چپتر 261: فصل 261

خاندانِ ارناس.‌سروکله​ پس از‌فامیل​ تعطیلیِ آکادمی.

فلوریا ارناس داشت بهترین دورانِ زندگی‌اش را می‌گذراند. رتبه‌اش آن‌قدر بالا بود که‌جادوییِ​ تحسینِ پدرش را برانگیزد و جلوی غُر زدن‌های مادرش را بگیرد. می‌توانست روزهایش‌هرگز​ را هرطور که دوست دارد بگذراند؛ با سوارکاری، شکار، تمرینِ شمشیرزنی یا جادو.

تنها نکتهٔ تلخِ ماجرا این بود که اجازه نداشت از عمارت خارج شود.‌لیث​ زمستان آن زمان از سال بود که خاندانِ ارناس، خانوادهٔ پدری‌اش، و خاندانِ میروک،‌گفت​ خانوادهٔ مادری‌اش، دورِ هم جمع می‌شدند تا وقت بگذرانند و پیوندشان را محکم کنند.

از وقتی به آکادمی می‌رفت، این تنها فرصتش برای دیدنِ عموزاده‌ها و‌میانِ​ پدربزرگ و مادربزرگش بود. هیچ کینه‌ای میانِ دو خانواده نبود و با‌سپرِ​ اینکه فلوریا تبارِ مادری‌اش را کاملاً مورمورکننده می‌دانست، اما باز هم دوستشان داشت.

می‌دانست در حالی که خاندانِ ارناس سپرِ محافظِ خانوادهٔ سلطنتی در‌لیث​ روزِ روشن بودند، خاندانِ میروک تیغهٔ زهرآلودی بودند که وظیفه داشتند در‌بزرگ​ سایه‌ها و در پوششِ اشرافِ بی‌خطرِ درجه‌دو، حسابِ دشمنانِ پادشاهی را برسند.

خانوادهٔ سمتِ جیرنی علاقهٔ زیادی به فریا و کویلا داشتند. از آنجا که دخترها هیچ‌چه‌بسا​ رابطهٔ خونی با خاندانِ ارناس نداشتند، خاندانِ میروک امیدوار بودند با ترتیب دادنِ ازدواجِ آن‌ها‌فقط​ با اعضای خانواده‌شان، استعدادِ جادوییِ آن‌ها را به دارایی‌ها و چه‌بسا به تبارِ خودشان اضافه کنند.

بینِ سروکله زدن با فامیل و مهمانی‌هایی که مجبور بود‌کند​ در آن‌ها شرکت کند، هرگز وقت نکرد به دیدنِ لیث‌می‌گرفت​ برود و فقط از طریقِ آویزِ ارتباطی از او خبر می‌گرفت.

فلوریا در حالی که یک رانِ مرغ را برای سگِ ماستیفِ بزرگ‌میانِ​ می‌انداخت، گفت: «هر کی گفته "از دل برود هر آنکه از دیده‌سپرِ​ برفت" یه احمقِ تمام‌عیار بوده، مگه نه لاکی؟» سگ با اشتیاق پارس کرد.

تا زمانی که به او‌مهمانی‌هایی​ مرغِ بریان می‌داد، لاکی با‌نکرد​ هر چیزی که می‌گفت موافق بود.

«خیلی دلم برای قدم زدن‌هامون، حرف زدن‌هامون، بغل کردن‌ها‌آن‌ها​ و همه‌چیز تنگ شده. نمی‌تونم اینجا دعوتش کنم، وگرنه‌بینِ​ پدربزرگ و مادربزرگم زنده‌زنده می‌خورنش. به لوتیا هم نمی‌تونم برم.

اونا گام‌های وارپ ندارن و منم تا حالا اونجا نرفتم.‌کند​ رفت و برگشت خیلی طول می‌کشه، لعنت بهش.» یک بالِ‌می‌گرفت​ مرغِ دیگر باعث شد سگ یک پارسِ دلسوزانهٔ دیگر سر بدهد.

اوضاعِ کویلا و فریا بسیار بدتر از خواهرخوانده‌شان بود. در طولِ دو ماهِ گذشته، کویلا حتی یک‌کاملاً​ بار هم نتوانسته بود جادو تمرین کند. جیرنی تمامِ توجهش را معطوفِ کویلا کرده بود و سعی داشت‌پوششِ​ آموزشی را که دخترهای دیگر از بدوِ تولد دریافت کرده بودند، در یک زمستان به خوردِ او بدهد.

