چپتر 2650: فصل 2650
0در ابتدا، فقط صدایی در مرزِ شنوایی بود،قبیله‌ها مثلِ وزوزِ گوش. با این حال، هرچه لیث بیشتر‌درختِ در فضای ذهن می‌ماند، نوسانِ انرژیِ جهان واضح‌تر می‌شد.
خوشبختانه برای آن‌ها، این پیوند زیاد طول نکشید، بنابراین اثرهای آیین با‌قبیله‌ها موجِ خروشانِ انرژیِ جهان که هر یک یا دو دهه داخلِ حاشیه‌اشتراکی رخ می‌داد، اشتباه گرفته شد. در واقع، چنین چیزی در کار نبود.
آنچه الف‌ها رویدادهای تصادفی می‌پنداشتند، ناشی از تلاش‌های‌خودش دگردیسان برای یافتنِ راهی به‌منظورِ ادغامِ نیروهای زندگیِ‌زمان دونیم‌شده‌شان بود تا برای همیشه به دنیای بیرون بازگردند.
بیشترِ دوان‌ها امیدشان را به دریافتِ کمکِ سیاره از‌بیشترِ دست داده بودند، اما همیشه در میانِ جوانان کسی‌اما پیدا می‌شد که تصمیم می‌گرفت شانسش را امتحان کند.
همچنین، آلیجاه ناخواسته‌پیش نقشِ عاملِ حواس‌پرتی‌اتفاق‌نظری را ایفا کرده بود.
مردمِ سترالی آن‌قدر سرگرمِ شنیدن یا بازگوییِ داستان‌های او بودند‌اتفاق‌نظری که به این ناهنجاری توجهی نکردند، در حالی که اعضای‌خدمتِ پارلمان داشتند بینِ خودشان و با اعضای قبیله‌هایشان بحث می‌کردند.
هر نماینده به قایقی سرگردان در اقیانوسی طوفانی تبدیل شده بود و‌اتفاق‌نظری هر خانواده از هر قبیله سعی داشت اهدافِ خودش را پیش ببرد.می‌خواستند بینِ اعضای یک خانواده هیچ اتفاق‌نظری نبود، چه رسد به میانِ قبیله‌ها.
با گذشتِ زمان، اختلاف‌هایشان به‌جای حل‌شدن، بیشتر می‌شد. کسانی که‌دوان‌ها زندگیِ آرامی در خدمتِ درختِ جهان می‌خواستند، هیچ نقطهٔ اشتراکی‌جوانان با کسانی که حاضر بودند برای بازپس‌گیریِ آزادی‌شان بجنگند، نداشتند.
تا زمانی که آلیجاه شهر‌هیچ را ترک کرد، چند مشاجره‌زمان به درگیریِ فیزیکی کشیده شده بود.
له‌آهی در حالی که کتابِ جادوی بدلیِ ردهٔ ۱ را که آلیجاه پیش‌تر‌گذشتِ به او داده بود در دست می‌فشرد، آهی کشید و گفت: «لعنتی، امیدوار‌بازپس‌گیریِ بودم بتونم سرِ فرصت بخونمش ولی انگار باید کلِ شب رو بیدار بمونم.»
شاگردِ پیشینِ ایگدراسیل در برابرِ زنِ شکارچی تعظیم کرد‌پیش و گفت: «واقعاً متأسفم که این‌طوری بهت زحمت می‌دم.به‌جای ولی مطمئنم که لرد کیسال از تلاش‌هات قدردانی می‌کنه.»
این حرف‌ها دلِ له‌آهی‌دونیم‌شده‌شان را غنج آورد و حالِ‌بیشترِ آلیجاه را به هم زد.
واو، دارم تبدیل به یه لیث می‌شم. تا وقتی فرصتش رو‌اختلاف‌هایشان نداری که آدم‌ها رو واسه نفعِ خودت بازی بدی، سرزنش کردنِ‌بازپس‌گیریِ بقیه آسونه، ولی بعدش دقیقاً می‌شی همون آدمی که ازش انتقاد می‌کردی.
آلیجاه در دل آهی کشید.
آلیجاه سترالی را ترک کرد و پیش از رسیدن به محلِ آیین، به مکان‌های تصادفی‌گذشتِ وارپ کرد تا هرگونه تعقیب‌کنندهٔ احتمالی را گم کند. یک پیوندِ ذهنی به اعضای گروه اجازه‌نداشتند داد تا پیش از بحث دربارهٔ دانشِ به‌دست‌آمده، اتفاقاتِ روزشان را با هم به اشتراک بگذارند.
