چپتر 2208: فصل 2208
0«نمی‌تونم مجبورت کنم که قبولش کنی، اما نمی‌تونم وانمود کنم که تو نگرانی‌هات شریک هستم. همون‌طور که دفعهٔ پیش‌حتی که اینجا بودیم بهت گفتم، لیث برای من همیشه لیث بوده. دورانش به‌عنوانِ دِرِک مک‌کوی می‌تونه بهت کمک کنه‌شده گذشته‌اش رو بفهمی، اما حالش رو تعریف نمی‌کنه و آینده‌اش رو هم شکل نمی‌ده. اون چیزیه که خودمون باید بسازیم.»
سکوتِ طولانی بر اتاق حاکم شد و کامیلا به حرف‌های سولوس فکر‌کور کرد. آن‌قدر طول کشید که سولوس چای و کلوچه آورد و بدونِ‌یاد گفتنِ کلمه‌ای آن‌ها را خوردند؛ هر کدام به مشکلاتِ خودشان فکر می‌کردند.
کامیلا، پس از اینکه از سروسامان دادن به آشفتگیِ ذهنش دست‌شدند کشید، پرسید: «تو چطور سولوس؟ چرا ناراحتی؟ به خاطرِ اینه که این‌نداری وضعیت باعث می‌شه کنترل کردنِ احساساتت نسبت به لیث برات سخت بشه؟»
سولوس آهی کشید و گفت: «در کنارِ‌نداشتن چیزای دیگه. مسئلهٔ بچه هست، مرگِ یورمون،باهاش مرگِ خاله لوکا... صبر کن، تو می‌دونی؟»
سولوس به رنگِ بنفشِ‌باشن روشن درآمد و چراغ‌های‌مشکل داخلِ برج نیز همان‌طور شدند.
کامیلا خندید: «همه می‌دونن،همان‌طور دیوونه. البته مگه اینکه‌می‌دونن کور، کر و لال باشن.»
«و تو‌رنگِ با این‌روشن قضیه مشکلی نداری؟»
«مشکل نداشتن کلمهٔ بزرگیه. بیا بگیم یاد گرفتم باهاش کنار بیام. حتی قبل از‌باهاش خواستگاری از لیث هم اینو می‌دونستم و می‌دونستم دارم واردِ چه ماجرایی می‌شم. ولی هیچ‌وقت‌بچه‌مون فکر نمی‌کردم به بچه‌مون حسودی کنی.» کامیلا با شک و گیجی به سولوس نگاه کرد.
سولوس از روزی که از بارداری خبردار شده بود، روی ابرها‌بزرگیه سیر می‌کرد و جز حمایت کارِ دیگری نکرده بود. کامیلا خبر نداشت‌می‌دونستم که بچه‌ای که سولوس از آن حرف می‌زد، بچهٔ احتمالیِ خودش است.
پس از نقل‌مکان به کویر، جزئیاتِ همجوشیِ اخیر را با سالارک در‌کور میان گذاشته بود. وقتی نگهبان به سولوس اطمینان داد که ادغامِ بدن‌هایشان‌یاد هیچ عارضه‌ای به جا نگذاشته است، او به‌جای آسودگی، احساسِ ناامیدی کرده بود.
هنوز در تلاش بود تا آن احساسِ غیرمنتظره را درک‌همان‌طور کند و این فکر که بازگشت به هیئتِ انگشتر ممکن‌باشن است بدنش را بازنشانی کند، فقط اوضاع را بدتر می‌کرد.
سولوس گفت: «بهت قول می‌دم که به بچه‌ات حسودی نمی‌کنم.بیا کاملاً برعکس، اصلاً نمی‌دونی چقدر خوشحالم که اینجایی و وقتی‌اینو تو میدونِ نبردم، با دونستنِ اینکه جات امنه، چقدر خیالم راحته.»
