چپتر 2071: کسی که دوستش داشتی (بخشِ ۱)
0سیلفا گفت: «تازه علاوه بر اون، الگوی اون‌ها یه اژدهای پیر و خرفته که‌مرون فقط سرش به کارِ خودشه. الگوی ما قراره یه مردِ جوان و برازنده باشه‌باید که دست‌هاش رو کثیف می‌کنه تا عصرِ پیشرفت و صلح رو به ارمغان بیاره.»
«به جانِ مادرم، وقتی ملکه این‌طوری حرف می‌زنه، وسوسه می‌شم یادم بره واقعاً‌دوستِ چه آدمِ عوضی‌ای هستی و بیام تو باشگاهِ طرفدارات.» سولوس تصویرِ کالاهایی با‌دورِ الهام از تیامات را در ذهنش مجسم کرد، از تی‌شرت گرفته تا فیگورهای اکشن.
موسیقی به پایان رسید و ملکه پیش از‌برخلافِ آنکه مرون و کامیلا را از پیستِ رقص‌افتخارِ بیرون ببرد، با وقار به او ادای احترام کرد.
صدای آشنایی با خنده‌ای غمگین گفت:منتظرِ «الان باید نوبتِ من باشه، درسته؟گره هر چی باشه، من همیشه دوم می‌شم.»
لیث نیازی نداشت کارتِ‌کرد رقصش را چک کند‌اکشن تا بداند او فلوریاست.
لیث شانه بالا انداخت و گفت: «بالاتر‌نزدیک بودن از یه ملکه سخته. حتی اگه زودتر‌می‌دی هم می‌جنبیدی، پیشخدمت فقط اسم‌هاتون رو جابه‌جا می‌کرد.»
فلوریا گفت: «منطقیه، ولی چیزی از ناخوشایند بودنش کم نمی‌کنه.» برخلافِ ملکه،چشمانش فلوریا برای اینکه از نزدیک در چشمانش نگاه کند، تقریباً نیازی نداشت‌چپش سرش را بالا بگیرد. «افتخارِ رقص با یه دوستِ قدیمی رو می‌دی؟»[۱]
منتظرِ جواب نماند؛ دستِ چپش را در‌جواب دستِ راستِ او گره زد و همان‌طور که‌بازوی حرف می‌زد، بازوی لیث را دورِ کمرش گذاشت.
قاطعیتِ او و آویزِ زنبقِ طلاییِ دورِ گردنش خاطراتِ‌موسیقی بی‌شماری را زنده کرد. لیث لبخند زد و گفت:بیرون «باعثِ افتخارمه. ولی الان دربارهٔ این عجله‌ت کنجکاو شدم.
«معمولاً تو این‌جور مراسم‌ها، غیر از مادرم هیچ‌کسِ دیگه‌ای‌نگاه برای رقصیدن با من داوطلب نمی‌شه، مگه عوضی‌هایی که‌نماند می‌دونن فرصتِ دیگه‌ای برای نزدیک شدن به من ندارن.
«ما می‌تونیم هر وقت که بخوای‌بودنش خونهٔ تو یا من برقصیم. این‌طوری‌چشمانش نیست که الان با هم وقت نگذرونیم.»
فلوریا آهی کشید و گفت: «راستش نمی‌گذرونیم. حداقل نه اون‌طوری که من دلم می‌خواد.می‌زد ما فقط برای کار، مطالعه یا تمرین همدیگه رو می‌بینیم. حتی بعد از اینکه‌باعثِ از ارتش اومدی بیرون هم به‌ندرت بیرون از لانهٔ فالوئل برای ما وقت پیدا کردی.
«بعدش هم وقتی مجبور شدی به کویر فرار کنی، اوضاع حتی بدتر‌پیش شد. می‌دونی که من خبرِ ازدواجت رو از مادرم شنیدم و آخرین‌آشنایی باری که فقط برای تفریح همدیگه رو دیدیم، تو مراسمِ دومت بود؟»
«آره. ببخشید. اوضاع یه کم آشفته‌اینکه بود.» حواسِ لیث به او هشدار‌افتخارِ داد که یک جای کار می‌لنگد.
