چپتر 324: فصل 324

آکادمیِ گریفونِ سفید‌کلیدیِ​ زیاد بسته نماند،‌مهمِ​ فقط چند هفته.

در آن مدت، لیث هر کاری از دستش برمی‌آمد کرد تا به بهبودِ آن سه دختر‌مربوط​ کمک کند. با وجودِ اتفاقاتِ تلخی که دخترانشان از سر گذرانده بودند، زوجِ ارناس وظیفه‌ای بر‌جادوآهنگرها​ دوش داشتند. به‌ندرت در خانه پیدا می‌شدند و بیشتر فقط برای غذا خوردن و خوابیدنِ شبانه می‌آمدند.

گاهی یکی یا هر دوی آن‌ها مجبور می‌شدند یک روز یا بیشتر بیرون‌ملکه​ بمانند. آن‌ها تنها شاهدانِ زنده‌ای بودند که هیچ ربطی به سیاست‌های آکادمی نداشتند‌محافظت​ و در ضمن، همان کسانی بودند که به تهدیدِ نالیر پایان داده بودند.

باید گزارش‌های متعددی می‌نوشتند و با خانوادهٔ سلطنتی، شورای‌وظیفه‌شان​ رؤسای آکادمی‌ها و تمامِ مقاماتِ ارشدِ درگیر در ادارهٔ کشور‌افرادِ​ مشورت می‌کردند. خاندان‌های اشرافیِ قدیم و جدید دنبالِ مقصر می‌گشتند.

پیش از آنکه این طوفان بخوابد، خیلی‌ها قرار بود سرشان را به باد‌جایگاهِ​ بدهند. جیرنی و اوریون مهره‌های کلیدیِ بسیاری از دادگاه‌های مهمِ در حالِ جریان بودند؛‌دفاعی​ نه فقط به‌عنوانِ شاهد، بلکه به‌ترتیب در جایگاهِ بازپرسِ سلطنتی و عضوِ گاردِ شوالیه‌ها.

در حالی که سپاهِ ملکه با تمامِ تهدیدهای مربوط به جادو‌شوالیه‌ها​ مقابله می‌کرد، گاردِ شوالیه‌ها نقشِ دفاعی در داخلِ پادشاهیِ گریفون داشت.‌داخلِ​ وظیفه‌شان محافظت و کمک به بازپرس‌های سلطنتی در طولِ تحقیقاتشان بود.

این سپاه فقط از جادوآهنگرها و شوالیه‌های جادو تشکیل می‌شد. فقط افرادِ‌سپاهِ​ معدودی مثلِ اوریون هر دو تخصص را داشتند که باعث می‌شد جزوِ نخبگانِ‌وظیفه‌شان​ این سپاه باشند. ناگفته نماند که آکادمی تنها راهِ یادگیریِ یک تخصص نبود.

ارتش امکانات و دانشِ لازم برای آموزشِ نیروهایش را داشت. اما برخلافِ‌طولِ​ آکادمی، این روند می‌توانست بسیار بیشتر از دو سال طول بکشد؛ همه‌چیز به‌نخبگانِ​ استعداد و تعدادِ مأموریت‌هایی بستگی داشت که یک عضوِ گارد باید انجام می‌داد.

همچنین، داوطلب باید پیش از شروعِ آموزش، شایستگیِ خودش را‌شاهد​ ثابت می‌کرد. بیشترِ اعضای گاردِ شوالیه‌ها فقط با یک تخصص‌ملکه​ شروع می‌کردند و تخصصِ دیگر را در طولِ سال‌ها یاد می‌گرفتند.

در غیابِ آن‌ها، لیث با تمامِ توان و با کمکِ خانواده‌اش از آن سه‌ملکه​ دختر مراقبت کرد. اما افسوس که کارِ زیادی از دستش برنمی‌آمد. هیچ حرفی نمی‌توانست‌بازپرس‌های​ رنجشان را تسکین دهد و هیچ کارِ ساده‌ای نمی‌توانست آسیبِ روحی‌شان را پاک کند.

فقط می‌توانست کنارشان بماند و نگذارد در اتاق‌هایشان حبس‌گاردِ​ شوند. فقط زمان می‌توانست کمکشان کند. لیث در سوگواری‌می‌کرد​ و رویارویی با درد متخصص بود، اما روش‌هایش قابل‌اشتراک‌گذاری نبود.

