چپتر 1830: حقایق و رازها (بخشِ ۲)

هولوگرامِ پادشاه مرون و ملکه سیلفا پدیدار‌کردند​ شد و باعث شد سراسرِ پادشاهی نفسِ‌گوش​ راحتی بکشند: «شهروندانِ عزیزم، براتون خبرای خوبی دارم.»

«آخرین باری که صدای منو شنیدید برای اعلامِ شروعِ‌گوش​ جنگ علیه ملکه دیوانه، ثرود گریفون بود، اما با‌مانوهار​ اینکه براتون خبرای مهمی دارم، دلیلی برای ترسیدن نیست.»

پادشاه مرون طوماری را‌مربوط​ باز کرد و با صدای‌خائن​ بلند شروع به خواندن کرد.

اسکنِ چندین سند را نشان داد که کامیلا‌تیامات​ تشخیص داد همان‌هایی است که ولادیون با به‌غیرقابل‌انکاری​ خطر انداختنِ زندگیِ جاودانه‌اش به دست آورده بود.

زینیا با غیظ گفت: «حرام‌زادهٔ نمک‌نشناس!» و کامیلا را مات‌ومبهوت گذاشت. «خواهش می‌کنم کامی،‌گوش​ بگو تمامِ این حرفای قشنگ فقط به خاطرِ این بود که مرون می‌ترسه لیث فرار‌کوتاهی‌های​ کنه بره تو کویر، نه به خاطرِ اینکه واقعاً با اون شاهزادهٔ احمق نامزد کرده.»

کامیلا گفت: «آروم باش زین. تا جایی که من می‌دونم، این روشِ‌انسان‌های​ خانوادهٔ سلطنتی برای عذرخواهی بابتِ اتهامِ خیانتیه که مورن به لیث زد.‌کوتاهی‌های​ چرا این‌قدر عصبانی هستی؟ همون‌طور که پادشاه قول داد، خبرای خوبی بود.»

زینیا در حالی که با خشم در اتاق قدم می‌زد، جواب داد: «عصبانیم چون با آدمایی مثلِ لیث‌سلطنتی​ این‌قدر مهربونه، ولی یه کلمه هم دربارهٔ کسایی مثلِ زوگار نگفت که اونا هم هر روز جونشون رو‌هیچ‌گونه​ به خطر میندازن و دستاشون رو کثیف می‌کنن تا خانوادهٔ سلطنتی بتونن دستای خودشون رو تمیز نگه دارن.»

کامیلا پرسید: «داری از‌خطر​ چی حرف می‌زنی زین؟ دلیلِ‌آورده​ دعوای تو و واستور همینه؟»

سر تکان داد: «یکی از دلایلش، آره. اولش متوجه نشدم‌خطری​ چون تو اتاقای جدا می‌خوابیدیم، اما بعد از اینکه ازدواج‌لارک​ کردیم، نمی‌تونستم نبینم که زوگار چطور هیچ‌وقت از عصاش جدا نمی‌شه.

شبایی هست که با جیغ از خواب می‌پره و سعی‌ندادیم​ می‌کنه دستاش رو از خونی که فقط خودش می‌تونه ببینه‌تنها​ پاک کنه. بارها ازش پرسیدم چه‌شه، ولی هیچ‌وقت جواب نمی‌ده.

این اولین شکاف تو خوشبختیِ ما بود که فقط بدتر شد؛ تا اینکه یه شب‌شواهدِ​ اون‌قدر به هم ریخته بود که بعضی از کارایی رو که برای این پادشاهی کرده‌خود​ بود بهم گفت. کارای وحشتناکی که هیچ‌کس ازشون خبر نداره ولی هنوزم دست از سرش برنمی‌دارن.

به زوگار گفتم دیگه استادِ ارشد نباشه، گفتم می‌تونیم بریم هر جای دیگه‌ای زندگی‌طرد​ کنیم و برام نه یه خونهٔ بزرگ مهمه نه یه لقبِ اشرافی. اما قبول‌لارک​ نکرد و یه حرفای احمقانه‌ای دربارهٔ شرافت و قولی که به مانوهار داده بود زد.»

خدمتکاری در زد، اما زینیا‌دیوانه‌اش​ او را رد کرد و‌خطری​ خودش چرخ‌دستی را داخل آورد.

«گفتنِ این حرفای بی‌معنی آسونه، وقتی تو اون کسی نیستی که تو خونه می‌مونه و‌لارک​ هر ثانیه از این می‌ترسه که پیامِ تسلیت بهش برسه. وقتی تو نیستی که باید‌نکشیده​ ببینی مردی که عاشقشی، از بس عذاب‌وجدان داره نمی‌تونه یه شب خوابِ راحت داشته باشه.»

کامیلا جواب داد: «این چیزیه که هر‌سارق​ مرد یا زنی که با یه سرباز‌می‌کنند​ ازدواج کرده، تو زمانِ جنگ باید تجربه‌اش کنه.»

«این‌طور نیست. همهٔ مأموریت‌هایی که لیث انجام میده براش شکوه و‌والدینِ​ افتخار و مدال میاره. ولی مأموریت‌هایی که خانوادهٔ سلطنتی به زوگار‌گوش​ می‌سپارن، از چشمِ مردم پنهون می‌مونه و فقط براش کابوس میاره.»

زینیا میز را‌والدینِ​ برایشان چید و برای‌کردند​ خواهرش سوپِ خوشمزه‌ای کشید.

