیستا ناگهان فهمید موجِ گرمای ناگهانی و گرهی که در معده‌اش حس می‌کرد‌خودت هیچ ربطی به خجالت ندارد. او در برابرِ عمارتِ هوگوم تمامِ توانش را گذاشته‌خجالت و فشارِ زیادی به هسته‌اش آورده بود، تا حدی که تقریباً خالی شده بود.
حالا تلاشِ ترکیبیِ تمریناتِ طاقت‌فرسایش و ساعت‌های بی‌شماری که صرفِ تمرینِ چنگالِ‌سرخ‌تر اهریمن کرده بود، سرانجام داشت نتیجه می‌داد و باعثِ پیشرفتش می‌شد. ستونی‌همیشه نقره‌ای از آسمان پایین آمد که شبیهِ انگشتِ غول‌آسای یک خدا بود.
نور او را در بر گرفت و پیش از آنکه آخرین ناخالصی‌های باقی‌مانده در‌اونا بدنش خارج شوند، همه را به عقب راند. دردِ فیزیکی‌اش حتی بر آسیبِ روانی‌اش‌سرخ‌تر سایه انداخت، چرا که هم بدنِ انسانی و هم بدنِ اهریمنِ سرخش داشتند زیرورو می‌شدند.
وقتی فرایند تمام شد، فلس‌های سرخی که بدنش را پوشانده بودند بزرگ‌تر‌فقط و پرهای روی بال‌هایش ضخیم‌تر شده بودند. هنوز فقط یک جفت بال‌لطفِ داشت، اما حالا دو شاخِ کوچک از فرقِ سرش بیرون زده بود.
شاخ‌ها کمی خمیده بودند و رو به آسمان اشاره می‌کردند. همچنین، چشمِ‌شکلی چهارمش سرانجام قدرتِ آن را پیدا کرده بود که خودش را نشان‌بخوابم دهد. چشمی سیاه روی پیشانی‌اش، درست بالای چشمِ نقره‌ای، باز شده بود.
هر چهار چشم پیش‌بمونن از آنکه یک‌باره بسته شوند،باشی نگاهی به اطرافِ اتاق انداختند.
تیستا در حالی که با‌خیلی صدای تاپ با سر روی زمین‌ارت می‌افتاد، گفت: «این بدترین روزِ زندگی‌مه.»
ورهن‌ها در حالی به کویر رسیده بودند که در پادشاهی هنوز ظهر‌شکلی بود، اما در سرزمین‌های ارباب نیمه‌شب به حساب می‌آمد. همگی از نظرِ‌بخوابم روانی خسته بودند و به‌محضِ اینکه سرشان به بالش رسید، خوابشان برد.
معمولاً در چنین شرایطی به‌سختی می‌توانستند آرام بگیرند، اما برج مکانِ‌سرخش پرقدرتی بود که نگرانی‌هایشان را تسکین می‌داد و در همین حین، هالهٔ‌منم گرمِ سالارک و مهرِ خونش ذهنشان را همچون آغوشِ مادر آرام می‌کرد.
صبحِ روزِ بعد، تیستا فهمید سالارک در هر صورت برایش هم‌نشینِ‌ارت مذکر جور کرده است. آران و اونیکس کنارش خوابیده بودند، تیستا‌خودت را آرام نگه داشته و او را با خز پوشانده بودند.
پسرِ کوچک ترسیده بود و نمی‌شد مزاحمِ پدر‌گذاشت و مادرش شد، برای همین به خواهرِ بزرگ‌ترش‌سولوس پناه برده بود. اما لیث، شبِ ناآرامی را گذراند.
همان‌طور که سالارک پیش‌بینی کرده بود، خواب برایش آرامشی نیاورد تا اینکه سولوس به او پیوست.باشی بعد، او را در آغوشی محکم گیر انداخت و تا صبحِ روزِ بعد رهایش نکرد. وقتی‌اونیکس از انسان به تیامات دگردیسی می‌کرد، سولوس از چنگال‌هایش نمی‌ترسید و این وضعیت هم اذیتش نمی‌کرد.
با این حال، بدش نمی‌آمد کمی فضای شخصی داشته باشد و یکی دو بار‌داد هم برای رفتن به دستشویی از جایش بلند شود. گذشته از این، مثل یک نوزاد‌می‌بینم تخت خوابید و وقتی نورِ صبح بیدارش کرد، فکر کرد تازه چشمانش را بسته است.
لیث هم تکانی خورد. هفت چشمِ نیمه‌بازش به اطراف چرخیدند و برج و‌کدوم حضورِ آشنای همراهش را شناختند. خواب هنوز ذهنش را تار کرده بود و باعث‌سرخش شد فکر کند حتماً سولوس بوده که شبِ گذشته به همراهی نیاز داشته است.