فالوئل گفت: «یاد دادنِ جادوی بدلی به‌بیرون الف‌ها روی کاغذ ایدهٔ عالی‌ایه. ولی چطور می‌تونیم‌دست مطمئن بشیم که ازش علیه خودمون سوءاستفاده نمی‌کنن؟»
«نمی‌تونیم. واسه همین به له‌آهی فقط یه کتابِ ردهٔ ۱ دادم. بیشترِ‌به‌جای محافظ‌های افسون‌شده طلسم‌های به این ضعیفی رو خنثی می‌کنن و برخلافِ جادوی‌بجنگند راستین، نمی‌تونی رده‌های بالاترِ جادو رو از روی رده‌های پایین‌تر استنتاج کنی.
«یا بهتره بگم می‌تونن، ولی اون‌قدر طول‌پیش می‌کشه که تا وقتی موفق بشن، جادو دوباره‌اختلاف‌هایشان جهش‌های بزرگی کرده و دانششون رو منسوخ می‌کنه.»
لیث پرسید: «هیچ ایده‌ای‌قبیله داری چیزایی که تو فضای‌پیش ذهن دیدم چه معنی‌ای می‌دن؟»
فالوئل سر تکان داد و گفت: «هیچی. اون‌قدر نمی‌شناسمت که بفهمم‌امیدشان چطور می‌شه خودِ ازهم‌پاشیده‌ات رو دوباره سرِ هم کرد و فیزیولوژیِ اژدها‌تصمیم هم جزوِ موضوعاتی بود که درختِ جهان از شاگردان دور نگه می‌داشت.
«در موردِ جادوی خلأ هم حتی مقدماتش رو نمی‌دونم، واسه همین هیچی از این‌کسانی عنصرِ هشتمِ آبی‌رنگِ ادعایی نمی‌فهمم. تنها چیزی که می‌تونم با اطمینان بهت بگم اینه که‌کرد هرگز تصویری از اون موجودی که بهت لبخند زد رو تو بایگانی‌های درختِ جهان ندیدم.»
«حتی یه اشاره هم بهش‌اهدافِ نشده، پس باید یه چیزِ‌اتفاق‌نظری جدید باشه. مثل شما یا برادراتون.»
لیث سر تکان داد. یک بارِ دیگر نوبتِ اولِ نگهبانی‌ببرد را با سولوس بر عهده گرفت و منتظر ماند تا همه‌آرامی به خواب بروند، و بعد بیرون رفت و واردِ برج شد.
موروک خودش را در آغوشِ کویلا جا داد و گفت: «هر چی می‌خوای بگو، ولی‌دست اون دوتا خیلی با هم صمیمی‌ان. یعنی خیلی بیشتر از حدِ معمول. مثل ما.» دلش‌ناخواسته می‌خواست کمی حریمِ خصوصی داشته باشد تا بتواند بدنِ جدیدش را با او امتحان کند.
کویلا جواب داد: «از کِی‌هیچ تا حالا تو متخصصِ رفتارِ درست‌اختلاف‌هایشان شدی؟ منظورت از مثل ما چیه؟»
موروک با غروری بی‌جا جواب داد: «فقط کسی که آدابِ معاشرت خونده‌قبیله‌ها باشه می‌تونه مطمئن بشه که تک‌تکِ قوانین رو می‌شکنه. به این آسونی‌ها هم‌حاضر که من نشون می‌دم نیست. تازه، از طرزِ نگاه کردنشون به هم معلومه.
«توی سکوتشون همون‌قدر معنی هست که‌داشت توی حرف زدنشون، چون می‌دونن اون‌اتفاق‌نظری یکی داره به چی فکر می‌کنه.»
عرقِ سرد بر تنِ کویلا نشست. می‌ترسید تایرانت‌بازگردند با آن هوشِ عجیبش بویی از پیوندِ بینِ‌داده لیث و سولوس و شاید حتی برج ببرد.
پوزخندی زد و برای اینکه بحث‌اتفاق‌نظری را عوض کند گفت: «آره، حتماً. مثل‌حل‌شدن ما. الان دارم به چی فکر می‌کنم؟»
موروک جواب داد: «خدایانِ بزرگ، باورم نمی‌شه با‌ببرد این احمق ازدواج کردم.» درست به هدف زده‌به‌جای بود و باعث شد کویلا از خجالت سرخ شود.