کویلا باید آدابِ معاشرتِ درست در هنگامِ گفت‌وگو و غذا خوردن‌لیث​ را یاد می‌گرفت. اینکه چطور اسب‌سواری کند، دست‌کم یک ساز بنوازد‌ماستیفِ​ و همه‌چیز را دربارهٔ تاریخِ پادشاهی و امورِ سیاسیِ جاریِ آن بیاموزد.

استعدادش در جادو در هیچ‌کدام از این موارد به کارش نمی‌آمد و‌استعدادِ​ شخصیتِ خجالتی‌اش همه‌چیز را دشوارتر می‌کرد. کویلا روزبه‌روز مجبور می‌شد با آدم‌هایی که‌کند​ نمی‌شناخت حرف بزند و کارهایی را انجام دهد که هیچ اهمیتی برایش نداشتند.

در عوض، فریا وقتِ آزادِ زیادی داشت. او از این وقت برای شناختنِ خانوادهٔ جدیدش‌فقط​ استفاده می‌کرد و زمانِ بیشتری را با اوریون و جیرنی می‌گذراند. در مقایسه با مادرِ بیولوژیکی‌اش،‌دیده​ جیرنی موجودِ ترسناکِ بسیار بهتری بود و به او آزادیِ عملِ زیادی برای مدیریتِ زندگی‌اش می‌داد.

اوریون همان پدری بود که همیشه آرزویش را داشت، به همین دلیل خیلی زود فهمید که به فرزندخواندگی پذیرفته‌می‌دانست​ شدن توسطِ زوجِ ارناس، بهترین اتفاقی بوده که تا به حال برایش افتاده است. فریا روزهایش را به کمک‌درجه‌دو​ کردن به کویلا برای مرورِ موضوعاتِ مختلفی که روزانه به او محول می‌شد و تمرین کردن با فلوریا می‌گذراند.

بیرون از آکادمی، این دو هنوز رابطهٔ سطحی و نه‌چندان عمیقی داشتند، اما رفته‌رفته داشت بهتر می‌شد. فریا‌می‌گرفت​ مدت‌ها می‌ترسید که فلوریا با سوءاستفاده از جایگاهش به‌عنوانِ دخترِ واقعیِ خانواده، به او زور بگوید، اما تنها‌اشتیاق​ کاری که فلوریا می‌کرد این بود که دربارهٔ رئیس‌بازی‌های جیرنی و چاق شدنِ لاکی به او غُر بزند.

وضعیتِ فعلی‌اش فقط دو نقطه ضعف داشت. اولی، درست مثلِ یوریال، این بود که‌دارایی‌ها​ در هر مناسبتی او را به‌عنوانِ دومین دانش‌آموزِ برترِ آکادمیِ گریفونِ سفید به نمایش می‌گذاشتند.‌برود​ دومی ارتباطِ نزدیکی با اولی داشت: شایعاتِ بدی که به دنبالِ موفقیتش شکل گرفته بود.

عضوِ سابقِ خانوادهٔ سولیوار بودن لکه‌ننگی بود که نمی‌توانست پاکش‌کند​ کند. تبارهای جادوییِ قدیم و جدید هر دو از فریا‌می‌گرفت​ کینه به دل داشتند و پست‌ترین اتهامات را درباره‌اش پخش می‌کردند.

در هر مهمانی، به محضِ اینکه فریا رویش را برمی‌گرداند، می‌توانست پچ‌پچ‌هایی‌میانِ​ را بشنود که می‌گفتند با پروفسورها خوابیده، از آن‌ها اخاذی کرده، یا‌سپرِ​ با تقلب به موفقیت رسیده است. کاری از دستش برای این شایعات برنمی‌آمد.

این فکر که با وجودِ لطمه‌زدنِ حضورش به اعتبارِ خاندانِ ارناس، والدینِ‌برود​ جدیدش با او مثلِ فرزندِ خودشان رفتار می‌کردند، فقط باعث می‌شد آرزو‌می‌انداخت​ کند بتواند آن زبان‌های کثیف را ببُرد و در ماتحتشان فرو کند.

خاندانِ دیستار.‌اضافه​ دو هفته‌سروکله​ پس از تماس.

آن عصر، یکی از مهم‌ترین رویدادهای فصل در خانهٔ مارکیز در حالِ برگزاری‌خانواده​ بود. مارکی‌نشینِ او به‌سرعت در حالِ شکوفایی بود، چرا که اکنون بر منطقه‌ای‌سلطنتی​ حکومت می‌کرد که میزبانِ دو تا از تنها چهار آکادمیِ بزرگِ باقی‌مانده بود.

