چپتر 1472: شرکای رقص (بخشِ ۲)
0لیث گفت: «ببین، از احساساتت‌تحمل ممنونم و ترسی هم ندارم که‌شناختم بگم به نظرم پیمانم هنوز پابرجاست.»
«اگه یه روزی به کمکم نیاز داشتی، فقط اسمم رو صدا‌جداگانه کن و من میام. وظیفه و شرافتم رو کنار می‌ذارم، و اگه‌اسمِ دروازه‌های بهشت و دنیای مردگان سرِ راهم باشن، می‌شکافمشون و رد می‌شم.
«جایی که بقیه منو یا یه مهرهٔ باارزش می‌دیدن یا یه هیولا، تو منو‌واقعی به چشمِ یه آدم دیدی؛ اونم زمانی که حتی خودم همچین فکری دربارهٔ خودم‌واقعیت‌ها نداشتم. تو به من یاد دادی انسان باشم و به خاطرِ همین، همیشه ازت سپاسگزارم.
«با این حال، تازه‌بودیم با کامی به هم زدم‌نمی‌تونم و اصلاً حس و حالِ...»
فلوریا با خنده حرفش را قطع کرد: «از تو نخواستم که دوباره‌فهمیدم با هم باشیم، احمقِ مغرور. می‌خواستم بگم یه مدتی طول کشید تا‌زدی بفهمم با اینکه آدمِ خوبی نیستی، ولی دوست و دوست‌پسرِ خوبی هستی.
«بعد از اینکه از وجودِ سولوس باخبر شدم، خیلی دلم شکست. اینکه سال‌ها‌فهمیدم بود به هم زده بودیم، زهرِ این ضربه رو گرفت، برای همین حتی‌یعنی نمی‌تونم تصور کنم کامیلا چه حسی داشته یا چه دردی رو تحمل کرده.
«اما بعد از اینکه تو و سولوس رو به عنوانِ دو‌نیست هویتِ جداگانه شناختم، فهمیدم با اینکه اون بخشی از توئه، ولی‌مهمه خودِ تو نیست و هر چیزی که بینمون بود واقعی بود.
«همین الان کامیلا رو با اسمِ خودمونیش صدا زدی، که یعنی هنوزم خیلی‌حسی برات مهمه. اگه بهش زمان و فرصتی رو که برای جدا کردنِ واقعیت‌ها‌توئه از شک و تردیدهاش نیاز داره بدی، ممکنه اونم به همین نتیجهٔ من برسه.»
لیث گفت:حسی «ببخشید، ولی‌دردی نفهمیدم منظورت چیه.»
فلوریا گفت: «خدای من، تیامات باشی یا نه، هنوزم مثلِ هر مردِ دیگه‌ای خنگی.اون دارم می‌گم اگه بخوای، می‌رم و با کامیلا حرف می‌زنم. احتمالاً تو کلِ موگار‌برات من تنها کسی‌ام که جای اون بودم و می‌تونم درگیریِ ذهنیش رو درک کنم.»
لیث او را به خودش نزدیک‌تر کرد و رقص را به آغوشی‌چیزی نرم تبدیل کرد و گفت: «ممنون، ولی نه. همون‌طور که قبلاً اشاره‌زمان کردی، من استادت هستم. اگه بری پیشش، کامیلا ممکنه فکر کنه من فرستادمت.
«اون هیچ دلیلی نداره که به تو یا حتی به من اعتماد کنه.حسی اما اگه خودش اومد پیشت، لطفاً باهاش کاملاً صادق باش. دروغ‌های بیشتر شاید‌توئه اوضاع رو تو کوتاه‌مدت درست کنه، ولی تو درازمدت همه‌چیز رو نابود می‌کنه.»
رقص به پایان‌داشته رسید و گذشته‌کرده دوباره همان گذشته شد.
کویلا نگاهی سرزنش‌آمیز‌حسی به فلوریا انداخت‌تحمل و جایش را گرفت.
