چپتر 2174: فصل 2174
0کالّا گفت: «اینجا چیزی نیست که به دردمون بخوره. طبقِ حرفای نامرده‌ها،جواب اونایی که تو طبقهٔ اولن هنوز به ارادهٔ ثرود تن ندادن. اجازه‌گذشته ندارن آزادانه حرکت کنن و اون‌قدر اینجان نبودن که چیزِ مفیدی شنیده باشن.»
همان‌طور که در طبقه می‌گشتند و منتظر بودند علامتِ پله‌ها‌انفرادی روی نقشه ظاهر شود، لیث متوجه شد سلول‌ها خالی از هر‌آدم وسیله‌ای است که زندانیان بتوانند با آن به خودشان آسیب بزنند.
تشک و بالشی آنجا بود اما ملحفه‌ای به چشم نمی‌خورد. هر سلول یک‌فضایی روشویی، یک توالت و فقط فضایی به‌اندازهٔ ورزش کردن داشت. بیشترِ زندانیان آن‌قدر حوصله‌شان‌سرگرم سر رفته بود که یا انباشت تمرین می‌کردند یا با جادوی روزمره سرگرم می‌شدند.
ولادیون که متوجه شد با وجودِ‌ولی میله‌های باز هیچ گفت‌وگویی در جریان نیست،راحت‌تر پرسید: «عجیبه. چرا با هم حرف نمی‌زنن؟»
کالّا در حالی که داده‌های چشمان را به اشتراک می‌گذاشت، گفت: «چون نمی‌تونن.داد هر سلول نه‌تنها طلسمِ سکوت خورده، بلکه کور هم شده. فقط می‌تونن فضای‌حتی دقیقاً جلوی سلولشون رو ببینن، برای همین هیچ فرقی با حبسِ انفرادی نداره.»
نخستین جواب داد: «غیرانسانیه، ولی کاملاً منطقیه. انزوا شکستنِ ارادهٔ‌انفرادی آدم رو خیلی راحت‌تر می‌کنه. گذشته از اون، حتی اگه‌شکستنِ یه زندانی بخواد خودکشی کنه، نمی‌تونه از بقیه بخواد بکشنش.»
لیث تازه خروجی‌آنجا را پیدا کرده بود‌چشم که بدترین اتفاق افتاد.
هر سه حس کردند امضای‌غیرانسانیه انرژیِ بیگانه‌ای به بدنشان رخنه می‌کند‌آدم و بی‌درنگ به سمتِ منبعش چرخیدند.
«سلام عزیزم. خجالت نکش. بیا بیرون بازی کنیم.» صدا متعلق به مردی‌جواب بود و از لحنِ مورمورکننده‌اش برمی‌آمد که حتی پیش از حبس هم‌گذشته عقلِ سالمی نداشته است. «نگهبانا نیازی به قایم شدن ندارن، نامرده هم نیستن.»
لیث با خودش فکر کرد: «لعنتی، این‌همین یارو حتماً نابغه‌ست. همین الانشم یاد گرفته چطور‌غیرانسانیه با نشاط‌بخشی اطرافش رو اسکن کنه. چی‌کار کنیم؟»
کالّا گفت: «محلش نذار. از‌اما لحنش معلومه که چیزی نمونده عقلش‌توالت رو از دست بده. نگهبانا عمراً—»
مرد بلند فکر کرد و حرفش را برید: «حرفم رو پس‌آدم می‌گیرم. یه جانورِ امپراطور، یه هسته خون کاملاً قرمز، و... اون‌کنه کرهٔ سیاه دیگه چه کوفتیه؟ باید تو تمرینِ صبحگاهی از مربی‌هام بپرسم.»
هر سه هم‌زمان در دل ناسزا گفتند: «ای تو روحِ‌نداره این شانس! هیچ‌کس به چرت‌وپرت‌های یه آدمِ روانی دربارهٔ مزاحمای معمولی‌خیلی گوش نمی‌داد. ولی با این‌همه جزئیات، عمراً حرفش رو باور نکنن.»