کامیلا درحالی‌که‌کور گیجی‌اش بیشتر‌باشن می‌شد، گفت: «ببخشید؟»
«به‌خاطرِ پیوندمون، هر بار که یه اتفاقِ خیلی بد می‌افته و لیث در‌لال هم می‌شکنه، من نمی‌تونم کمکی به جمع کردنِ تیکه‌هاش بکنم. این کاریه که فقط‌کنار تو می‌تونی انجام بدی، چون من اون‌قدر درگیرِ جمع کردنِ تیکه‌های خودمم که نمی‌رسم.
«دردِ من دردِ اونه و برعکس. ما آدمای یکسانی رو به یک شکل‌همه دوست داریم، برای همین وقتی اونا تو خطر می‌افتن، هر دومون کنترل‌مون رو از‌بزرگیه دست می‌دیم، درحالی‌که تو می‌تونی آرومش کنی. به خاطرِ همینه که بهت حسودی می‌کنم.
«اینکه تو تاریک‌ترین ساعت‌های لیث، لمسِ تو درمان می‌کنه اما لمسِ من زهره.گرفتم و اصلاً حرفِ بچه رو پیش نکش. حتی اگه هیچ‌وقت به کویر نمی‌اومدی‌ولی و الان من و لیث با هم بودیم، زندگیِ من یه کابوس می‌شد.
«اگه من حامله بودم، روزی نبود که از این وحشت نداشته باشم که نیروی زندگی و‌باهاش هستهٔ ترک‌خورده‌ام ممکنه جونِ بچه رو به خطر بندازه. اینکه هر بار که از یه چشمه‌حسودی دور می‌شم، ممکنه برج اونو به‌عنوانِ بخشی از بدنِ من نشناسه و ارتباطش رو قطع کنه.
«علاوه بر اون، اگه جای تو بودم، لیث هرگز بهم اجازه‌مگه نمی‌داد تو میدونِ نبرد دنبالش برم. هر ضربه‌ای که می‌خورم روی‌بیا برج بازتاب پیدا می‌کنه و سیستمِ حفظِ حیاتم رو به خطر می‌ندازه.»
«در طولِ نبرد با سیروک و بعدش برای محافظت از بلیوس، اون‌قدر‌خندید آسیب دیدم که اگه حامله بودم، تا الان چند بار بچه رو از‌نداشتن دست داده بودم. با این حال اگه اونجا نبودم، لیث الان زنده نبود.
«تا وقتی بتونم کنارش بجنگم، حتی وقتی محاصره شده‌بزرگیه هوای پشت‌سرش رو داشته باشم و مطمئن بشم که‌قبل زنده به خونه برمی‌گرده، احساساتِ خودم برام مهم نیست.
«برای همینه که خوشحالم تو رو داره و بهت قول می‌دم هرگز کاری‌بگیم نکنم که رابطه‌تون رو به خطر بندازه. دوستت دارم، کامیلا یهوال ورهن. تو‌ماجرایی یه خلأِ بزرگ رو تو زندگیِ ما پر کردی و بهمون خوشبختی دادی.
«تو همه‌چیزهایی هستی که‌همان‌طور من نمی‌تونم باشم و‌می‌دونن ممنونم که تو زندگیم هستی.»
کامیلا که از حرف‌های او متأثر شده‌داخلِ بود، سولوس را در آغوش گرفت و‌می‌دونن گفت: «این حرفا رو من باید بزنم، دیوونه.»
حالا نوبتِ سولوس‌قضیه بود که کاملاً گیج‌نداشتن شود. پرسید: «منظورت چیه؟»
«منظورم اینه که منم همون‌قدر که تو به من حسودیت می‌شه، به‌بیا تو حسودی می‌کنم. تو قوی و باهوشی و نه‌تنها پیوندی با لیث‌دارم داری که از درکِ من خارجه، بلکه تو عشقش به جادو هم شریکی.
«من هیچی از جادو نمی‌فهمم و حتی اگه از همین امروز شروع کنم به‌باشن یادگرفتنش تا فقط تو این بخش از زندگیش شریک باشم، سال‌ها طول می‌کشه تا‌بیام تازه پایه‌هاش رو یاد بگیرم. هرچقدر هم که تلاش کنم، هرگز به سطحِ تو نمی‌رسم.