لیث پرسید:عنوانِ «اون دیگه‌جداگانه برای چی بود؟»
کویلا لب برچید و گفت: «اون تازه به درجهٔ سرهنگ‌دومی و رتبهٔ جادوگرِ بزرگ ترفیع گرفته. تو هم که هستهٔ‌هویتِ بنفشت، یه عمارتِ درندشت و خدا می‌دونه چه قدرت‌های تباری‌ای داری. اگه اینم بهش اضافه کنی که فریا با وجودِ‌بهش اینکه هنوز مثلِ من یه جادوگره، ولی عملاً سیلوروینگِ جدیده، از همه‌تون حرصم می‌گیره که منو این‌قدر عقب جا گذاشتید.»
لیث گفت: «واو.داشته بیداریِ فریا این‌قدر‌کرده برات سنگین تموم شد؟»
کویلا جواب داد: «پَ نه پَ! کی فکرش رو می‌کرد‌هویتِ که بنفشِ مادرزاد بودن در واقع یه جور نقص باشه؟بینمون گندش بزنن!» و با این تقلیدش لیث را به خنده انداخت.
«خب، تو هنوز خانواده و قدرت‌های‌فهمیدم معرکه‌ت رو داری، در حالی که‌چیزی من تازه انسانیتم رو از دست دادم...»
کویلا حرفش را قطع کرد: «جرئت نکن‌گرفت تلاشم رو برای اینکه به قیمتِ کوچیک‌داشته کردنِ خودم حالت رو بهتر کنم، خراب کنی.»
لیث که مات‌داشته و مبهوت مانده‌کرده بود، گفت: «چی گفتی؟»
کویلا آهِ عمیقی کشید و گفت: «من واقعاً عصبانی نیستم، خنگول. فقط داشتم سعی می‌کردم‌بخشی خوشحالت کنم، چون اخیراً خیلی سختی کشیدی. ببین، نمی‌خواستم بهت بگم تا حال و هوات‌بهش خراب نشه، ولی واقعاً فکر می‌کنم یه مشکلی داری که هیچ ربطی به استعدادهای خاصت نداره.»
«تو تازه یه مبارزهٔ به این بزرگی رو بردی که همه فکر می‌کردن توش‌واقعی می‌بازی. دشمنات تحقیر شدن و دوستات به خاطر زحماتشون پاداش گرفتن. اما تو اینجایی،واقعیت‌ها جوری اخم کردی که انگار یه قاتل داره این دور و بر پرسه می‌زنه.
«فکر می‌کردم گذشته‌ت رو می‌دونم، ولی ظاهراً نمی‌دونم. آخه چه اتفاقی افتاده که حتی الینا هم نمی‌دونه و باعث‌عنوانِ شده حتی تو درخشان‌ترین لحظه‌ت هم این‌قدر تاریک و افسرده باشی؟» کویلا هیچ ایده‌ای از زندگیِ لیث روی زمین‌برات به عنوان دِرِک مک‌کوی نداشت و نمی‌دانست که چطور آن زندگی هنوز هم تا به امروز رهایش نکرده است.
گفت: «پیچیده‌ست. متأسفم،داشته ولی نمی‌خوام در‌کرده موردش حرف بزنم.»
کویلا جواب داد: «خب، این خوبه، چون منم نمی‌خوام در موردش‌جداگانه بدونم. فقط می‌خوام بی‌خیالش بشی، وگرنه تا ابد بدبخت می‌مونی و‌الان هر کی رو هم که دوست داری با خودت پایین می‌کشی.»
لیث پرسید: «منظورت چیه؟»
کویلا گفت: «شاید به خاطر اینه که تو اولین عشقِ من بودی، ولی‌حسی از وقتی تو آکادمی همدیگه رو دیدیم، همیشه از دور بهت نگاه می‌کردم،توئه واسه همین می‌دونم که تو هم درست مثلِ من، بارِ سنگینی رو دوشت داری.»
«اولش فکر می‌کردم مردمِ دهکده‌ت باهات مثلِ آشغال رفتار‌هویتِ می‌کردن، همون‌طور که با من رفتار می‌شد چون یتیم بودم،بینمون ولی بعد خونواده‌ت رو دیدم و فهمیدم چقدر اشتباه می‌کردم.