مدتی در سکوت غذا خوردند،‌خطری​ تا اینکه کامیلا توانست به‌ندادیم​ خودش جرئت بدهد و بپرسد:

«گفتی به دلایلِ‌اتهاماتِ​ دیگه‌ای هم با هم‌سارق​ بحث می‌کنید. موضوع چیه؟»

زینیا پیش از آنکه جواب بدهد، قاشقش را پایین گذاشت و گفت:‌برادرِ​ «کامی، برخلافِ چیزی که ظاهراً همه فکر می‌کنن، من احمق نیستم. برادرزاده‌ها و‌انسان‌های​ خواهرزاده‌های زوگار اصلاً فامیلش نیستن. من پرتره‌های بچه‌ها و زنِ سابقش رو دیدم.

«فکر می‌کنی چه حسی بهم دست میده وقتی دورم پُر می‌شه از زن‌هایی‌دهد​ که از من جوون‌تر، باهوش‌تر، داناتر و خیلی زیباترن؟ زن‌هایی که وقتِ زیادی‌مقصر​ رو هم با شوهرم می‌گذرونن، خدایان می‌دونن چی‌کار می‌کنن، و بهش می‌گن بابا؟»

کامیلا خشکش زد. تازه فهمید زینیا به‌هشدار​ این باور رسیده است که دورگه‌های مؤنث‌کنت​ یا باید دخترانِ نامشروعِ واستور باشند یا معشوقه‌هایش.

«اولش فکر می‌کردم یه معشوقه یا چندتا داره، ولی بعد از اون‌همه مدت زندگی‌می‌کنند​ با فالماگ، سخت نبود که بفهمم قضیه این نیست. واستور هیچ‌وقت بوی یه زنِ‌کرده​ دیگه رو نمیده، هیچ‌وقت بهم بی‌توجهی نمی‌کنه، و از روی عذاب‌وجدان هم بهم هدیه نمیده.

«با این حال، اینکه هنوز از نظرِ احساسی ازم فاصله داره، غیرقابل‌تحمله. من می‌دونم تزکا چیه‌تلاشِ​ و کاملاً مطمئنم که بقیهٔ ‹خانواده› هم فرقی باهاش ندارن. از این متنفرم که زوگار حاضر نیست‌تنها​ برام توضیح بده چطور با هم آشنا شدن و تو اون آزمایشگاهِ مخفی‌شون با هم چی‌کار می‌کنن.»

کامیلا در حالی که نمی‌توانست چشمانش را از روی زمین بردارد، گفت: «اگه‌دهد​ داره این کار رو می‌کنه تا از تو محافظت کنه چی؟ اگه فقط می‌ترسه‌هستیم​ که با فهمیدنِ حقیقت ازش طلاق بگیری و می‌خواد از خوشبختیت محافظت کنه چی؟»

زینیا چانهٔ خواهرش را بالا آورد و او‌دهد​ را مجبور کرد به چشمانش نگاه کند. سپس‌مارکیز​ پرسید: «برای همینه که با لیث به هم زدی؟»

«آره.» کامیلا بی‌اختیار‌اتهاماتِ​ شرایطشان را با‌الهیِ​ هم مقایسه کرد.

او کسی بود که حقیقت را می‌دانست، اما این حقیقت به بهای از دست دادنِ مردی که‌دربارهٔ​ عاشقش بود، خانواده‌ای که رؤیای داشتنش را در سر می‌پروراند و پدر و مادری که هرگز نداشت،‌مقصر​ تمام شده بود. کامیلا اغلب آرزو می‌کرد ای کاش لیث هرگز همه‌چیز را به او نگفته بود.

زینیا پرسید: «بهت خیانت کرد؟»

«نه.»

«کاری کرد که باعثِ‌مربوط​ شرمندگیت بشه یا اعتمادت‌تیامات​ رو بهش از بین ببره؟»

«آره. نه.‌همان‌هایی​ یه‌جورایی. یه‌خطر​ کارایی کرد—»

زینیا حرفش را قطع کرد: «پس اشتباه کردی. از وقتی رفتم‌داشت​ با زوگار زندگی کنم، با دیدنِ چیزایی که این کشور ازش می‌خواد‌مانوهار​ و زخم‌هایی که روی روحش داره، فهمیدم زندگیِ یه جادوگر چقدر بی‌رحمانه‌ست.

«اونا قدرتِ خدایان رو دارن و همه انتظار دارن عاقلانه ازش استفاده‌انسان‌های​ کنن و هیچ‌وقت خطا نکنن. ولی در نهایت، اونا هم آدمایی هستن مثلِ‌بسیارِ​ من و تو. مثلِ بقیه اشتباه می‌کنن، اما اشتباهاتِ اونا عواقبِ وحشتناکی داره.

«همون قدرت‌هایی که با انجامِ کارهای خوب ازشون آدمای بزرگی می‌سازه، با انجامِ کارهای‌می‌کنند​ بد اونا رو تبدیل به هیولا می‌کنه. با همون زحمتی که من می‌کشم تا‌کرده​ به یه مردِ بی‌ادب سیلی بزنم، زوگار می‌تونه یه شهر رو با خاک یکسان کنه.

«من حتی نمی‌تونم بارِ مسئولیت و وسوسه‌ای که داشتنِ چنین قدرتی به همراه داره رو‌کردند​ تصور کنم. من از اشتباهاتِ گذشتهٔ زوگار خیلی کم می‌دونم، اما همون‌قدر کافیه تا اعتراف‌دیستار​ کنم که نمی‌تونم اون رو طوری قضاوت کنم که انگار فقط یه کشاورز یا یه تاجره.»