«در عین حال، بعد از دیدنِ خاطراتِ لیث، می‌دونم که اگه‌شدند نورِ تو راهنماییش نمی‌کرد، خیلی وقت پیش خودش رو تو خلأ گم‌نداری می‌کرد و به موجودی تبدیل می‌شد که هیچ امیدی به نجاتش نبود.
«این رو هم می‌دونم که چقدر فداکاری کردی تا اون بتونه یه‌یاد زندگیِ کامل داشته باشه و رابطه‌مون پا بگیره. اون موقع‌ها که تو‌ماجرایی رو نمی‌شناختم، هر بار که می‌رفت مأموریت، هر دقیقه‌اش از ترس زهره‌ترک می‌شدم.
«اما الان می‌دونم لیث هر جا که بره یا اوضاع هر‌بزرگیه چقدر هم که خراب باشه، همیشه کسی رو کنارش داره که‌اینو هم‌اندازهٔ من دوستش داره، اما می‌تونه طوری بجنگه که من هرگز نمی‌تونم.
«من از حضورِ تو تو زندگی‌مون نمی‌ترسم، اتفاقاً برعکس. وقتی لیث نیست،کور تو به من احساسِ امنیت می‌دی و تنها کسی هستی که می‌تونم واقعاً‌گرفتم باهاش درددل کنم، چون تو کاملاً جای من بودی و هنوز هم هستی.
کامیلا گفت: «دوستت دارم، سولوس منادیون ورهن، و دلم نمی‌خواد این ازدواجِ‌خندید سه‌نفرهٔ عجیب‌وغریبمون هیچ‌جورِ دیگه‌ای باشه. این بچه همون‌قدر که مالِ منه، مالِ‌مشکل تو هم هست و خیلی خوشحال می‌شم اگه اجازه بدی بهت بگه مامان.»
سولوس در حالی که سکسکه می‌کرد و در نبردِ‌بزرگیه نابرابر برای نگه‌داشتنِ اشک‌هایش شکست خورده بود، گفت: «مطمئنی؟قبل فکر نمی‌کنی دو تا مامان داشتن براش گیج‌کننده باشه؟»
کامیلا در حالی که میانِ گریه می‌خندید، گفت: «واقعاً؟ واقعاً فکر می‌کنی بچه‌ای که‌یاد قراره شش‌تا پدربزرگ و مادربزرگ، صدها عمو و عمه و دایی و خاله، و‌ولی خدا می‌دونه چندتا فامیلِ دور داشته باشه، با دو تا مامان داشتن گیج می‌شه؟»
سولوس گفت: «اعتراف می‌کنم که شاید یکم عجیب باشه، ولی‌البته حالا که این‌طوری می‌گی، خیلی هم نه.» او کمی خندید و‌بزرگیه بعد زد زیرِ گریه؛ اشکِ شوقی که تا مدت‌ها بند نیامد.
پادشاهیِ گریفون،باشن منطقهٔ اسار،مشکلی آکادمیِ گریفونِ طلایی.
وقتی لیگین و تایریس به دروازه‌های بیرونیِ شهرِ گمشدهٔ هوریول رسیدند،بزرگیه هیچ مأمورِ کشیکی برای متوقف‌کردنشان جلو نیامد. فراموش‌شدگان و جانورِ امپراطوری‌اینو که در حالِ گشت‌زنی بود، در سکوتی یکسان فرو رفته بودند.
تنها تفاوتِ میانِ نامردگان و زندگان این بود‌می‌دونن که گروهِ اول هیچ حالتی در چهره نداشتند، اما‌نداری چهرهٔ گروهِ دوم از درد در هم رفته بود.
با عبورِ نگهبانان از میانِ جنگلِ بیدارشده،داخلِ هیچ صدایی در باغ‌های جنون نپیچید و هیچ‌کس‌دیوونه هم حضورشان را در آنجا زیرِ سؤال نبرد.