لیث همدلیِ لازم برای ارتباط برقرار کردن با فلوریا یا فریا را نداشت. کشتنِ‌سپاه​ دانش‌آموزانی که ذهنشان کنترل می‌شد، ذره‌ای هم آزارش نمی‌داد. او فقط یک راه برای برخورد‌یادگیریِ​ با دشمنانش می‌شناخت و اصلاً برایش مهم نبود به چه دلیلی به او حمله کرده‌اند.

در موردِ مرگِ یوریال، لیث حسرت می‌خورد که فرصتِ شناختِ‌شاهد​ بهترِ او و داشتنِ یک دوستِ واقعی را از دست‌ملکه​ داده است. دلش برای یوریال تنگ می‌شد، اما فقط همین.

لیث با خودش فکر کرد: اگه مجبور می‌شدم بین مامان، یکی از خواهرام، یا حتی‌تهدیدهای​ فلوریا و اون یکی رو انتخاب کنم، بازم همون کار رو می‌کردم. من آدمِ دورویی نیستم.‌سپاه​ می‌دونم که یوریال رو اون‌قدرها خوب نمی‌شناختم که نگرانش باشم و حالا هم دیگه هیچ‌وقت نمی‌شناسمش.

سولوس نقشِ پررنگی در بهبودی‌اش داشت‌جایگاهِ​ و مدام تمامِ محبتی را که‌سپاهِ​ نثارش شده بود به او یادآوری می‌کرد.

لیث مراقبت از کویلا را به الینا و رنا سپرد. آن‌ها بهترین‌طولِ​ مادرهایی بودند که می‌شناخت. پیشِ خودش فکر می‌کرد اگر آن‌ها نتوانند آرامش‌جزوِ​ و دلسوزیِ لازم را به کویلا بدهند، پس هیچ‌کسِ دیگری هم نمی‌تواند.

کنار آمدن با فلوریا و فریا راحت‌تر بود. لیث آن‌ها را وادار کرد همان برنامه‌ای‌عضوِ​ را دنبال کنند که مشاورِ خودش بعد از مرگِ کارل به او داده بود: بیدار کردنشان‌داشت​ در ساعت‌های منظم، وادار کردنشان به غذا خوردن و وقت گذراندن با کسانی که دوستشان داشتند.

این کارها برای این بود که به آن‌ها نشان‌عضوِ​ دهد درد فقط بخشی از زندگی است. اینکه مهم‌مقابله​ نیست زندگی‌شان چقدر تاریک به نظر می‌رسید، آن‌ها تنها نبودند.

با خودش فکر کرد:‌بلکه​ این چیزا هیچ‌وقت برای من‌گاردِ​ جواب نداد، ولی امتحانش می‌ارزه.

بدترین قسمت برای همهٔ آن‌ها شب بود. دخترها‌داشت​ وقتی در تاریکی تنها می‌ماندند، نمی‌توانستند جلوی هجومِ‌شوالیه‌های​ خاطراتِ بد، حسرت‌ها و افسوس‌ها را به ذهنشان بگیرند.

لیث همیشه کنارِ فلوریا بود تا مطمئن‌حالِ​ شود هروقت به‌خاطرِ کابوس‌ها ناگهان از خواب‌بازپرسِ​ می‌پرد، همیشه او را درست کنارِ خودش می‌بیند.

وقتی آکادمی دوباره شروع شد، کویلا در وضعیتی نبود که جابه‌جا شود.‌حالی​ او هم مثلِ خیلی از دانش‌آموزانِ دیگر اجازه گرفت تا در خانه بماند‌داشت​ و استراحت کند. سالِ بعد یا هروقت که آماده بود به آکادمی برمی‌گشت.

لیث، فریا و فلوریا زندگی‌شان را از سر گرفتند و خود را غرقِ کار کردند تا اضطرابشان‌مقابله​ را مهار کنند. پروفسورها حالا می‌توانستند از یک طبقه به طبقهٔ دیگر بروند. وقتِ کافی برای پیدا کردنِ‌افرادِ​ جایگزین برای کشته‌شدگان نبود، پس آیرون‌هلم حالا جادوآهنگری را به هر دو سالِ چهارم و پنجم درس می‌داد.

