چپتر 1627: در کالبد (بخشِ ۱)

پس از شکست‌های پیاپی، لیث تصمیم گرفته‌نباشه​ بود از آزمایش‌هایش استراحتی کوتاه بگیرد و‌تمرینِ​ روی پالایشِ بیشترِ هستهٔ مانایش تمرکز کند.

فکرشم نمی‌کردم‌سولوس​ جادوآهنگری این‌قدر‌انرژیه​ خسته‌کننده باشه.

لیث چهارزانو روی فرشِ کفِ اتاقش‌حداقل​ نشست. با هر نفسی که می‌کشید، انرژیِ‌همه​ جهان از میانِ هفت چشمش جریان می‌یافت.

فنِ تقویتِ مانای منادیون که سالارک بهمون یاد داد، ظرفیت مانامون‌بدم​ رو خیلی بالا می‌بره، اما هم‌زمان فشارِ وحشتناکی به بدنمون میاره.‌تنفسی​ یا حداقل به بدنِ من، چون بدنِ سولوس یه توده از انرژیه.

بدتر از همه اینکه، بعد از چند روز جون کندن، ترک‌های نیروی زندگیم‌قبل​ دوباره شروع کردن به درد گرفتن. جای تعجب نیست که منادیون مرد؛ اگه اونم‌می‌ده​ درست بعد از پیوند زدنِ سولوس به برج، با عجله رفته باشه سراغِ دشمنش.

این‌جور رویه‌ها هم هستهٔ مانا و هم بدنِ جادوآهنگر‌چند​ رو تا آخرین حدشون تحتِ فشار می‌ذارن، تا جایی‌کردن​ که اگه آدم حواسش نباشه ممکنه آسیبِ دائمی ببینن.

باید قبل از اینکه دوباره تمرینِ کریستالگری رو شروع کنم، هسته‌ام‌انرژیه​ رو قوی‌تر کنم و به نیروی زندگیم فرصتِ ترمیم بدم. خوشبختانه،‌زندگیم​ چنگال اهریمن بهم اجازه می‌ده هم‌زمان به هر دوتا مشکل برسم.

چنگال اهریمن نخستین فنِ تنفسی بود که لیث برای نگاه مغاکی ساخته‌خوشبختانه​ بود. این فن به او اجازه می‌داد انرژیِ جهان را به اجزای عنصری‌اش‌مغاکی​ تجزیه کند و برای جذبِ آن، به‌جای بدنش از هفت چشمش بهره بگیرد.

چشمِ زمردین امضای انرژی موگار را جذب می‌کرد و‌آسیبِ​ امضای لیث را جایگزینش می‌ساخت تا انرژی‌های نابِ عنصری،‌قوی‌تر​ به‌محضِ رسوخ در نیروی زندگی‌اش، به مانای خودش تبدیل شوند.

از این راه، هستهٔ مانا هیچ مقاومتی در برابرِ انرژیِ جدید نشان نمی‌داد‌ترک‌های​ و آن را سریع‌تر از یک فنِ تنفسِ معمولی جذب می‌کرد. در کمالِ‌اونم​ تعجبش، لیث پس از اولین آزمایشِ چنگال اهریمن فهمیده بود که هیچ‌چیز هدر نمی‌رود.

هفتمین جزءِ انرژیِ جهان، یعنی جوهر موگار، بدنش را تغذیه می‌کرد و باعث می‌شد قوی‌تر، بزرگ‌تر‌چند​ و متراکم‌تر شود. این کار همچنین مقاومتِ گوشت و خونش را در برابرِ جریان‌های قدرتمندِ مانا کاهش‌اونم​ می‌داد و به او اجازه می‌داد پیش از دچار شدن به مسمومیت مانا، قدرتِ بیشتری اعمال کند.

همیشه برام سؤال بود که چرا تغذیه از مانای‌فرصتِ​ یکی دیگه باعثِ مسمومیت مانا می‌شه، در حالی که‌دوتا​ بیدارشدگان می‌تونن بدونِ این مشکل از انباشت استفاده کنن.

لیث با خود فکر کرد: دلیلش اینه که‌ممکنه​ جوهر موگار هرگز به هستهٔ مانا نمی‌رسه، بلکه‌کنم​ جذبِ بدنمون می‌شه و در طولِ زمان پالایشش می‌کنه.

لیث این فن را زمانی ابداع کرده بود‌بعد​ که به‌عنوانِ رنجر کار می‌کرد، اما در آن زمان‌شروع​ چیرگی نداشت و تلاش‌هایش با شکست روبه‌رو شده بود.

اما حالا، پس از باز کردنِ چشمِ هفتمش و‌سولوس​ یادگیریِ نحوهٔ تغییرِ فنِ تنفسش از روی برگه‌هایی که‌جون​ در اورگاماکا پیدا کرده بود، سرانجام موفق شده بود.

فنِ لیث شبیهِ تواناییِ موروک در جذبِ انرژیِ عنصری از طریقِ چشمانش بود، اما هیچ پتانسیلِ‌اجازه​ تهاجمی‌ای نداشت و نیازمندِ این بود که همیشه هفت چشم داشته باشد. این موضوع او را‌جذبِ​ به تنها کسی تبدیل می‌کرد که قادر بود از نگاه مغاکی به این شکل استفاده کند.

سولوس تلاش کرده بود فنِ مشابهی را با چیرگی بسازد اما شکست خورده بود، چرا‌کریستالگری​ که رگهٔ زمردین را نداشت. افزون بر این، پس از بررسیِ لیث با چشمان منادیون، فهمیده‌نخستین​ بود که چشمانِ لیث نوعی اندامِ مانا هستند، در حالی که موهای خودش فقط مو بودند.