حرکاتِ فلوریا مثلِ همیشه نرم و باوقار بود، با این حال‌نزدیک لیث از طریقِ دستِ او می‌توانست حس کند چقدر منقبض است. زیاد‌دستِ لبخند می‌زد، اما فقط به این دلیل که خودش را مجبور می‌کرد.
چشمانِ فندقی‌اش زیرِ نورهای جادوییِ اتاق بیش از‌نماند حد می‌درخشید؛ چیزی که تنها با اشکی سمج‌دورِ که سعی در پس زدنش داشت، توجیه‌پذیر بود.
فلوریا گفت: «نیازی به عذرخواهی نیست. منم بی‌تقصیر نیستم.» لباسِ آبیِ‌رسید آسمانی‌اش با رگه‌های موهای سیاه و بلندش که تا کمر می‌رسید‌احترام هم‌خوانی داشت و رنگِ زیتونیِ پوستش طلای گردنبندش را برجسته‌تر می‌کرد.
این موضوع در کنارِ یقهٔ هفتِ‌اینکه باز، چشمانِ لیث را بیشتر از آنچه‌دوستِ دلش می‌خواست به سمتِ سینهٔ او می‌کشاند.
«بعد از اینکه بیدارم کردی، مدتِ زیادی از دستت عصبانی بودم. عمداً ازت دوری می‌کردم‌بگیرد تا بتونم از این رابطهٔ اجباری‌مون سر در بیارم.» طبقِ قوانینِ شورای بیدارشدگان، فلوریا به‌دورِ مدتِ ۱۰۰ سال یا تا زمانی که آماده تشخیص داده می‌شد، به او تعلق داشت.
«وقتی بالاخره تونستم با تمامِ این دیوانگی‌های زندگیت کنار بیام، هیچ‌کدوممون یه لحظه‌همان‌طور هم وقتِ خالی نداشتیم. اگه زنِ خرافاتی‌ای بودم، فکر می‌کردم سرنوشت داره سخت‌زنده تلاش می‌کنه تا ما رو از هم دور نگه داره.» رفته‌رفته بیشتر آه می‌کشید.
لبخندش رفته‌رفته رنگ‌مجسم می‌باخت و حرکاتش‌گرفته گهگاه ناشیانه می‌شد.
«اول کامیلا بینمون بود، بعد سولوس، و تا به خودم‌تقریباً بیام، رسیدیم به اینجا. خیلی با اون بچهٔ بداخلاقی که‌چپش منو کشید تا روی سقفِ عمارتِ دیستار برقصیم فرق کردی.»
خاطرهٔ آن شب که لیث برای اولین بار از جادوی‌اینکه گرانش استفاده کرده بود و برای یکی از نقشه‌هایش حرصِ‌منتظرِ صدها اشراف‌زاده را درآورده بود، هر دو را به خنده انداخت.
این اولین خندهٔ ازته‌دلِ‌قدیمی هر دوی آن‌ها بود،نماند اما به دلایلی کاملاً متفاوت.
برای لیث، آن شب یکی از شادترین شب‌های زندگی‌اش بود. آن زمان‌پیش زندگی بسیار ساده‌تر بود و او فقط دانش‌آموزِ جادویی بود که خوش‌آشنایی می‌گذراند، نه مَگوسی که هم‌زمان درگیرِ جنگی فیزیکی و سیاسی شده باشد.
اما برای فلوریا، آن شب لحظه‌ای بود که در قلبِ‌تقریباً جوانش جرقه‌ای از احساسی زده شد که تازه در بزرگسالی‌چپش فهمید عشق بوده است. آن لحظه، آغاز و پایانِ همه‌چیز بود.