وقتی ولادیون قدم به محدودهٔ‌ببینن دیدِ سلولش گذاشت، زندانی گفت:انفرادی «پیدات شد. مگه چقدر سخت بود؟»
مردی با ظاهرِ معمولی بود؛ چشم و موی قهوه‌ای داشت و بیشتر‌فقط از سی سال به او نمی‌خورد. در هر شرایطِ دیگری، نخستین او‌می‌کردند را با کشاورزی سربه‌زیر یا کارمندی گرفتار در شغلی پیش‌پاافتاده اشتباه می‌گرفت.
اما حالا که دلیلی برای پنهان کردنِ ذاتِ واقعی‌اش نداشت و جنونِ‌خیلی ناشی از انزوای طولانی در وجودش ریشه دوانده بود، ولادیون تنها با‌بقیه یک نگاه فهمید با موجودِ درنده‌ای روبه‌روست که ظاهرش تنها ویژگیِ انسانیِ اوست.
لبخندش تا بناگوش کشیده شده بود‌همین و چشمانش تب‌دار می‌نمود؛ حالتی که‌جواب به زندانی ظاهرِ جانوری هار می‌بخشید.
ولادیون دستش را از میانِ میله‌ها دراز کرد: «نگران نباش،انفرادی ما اینجاییم تا آزادت کنیم—» اما زندانی با چاقوی یخیِ پدیدآورده‌اش‌آدم ضربه‌ای به او زد و دستِ ولادیون به داخل کشیده شد.
تیغه در برابرِ پوستِ سختِ خون‌آشام و‌چشم محافظ‌های افسون‌شده‌اش بی‌اثر بود، ولی ولادیون به‌خوبی دید‌ورزش که هر ضربه شریان‌های اصلی‌اش را هدف می‌گرفت.
نخستین از تماسِ فیزیکی بهره برد تا به چشمانِ زندانی خیره‌آدم شود و تواناییِ تبارِ مسحور کردنش را فعال کند و آن را‌نمی‌تونه با پیوندِ ذهنی درآمیزد: «تو هیچ‌کس رو ندیدی. این فقط یه خوابه.»
«مسحور» باعث شد رشته‌ای از مانا و نیروی زندگی، ارادهٔ‌نداره ولادیون را از چشمانش به گونه‌ها، گردن و بازویش ببرد‌آدم و بعد وارد بدنِ زندانی شود و یکراست به مغزش برود.
آنجا، پیچکی از جادوی روح افکارِ مرد را با افکارِ ولادیون مسموم‌نخستین می‌کرد تا تلنگرِ تواناییِ تبار را تقویت کند. این دو در گذشته‌می‌کنه به نخستین اجازه داده بودند تا خاطراتِ آدم‌های بی‌شماری را مغشوش کند.
مرد با خشم فریاد زد: «کور خوندی، حروم‌زاده!» خشمش نه به خاطرِ تلاش‌فضایی برای کنترلِ ذهنش، بلکه به خاطرِ ناتوانی‌اش در به خون انداختنِ مزاحم بود.روزمره «نمی‌دونم کی هستی، ولی یه کاری می‌کنم که بیفتی تو سلولِ بغلیِ خودم.»
در کمالِ تعجبِ ولادیون، به خاطرِ شخصیتِ درهم‌پیچیدهٔ‌منطقیه زندانی، انزوایش و اثراتِ آرایهٔ بردگی، هم ذهن و‌حتی هم نیروی زندگی‌اش در برابرِ دستکاری‌های او مقاوم بودند.
نخستین رویکردش را تغییر داد و مقدارِ مانا و نیروی زندگیِ مصرفی‌اش را‌داد دو برابر کرد و گفت: «آروم باش. ما دوستتیم. در موردِ حضورمون صداتو‌حتی درنیار و بهت قول می‌دم وقتی کارمون تموم شد، از این سلول آزادت کنیم.»