با رفتنِ لینجوس پس از آخرین فاجعه، رئیسِ آکادمی مارت تصمیم گرفت‌طولِ​ درست مثلِ گذشته به امتحاناتِ کتبی و اجرای طلسم در داخلِ آکادمی‌جزوِ​ برگردد. دانش‌آموزان در دو سالِ گذشته به‌اندازهٔ کافی تجربهٔ واقعی کسب کرده بودند.

حالا به آرامش و سکوت نیاز داشتند. جنگِ داخلی دیگر خطری نداشت، خائن مرده بود،‌عضوِ​ و وقتی سالگرد فرا رسید، بالکور هیچ پیامی نفرستاد. هیچ‌کس نمی‌توانست این‌همه خوش‌شانسی را باور‌گریفون​ کند، پس همه فرزندانشان را به خانه برگرداندند و سه روزِ بعدی را مخفی شدند.

بالکور حتی یک نامرده هم نفرستاد و پس از آن‌همه‌گاردِ​ رنج، اولین خبرِ خوب را به پادشاهیِ گریفون داد. لیث،‌نقشِ​ فریا و فلوریا در روزهای حضورشان در آکادمی جدانشدنی بودند.

دخترها به‌ندرت او را تنها می‌گذاشتند؛ با هم درس می‌خواندند و غذا می‌خوردند. فلوریا حتی‌مربوط​ شب‌ها هم از کنارش تکان نمی‌خورد. با اینکه همه‌چیز چنان تمیز بود که انگار هیچ اتفاقِ‌جادوآهنگرها​ بدی نیفتاده، اما دیدنِ آن راهروها و فضاهای عمومی هنوز هم قلبش را به درد می‌آورد.

آنجا او را به یادِ یوریال و تمامِ خون‌های ریخته‌شده می‌انداخت.‌بازپرس‌های​ گرما و محبتِ لیث تنها خطِ دفاعی‌اش در برابرِ ناامیدیِ مطلقی‌تخصص​ بود که در صورتِ تنهایی، ذهنش را در چنگالِ خود می‌گرفت.

سالِ پنجم به‌سرعت گذشت. لیث هرگز از آکادمی بیرون نرفت، مگر برای‌به‌ترتیب​ دیدنِ کویلا، قرارهایش با فلوریا و سر زدن به خانواده‌اش. اول باید‌مقابله​ خواهرزاده‌اش لریا را به دنیا می‌آورد و بعد هم برادرِ کوچکش آران را.

امتحاناتِ نهایی برای لیث آسان بود. سولوس‌پدیا امتحاناتِ کتبی را مثلِ‌شوالیه‌ها​ آب خوردن کرده بود. اجرای طلسم در یک کلاسِ دربسته جلوی پروفسورها،‌پادشاهیِ​ در مقایسه با روش‌های تدریسِ لینجوس هیچ استرسی به او وارد نمی‌کرد.

پیش از اعلامِ نتایج، لیث بارِ دیگر به دفترِ رئیسِ آکادمی‌حالی​ احضار شد. این بار هیچ‌کس جز مارت منتظرش نبود. او بی‌نهایت خسته‌گریفون​ به نظر می‌رسید، اما چون سالِ اولِ ریاستش بود، جای تعجب نداشت.

فشاری که تحمل می‌کرد در مقایسه با لینجوس هیچ بود.‌محافظت​ خاندان‌های اشرافیِ باستانی دیگر مثلِ گذشته زورگو نبودند، خبری از‌معدودی​ بالکور نبود و حتی یک حادثه هم رخ نداده بود.

با این حال، رئیسِ آکادمی مارت هنوز داشت چم‌وخمِ کار‌شاهد​ را یاد می‌گرفت و تا پایانِ تمامِ تحقیقات و محاکمه‌ها،‌ملکه​ مراقبت از هستهٔ نیروی آکادمی تنها بر دوشِ او بود.

لیث روبه‌روی او نشست و منتظرِ اخبارِ بدِ همیشگی بود. تنها باری‌حالی​ که بدونِ عصبانیتِ شدیدِ یک نفر واردِ دفترِ رئیسِ آکادمی شده بود،‌گریفون​ همان زمانی بود که مارکیز دیستار او را به لینجوس معرفی کرد.