«بعدش فکر کردم از چیزی خجالت می‌کشی، ولی معلوم شد آدمِ عجیبی هستی که اصلاً به‌توئه نظرِ بقیه پشیزی اهمیت نمی‌ده. پسر، بعد از اینکه همهٔ رازهات رو با ما و خونواده‌ت در‌جدا میون گذاشتی، فکر می‌کردم بالاخره یه کم سبک می‌شی، ولی هنوزم همون‌جوری هستی که تو آکادمی بودی.»
لیث که صداقتِ او را در مقایسه‌اون با بقیه که برای جریحه‌دار نکردنِ احساساتش‌واقعی دست‌به‌عصا راه می‌رفتند، روحیه‌بخش می‌یافت، پرسید: «من چه‌جوریم؟»
کویلا توانست این را بگوید بدون اینکه صدا یا دستانش بلرزد: «تو کسی‌حسی هستی که هروقت اتفاقِ بدی می‌افته، تا ابد با خودش حملش می‌کنه. مثل‌توئه وقتی که فکر می‌کردی محافظ مرده یا بعد از اینکه من یوریال رو کشتم.»
«در عوض وقتی یه اتفاقِ خوبی می‌افته، یه ثانیه لبخند می‌زنی و بعد‌اون لحظه رو خراب می‌کنی، و به جای اینکه از خوشحالیت لذت ببری، نگرانِ‌هنوزم این می‌شی که ممکنه چه مشکلی پیش بیاد. این رفتارت اصلاً سالم نیست، لیث.»
مدتی به حرف‌هایش فکر کرد و در نهایت مجبور شد بپذیرد که‌شناختم حق با کویلاست. لیث به اتزیو، پدرش روی زمین، فکر نمی‌کرد مگر اینکه‌زدی شاهدِ کودک‌آزاری می‌بود، درست همان‌طور که زیاد به برادرِ ازدست‌رفته‌اش، کارل، فکر نمی‌کرد.
با این حال، سایهٔ آن‌ها همیشه همراهش بود. اتزیو هر تصوری را که‌بینمون او از روابطِ انسانی داشت مسموم کرده بود، و باعث شده بود لیث‌جدا حتی به خانوادهٔ خودش هم به‌سختی اعتماد کند، مگر اینکه چارهٔ دیگری نداشته باشد.
در عوض ازدست‌دادنِ کارل باعث شده بود آن‌قدر نگرانِ محافظت‌تصور از نزدیکانش باشد که همیشه در نهایت به جای لذت‌هویتِ بردن از همراهی‌شان، زمانِ بیشتری را صرفِ تأمینِ امنیتِ آن‌ها می‌کرد.
کویلا گفت: «نمی‌دونم هنوز چه رازِ بزرگی رو پنهان می‌کنی و راستش‌فهمیدم برام مهم هم نیست، چون اون‌قدر می‌شناسمت که کاملاً بهت اعتماد کنم. اگه‌یعنی نمی‌خوای در موردش حرف بزنی اشکالی نداره، چون دونستنش مشکلت رو عوض نمی‌کنه.»
«هر چی که هست، باید از شرِ این زنجیرهایی که به پای خودت بستی‌اون خلاص بشی. خودم هم چیزهای بدِ زیادی رو از سر گذروندم، مثلِ مرگِ پدر‌برات و مادرم، گرسنگی، سوءاستفاده، و بعدش هم همهٔ اون اتفاقاتی که تو آکادمی افتاد.
«ولی در کنارش یه خونوادهٔ مهربون، دوستای فوق‌العاده و قدرت‌های عالی هم به دست‌واقعی آوردم. فقط به خاطر اینکه سختی کشیدم، این واقعیت عوض نمی‌شه که اگه فقط‌واقعیت‌ها می‌تونستم یه دوست‌پسرِ لعنتی پیدا کنم، تو اینکه زندگیم رو بی‌نقص بخونم هیچ تردیدی نمی‌کردم.»