آکادمی‌های گریفونِ خاک و کریستال تعطیل بودند. هیچ‌کس نمی‌دانست کِی دوباره باز می‌شوند یا اصلاً‌آویزِ​ باز خواهند شد یا نه. جادوگرِ اعظم دیروس در ازای خدماتش، زمین‌های میزبانِ گریفونِ سیاه‌برفت"​ را پاداش گرفته بود و این امر کنترلِ دو آکادمیِ باقی‌مانده را به او می‌داد.

حالا آن‌ها قدرتی عظیم و فراتر از‌دادنِ​ تمامِ خاندان‌های اشرافیِ دیگر را با هم‌دارایی‌ها​ شریک بودند. بعضی‌ها می‌گفتند قدرتی بیش از حد.

هر چهار آکادمیِ باقی‌مانده برای بودجه و تدارکات به‌شرکت​ این دو خاندان وابسته بودند، و این به آن‌ها در‌خبر​ زمینهٔ پذیرشِ افراد یا تغییراتِ نظامِ آکادمی‌ها حقِ رأی می‌داد.

تاج دادخواست‌های بی‌شماری برای گرفتنِ دست‌کم یک آکادمی از هر کدامِ آن‌ها دریافت‌خانواده​ کرده بود، اما هیچ‌کدام پاسخی نگرفته بودند. به‌طورِ رسمی، تاج هنوز داشت ادعاهای هر‌روزِ​ دو طرف را بررسی می‌کرد. اما در خفا، همهٔ آن‌ها را رد کرده بود.

تاج هیچ علاقه‌ای نداشت که دو تن از وفادارترین رعایایش را از پاداشی که برای‌آویزِ​ رسیدن به آن سخت تلاش کرده بودند محروم کند، آن هم فقط برای راضی‌کردنِ خاندان‌هایی‌برفت"​ با گذشته‌ای مشکوک و حالی حتی مشکوک‌تر. نام‌های پای بیشترِ دادخواست‌ها همان نام‌های فهرستِ مارکیز بود.

این برای متهم‌کردنشان به خیانت کافی‌ترتیب​ نبود، اما برای گوش‌ندادن به حتی‌استعدادِ​ یک کلمه از حرف‌هایشان کفایت می‌کرد.

آن شب مارکیز دیستار بانفوذترین افرادِ منطقه را گردِ هم آورده بود‌نکرد​ تا رتبه‌دارانِ بیست نفرِ برترِ آکادمی‌های گریفونِ سفید و صاعقه را جشن‌ماستیفِ​ بگیرند، و به دانش‌آموزان و والدینشان اجازه می‌داد با هم معاشرت کنند.

یوریال و نامزدش، لیبیا،‌فرصتش​ داشتند یک عصرِ «شادِ»‌پدربزرگ​ دیگر را با هم می‌گذراندند.

لیبیا به محضِ اینکه از شرِ دوک کایلون خلاص شدند، گفت: «می‌دونی، وقتی پدر و مادرهامون ازدواجمون‌خبر​ رو ترتیب دادن، دستِ خودم نبود ولی شما دیروس‌ها رو مثلِ حقه‌بازهایی می‌دیدم که تشنهٔ ثروتِ خاندانِ‌مگه​ فینتیر هستید. هرگز انتظار نداشتم تبارِ یه آدمِ عادی این‌قدر موفق بشه. اعتراف می‌کنم درباره‌تون اشتباه می‌کردم.»

یوریال با همان لبخندِ تصنعیِ‌امیدوار​ شبیهِ او جواب داد: «من‌اعضای​ هم دربارهٔ شما اشتباه می‌کردم.»

با لحنی نیش‌دار اضافه کرد: «من همیشه شما فینتیرها رو گداهای تشنه‌ای می‌دیدم که‌برود​ بدجوری محتاجِ اینن که یکم جادو واردِ تبارشون بشه. از همون اول می‌دونستم که‌گفته​ خانوادهٔ شما تو گذشته بیشتر از اینکه جادوگر به دنیا بیاره، اژدها به دنیا آورده.»

«امیدوار بودم حداقل بتونیم روابطمون‌برای​ رو محترمانه نگه داریم، اما‌هیچ​ همون‌طور که گفتم، اشتباه می‌کردم.»