مرد با لبخندی دیوانه‌وار گفت: «یه ایدهٔ بهتر دارم. الان آزادم می‌کنی، راهمونو از‌داد هم جدا می‌کنیم، و تو هم دعا می‌کنی که موقعِ رفتن گیر نیفتم. چون همون‌زندانی لحظه‌ای که گیر بیفتم، قسم می‌خورم که به همه در موردِ تو و دوستات می‌گم.»
ولادیون می‌دانست بیرون بردنِ مرد به معنای جلب‌توجهی است که نگهبانان را‌فقط به موقعیتشان می‌کشاند، پس دستش را روی گردنِ زندانی گذاشت و شروع‌می‌کردند به خفه کردنش کرد و گفت: «فکر نکنم. یا خفه می‌شی یا—»
مرد طوری خندید که انگار بهترین جوکِ دنیا را شنیده است: «یا‌خیلی چی؟ منو می‌کشی؟ بکش! بالاخره آزاد می‌شم و شما هم به گا‌بقیه می‌رید. فکر می‌کنی واسه چی ما رو مثل حیوونا تنها حبس می‌کنن؟
«واسه اینکه نذارن همدیگه رو بکشیم و مجبور بشن یه بدبختِ‌نخستین دیگه پیدا کنن و از صفر شروع کنن. هر کاری باهام‌راحت‌تر بکنی، در برابرِ چیزایی که تا الان اینجا کشیدم هیچی نیست.
زندانی با نیروی اراده‌ای تسلیم‌ناپذیر که از سرِ استیصال زاده شده بود، به چشمانِ ولادیون خیره شد و گفت: «هیچی‌شکستنِ بدتر از این نیست که بقیهٔ عمرم رو مثل یه برده بگذرونم تا وقتی که تو میدونِ نبرد واسه اون‌بدترین زنیکهٔ دیوونه بمیرم. اگه قراره اینجا بمیرم، کمترین کاری که می‌تونم بکنم اینه که همه رو با خودم ببرم تو گور.»
ولادیون که نمی‌دانست چه کند، به لیث و کالّا نگاه کرد. کشتن یا‌فضایی آزاد کردنِ زندانی شکستِ مأموریتشان را قطعی می‌کرد، اما رها کردنش هم همان‌روزمره نتیجه را داشت. بدتر از همه اینکه دیر یا زود برای آموزش وارپ می‌شد.
لیث جای ولادیون را جلوی میله‌ها گرفت و از راهِ پیوندِ‌آدم ذهنی گفت: «بذار من یه امتحانی بکنم. هر چی باشه، اونا دارن‌نمی‌تونه سعی می‌کنن ذهنش رو بشکنن. نگهبانا که به موفقیتِ خودشون شک نمی‌کنن.»
با دسترسی به توانایی‌های تباری که از نیمهٔ مسخ‌شده‌اش سرچشمه می‌گرفت،نخستین می‌توانست انزجار را در خلأ حس کند، اما تا وقتی پدید‌راحت‌تر آوردنِ اهریمنان تاریکی را تمام نکرد، نتوانسته بود دلیلش را بفهمد.
تک‌تکِ ارواحی که به جانِ زندانی افتاده بودند متعلق به کودکانِ خردسال بود که بزرگ‌ترینشان نمی‌توانست‌ولی بیشتر از ده سال داشته باشد. اهریمنان با خشم زوزه می‌کشیدند، مرد را به زمین می‌دوختند‌کنه و تکه‌پاره‌اش می‌کردند، فقط برای اینکه زخم‌هایش را درمان کنند و دوباره از نو شروع کنند.
«همین؟ از وقتی اینجا حبس شدم خیلی بدتر از اینا رو‌توالت تحمل کردم.» با این حال، زندانی به جای اینکه همان‌طور که‌انباشت لیث انتظار داشت از ترس و درد جیغ بکشد، زیرِ خنده زد.