«الان دیگه می‌تونی از تهِ دل بخندی، همون‌طور که همیشه‌اینکه دلم می‌خواست. زنی رو پیدا کردی که اون‌قدر عمیق دوستت‌منتظرِ داره که برای با تو بودن، دوتا قاره رو دنبالت اومده.
«الان مَگوسِ اعلی هستی و شاید یه روز، راهی پیدا کنی‌راستِ که از این هم بالاتر بری.» دستِ راستش روی گونهٔ لیث‌طلاییِ نشست و بی‌اعتنا به آدابِ دربار، با شستش آن را نوازش کرد.
«اینا همه دلایلیه که به‌خاطرشون برات خوشحالم، اما در عین حال مجبورم می‌کنن‌آنکه با واقعیت روبه‌رو بشم. دیگه جایی برای من تو زندگیت نیست.» جرقه‌ای از‌غمگین جادوی روح قفلِ گردنبند را باز کرد و فلوریا آن را در هوا گرفت.
لیث، در حالی که فلوریا دوباره انگشتانش را در‌نگاه انگشتانِ او گره می‌زد و فلزِ سردِ زنبقِ طلایی‌نماند را میانِ دستانشان حس می‌کرد، پرسید: «داری چی‌کار می‌کنی؟»
«مهم نیست تو آینده چی پیش بیاد، من همیشه دوستت می‌مونم. اگه یه‌نگاه روزی بهم نیاز داشتی، فقط کافیه صدام کنی تا بدوم بیام پیشت.» اشک‌گره از چشمانش جاری شد، اما نه لبخندش محو شد و نه صدایش لرزید.
«دوستت داشتم. عاشقِ این بودم که تو تاریک‌ترین روزهات،دستِ نقطهٔ قوتت باشم. عاشقِ تک‌تکِ دقایقی بودم که با هم‌قاطعیتِ گذروندیم و از تصمیمِ جدایی تو پایانِ آکادمی عمیقاً پشیمونم.
«ولی زمان به عقب برنمی‌گرده. فقط می‌تونم با عواقبِ انتخاب‌هام زندگی‌رسید کنم و برم جلو. باید تو پیستِ رقص باهات حرف می‌زدم، چون‌صدای می‌خوام این مکالمه دقیقاً همون لحظه‌ای که موسیقی قطع می‌شه، تموم بشه.
«دلم نمی‌خواد هیچ‌کدوممون حتی یه ثانیه بیشتر تو حسرتِ چیزایی که می‌تونست باشه بمونیم. خیلی‌می‌دی وقت سرِ این موضوع تلف کردیم، یا حداقل من تلف کردم. احساساتی رو که بهت‌آویزِ داشتم هرگز فراموش نمی‌کنم، اما در عین حال، نمی‌تونم بذارم تا ابد وبالِ گردنم بشن.
«تو یه زندگیِ فوق‌العاده برای خودت ساختی و حالا منم می‌خوام‌نزدیک همین کارو بکنم.» تازه وقتی فلوریا او را رها کرد و‌نماند برایش تعظیمِ کوتاهی کرد، لیث فهمید که رقص تمام شده است.
فلوریا اشک‌هایش را با جادوی‌می‌دی نخستین پاک کرد تا هیچ‌کس جز‌راستِ لیث نفهمد چه اتفاقی افتاده است.
با رفتنِ فلوریا به‌سمتِ شریکِ رقصِ‌گرفته بعدی‌اش و نزدیک شدنِ میلیا گنیس،پیش چشمانِ لیث به کفِ دستِ راستش افتاد.
آویزِ زنبقِ طلایی هنوز آنجا‌برای بود، سنگین از خاطراتِ شاد و‌بگیرد قول‌های شکسته‌ای که با خود داشت.
پادشاهیِ گریفون،منطقیه آکادمیِ گریفونِ سفید،ناخوشایند دو روز بعد
پس از مهمانی، زندگیِ لیث‌می‌دی به گردابی تبدیل شد که‌چپش به‌ندرت به او لحظه‌ای امان می‌داد.