او را محکم در آغوش گرفت و در حالی که‌نگرانی در عطرِ شیرینِ موها و نرمیِ بدنش غرق می‌شد، با‌حتی صدای گرفته‌ای که نشان از شادی‌اش داشت گفت: «صبح بخیر، سولوس.»
سولوس با دستپاچگی خندید و گفت: «صبح بخیر، لیث. اون چوب‌دستیه تو شلوارته یا‌دوست فقط از دیدنم خوشحالی؟» چیزِ سفتی را حس می‌کرد که به شکمش فشار می‌آورد‌نداره و به سؤالِ یک‌ساله‌اش پاسخ می‌داد که آیا یک تیامات اندامِ تناسلی دارد یا نه.
لیث که حالا خودش هم آن را حس کرده‌باشی بود، با هجومِ خون به صورتش کاملاً بیدار شد‌آران و گفت: «لعنت بهش! قسم می‌خورم فقط یه واکنشِ طبیعیه.»
لیث رهایش کرد، اما سولوس‌خیلی دستانش را دورِ گردنِ او‌بودیا انداخت و دوباره در آغوشش گرفت.
«می‌دونم و مشکلی هم ندارم.» یک ثانیه در‌گذاشت چشمانِ هم خیره ماندند؛ آسیب‌های روحیِ هر دو‌سولوس نفرشان باعث می‌شد تشنهٔ رهایی از تنهایی‌شان باشند.
بعد ذهنِ لیث شفاف شد و تمامِ اتفاقاتِ روزِ‌امشب گذشته را به یاد آورد. غم، خشم و درد به‌سرخ‌تر او هجوم آوردند و لطافتِ آن لحظه را نابود کردند.
لیث به‌آرامی اما محکم خودش را آزاد کرد و‌باشی بلند شد و گفت: «بهتره بلند شیم. می‌خوام به بابا‌بغل سر بزنم.» سولوس هم آهی کشید و بی‌درنگ دنبالش رفت.
از نیمروز گذشته بود. خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردند خوابیده‌بیان بودند و یکی مانده به آخرین نفرهایی بودند که به بقیه ملحق‌داشته می‌شدند. رااز هنوز بیدار نشده بود و الینا هم پیشش مانده بود.
تیستا در هیئتِ انسانی‌اش، در حالی‌خانواده که با دو چشمِ جدیدش به او‌بردمشون چشمک می‌زد، گفت: «حالت چطوره داداش بزرگه؟»
سولوس که با حسِ مانایش گرداب‌هایی را در‌میشن هالهٔ تیستا درک کرده بود که هنوز برای‌باشی تثبیت به زمان نیاز داشتند، پرسید: «تیستا، پیشرفت کردی؟»
تیستا در حالی که اشتیاق از صدایش محو می‌شد، جواب داد: «آره. بینِ‌جواب اورپال، فرارمون، نجات دادنِ بابا و هستهٔ آبیِ روشن، دردِ دیروز باعث میشه سال‌هایی‌وقتی که از بیماریِ خفه‌کننده زجر کشیدم برام مثلِ تفریح به نظر برسه. تو چطوری؟»
«افتضاح.» سالارک نیروی زندگیِ لیث را بازگردانده بود، اما هنوز‌بودیا درد داشت. «فکر نکنم مثلِ همیشه به سه روزِ کامل استراحت‌شکلی نیاز داشته باشم، ولی محضِ احتیاط دو روز رو استراحت می‌کنم.»
کویر گرم و آفتابی بود، با این حال برای خانوادهٔ ورهن، موگار به مکانی تاریک‌خودشون و سرد تبدیل شده بود. حتی بچه‌ها هم افسرده بودند و حاضر نمی‌شدند برج را‌ذهنشون ترک کنند. لریا یک ثانیه هم رنا را رها نمی‌کرد و مدام می‌خواست به خانه برگردند.
در عوض، آران روی پای تیستا نشسته بود و مدام سرِ‌بمونن اونیکس را نوازش می‌کرد. جانورِ جادویی کنارِ آن‌ها روی مبل دراز‌قرار کشیده بود و خرخرهایش کمک می‌کرد تا آران مثلِ خواهرزاده‌اش بی‌قراری نکند.
ناهارشان را در سکوت خوردند.شکلی غذای لذیذ شکمشان را پر‌اهریمنِ کرد، اما اصلاً طعمش را نمی‌فهمیدند.
حتی بعد از غذا هم هر یک از‌بگم آن‌ها در افکارِ مربوط به ازدست‌داده‌ها و ترس‌هایشان‌خوشحال غوطه‌ور بودند، تا اینکه درِ ورودی محکم باز شد.