«اشتباه می‌کنی! حالا بیا بخوابیم.سعی اون‌همه تمرین شیره‌مو کشید.» چرخید‌ببرد و پشتش را به او کرد.
«منم دوستت دارم.» کویلا حالا آن‌قدر سرخ‌بیرون شده بود که موروک تقریباً می‌توانست بدونِ‌سیاره بینشِ آتش هم او را در تاریکی ببیند.
وقتی اردوگاه به خواب رفت،هیچ لیث بالاخره توانست کلافگی و‌زمان ترس‌هایش را پیشِ سولوس خالی کند.
«اگه اون لکهٔ ننگِ بشریت واقعاً جادوی خلأ رو فراتر از چیزی که‌گذشتِ حتی من و تو می‌تونیم، یاد بگیره چی؟ اگه اون فقط یه نسخهٔ‌بازپس‌گیریِ شیطانی از آران باشه، بعد از اینکه بفهمه من چه کارایی کردم چی؟
«منظورم اینه که الان من قهرمانشم، ولی اگه این تحسین تبدیل به‌اتفاق‌نظری نفرت بشه، معلوم نیست ممکنه چی‌کار کنه. مخصوصاً اگه هر چی می‌دونم‌می‌خواستند رو بهش یاد بدم. این دقیقاً می‌شه داستانِ کلاسیکِ پیدایشِ یه شرور.»
سولوس به جانِ موهای بلندش افتاده بود؛ آن‌ها‌بازگردند را می‌بافت، فقط برای اینکه دوباره بازشان کند‌داده و از نو ببافد. گفت: «اوهوم، آره. حتماً.»
لیث به‌محضِ اینکه غر زدنش تمام شد و بالاخره متوجهِ رفتارِ عجیبِ‌به‌جای سولوس شد، پرسید: «چت شده؟ تو نه عصبانی هستی نه ترسیده. بیشتر‌بجنگند خجالت‌زده‌ای. چی رو داری از من پنهان می‌کنی؟ نکنه یکی از دوست‌پسرای سابقته؟»
چشمانِ سولوس از تعجب‌داشت گرد شد و بعد از‌هیچ تهِ دل زیرِ خنده زد.
با خنده‌ای ریز گفت: «ما واقعاً خیلی وقت با‌پیش هم می‌گذرونیم. با همون حدسِ اول زدی تو خال.به‌جای تقریباً. آره، من خجالت‌زده‌ام. نه، یکی از دوست‌پسرای سابقم نیست.
«فقط کسیه که‌زندگیِ می‌شناسم. کسی که‌دنیای تو هم می‌شناسیش.»
لیث به مغزش فشار آورد، اما‌اتفاق‌نظری بیشترِ چهره‌ها در ذهنش فقط تصاویری‌به‌جای تار و بی‌نام بودند. پرسید: «کی؟»
«جانِ مادرم، جدی می‌گی؟»
لیث سر‌شده تکان داد:قبیله «کاملاً جدی‌ام.»
سولوس پشتِ سرش رفت و سکویی پدید آورد‌بازگردند تا بتواند بدونِ طلسم دستانش را دو طرفِ‌داده سرِ لیث بگذارد. گفت: «باشه. اینم از این.»
سولوس آینه‌ای جلوی او پدید آورد و هم‌زمان با استفاده از ترکیبی از جادوی نور‌آرامی و پیوندشان، چهرهٔ لیث را به پوزخندی بی‌رحمانه در هم کشید. لب‌هایش بالا رفته و‌چند فکش بسته بود، اما حالتی که روی دهانش نقش بسته بود را نمی‌شد لبخند نامید.
این حالتِ وحشیانهٔ درنده‌ای بود که آماده‌پیش بود قربانی‌اش را بدرد و روده‌هایش را‌زمان در حالی که هنوز زنده است بخورد.
به همین ترتیب، خطوطِ دورِ چشمانش بیشتر از آنکه نشان‌دهندهٔ شادی باشند،اتفاق‌نظری بیانگرِ نفرتی شدید و میل به سوزاندنِ همه‌چیز بودند. میل به اینکه همان‌نقطهٔ دردی را که ذهنِ خودش را تسخیر کرده بود، به دیگران تحمیل کند.