به دلیلِ نداشتنِ چنین توانایی تباری‌ای، نه‌تنها قادر به جذبِ انرژیِ تجزیه‌شدهٔ‌کندن​ جهان نبود، بلکه به‌محضِ توقفِ استفاده از چیرگی، انرژی به حالتِ اولیه‌اش برمی‌گشت‌اگه​ و چنگال اهریمن را به چیزی جز اتلافِ وقت و انرژی تبدیل نمی‌کرد.

لیث از فنِ تنفسش استفاده‌میاره​ کرد تا اینکه قاروقورِ شکمش گذشتِ‌انرژیه​ زمان را به او یادآوری کرد.

لعنتی، یعنی این‌قدر دیر شده؟ لیث به ساعتِ جیبی‌اش نگاه کرد‌بدم​ و فهمید خانواده‌اش برای خوردنِ صبحانه منتظرش هستند. اگه درست‌وحسابی غذا‌تنفسی​ نخورم، هر تغییرِ دیگه‌ای تو بدنم به‌جای اینکه قوی‌ترم کنه، ضعیف‌ترم می‌کنه.

بدتر از اون، مامان اون‌قدر‌آدم​ بهم غر می‌زنه تا از‌دائمی​ گوشام خون بیاد. سولوس، ما باید—

تازه آن موقع بود که فهمید برج یک مشکلی‌چند​ دارد. پیش از شروعِ تمرینِ صبحگاهی‌اش، لیث خوابِ آرامِ‌کردن​ سولوس را در گوشه‌ای از ذهنش به‌وضوح حس کرده بود.

اما حالا آن فضا خالی بود. پیش‌تر متوجهش نشده بود چون چنگالِ اهریمن به تمامِ‌بعد​ تمرکزِ لیث نیاز داشت. پدید آوردنِ جریانِ پایداری از انرژیِ جهان که چشمانش کسری از‌نیست​ ثانیه پیش از جذب کردنش آن را باز می‌کرد، برای یک تازه‌کار کارِ آسانی نبود.

فنِ انباشتِ معمولی انرژیِ جهان را تنها هنگامِ دمِ‌فرصتِ​ بیدارشده جذب می‌کرد، اما چنگالِ اهریمن هنگامِ بازدمِ لیث‌دوتا​ هم کار می‌کرد و بدن و هسته‌اش را بی‌وقفه می‌پالود.

نکتهٔ منفیِ این فن این بود که ثابت نگه‌داشتنِ ریتمِ تنفسش‌ببینن​ در کنارِ هماهنگ کردنِ هفت چشمش برای جلوگیری از عدمِ تعادلِ عنصری،‌چنگال​ چنان تمرکزی می‌طلبید که لیث متوجهِ هیچ‌چیزِ نامحسوس‌تر از یک زلزله نمی‌شد.

سولوس؟ از سکوتِ‌توده​ طولانی ترسیده بود‌همه​ و دوباره پرسید.

لیث چشمان و دستانِ منادیون را پدید آورد، اما آن‌ها حالا‌انرژیه​ فقط تکه‌سنگ‌هایی افسون‌شده بودند. به تمامِ طبقه‌های برج بلینک کرد و‌زندگیم​ دید که به‌درستی کار می‌کنند اما هیچ اثری از سولوس نبود.

حتی گوی‌های رازآلودی که‌تمرینِ​ اتاق‌ها را روشن می‌کردند هم‌فرصتِ​ سفید و ثابت شده بودند.

اصلاً منطقی نیست. لیث در حالی که تعجبش رفته‌رفته به ترس و‌باید​ سپس به وحشت تبدیل می‌شد، این را فکر کرد. دیگه نمی‌تونم سولوس رو‌بهم​ تو سرم حس کنم و هیچ اثری هم ازش تو برج پیدا نمی‌کنم.

اون‌قدر اینجا وقت گذروندم که فقط با نگاه کردن به چراغ‌ها بفهمم‌کندن​ چه حسی داره. معمولاً رنگ و شدتشون با توجه به حالتش تغییر می‌کنه،‌اگه​ حتی وقتی سولوس خوابه. اما الان، همه‌چیز مثل یه ماشینِ سرد و بی‌روحه.

لیث در حالی که پله‌ها را بالا و پایین‌سولوس​ می‌دوید تا مدرکی برای توضیحِ ناپدید شدنش پیدا کند،‌جون​ با تمامِ توان فریاد زد: «سولوس، جوابمو بده لعنتی!»

اگه مرده باشه چی؟ این‌کریستالگری​ فکر هیچ منطقی نداشت اما ذهنش‌بدم​ از کار کردنِ درست امتناع می‌کرد.

لیث آویزِ ارتباطی‌اش را از بُعدِ جیبی‌اش بیرون آورد و تنها‌ببینن​ وقتی دید رونِ سولوس هنوز آنجاست، نفسِ راحتی کشید. متأسفانه، آویزِ‌خوشبختانه​ او هم در دسترس نبود چون در فضای بُعدی قرار داشت.

اصلاً نمی‌دونم چه خبره، ولی حداقل حالش خوبه. قبل از اینکه همه رو تا حدِ‌زندگیم​ مرگ بترسونم و از مادربزرگ کمک بخوام، بهتره چک کنم ببینم سولوس برام یادداشتی چیزی‌برج​ گذاشته یا نه. لیث بی‌آنکه متوجه شود این ایده چقدر مضحک است، به‌سمتِ میزِ غذاخوری دوید.

پس از اینکه آنجا را هم مثلِ بقیهٔ‌چون​ برج خالی یافت، به اتاقِ سولوس رفت و‌چند​ آنجا پاسخِ تکان‌دهندهٔ تمامِ پرسش‌هایش را پیدا کرد.

تختش نامرتب بود و ملحفه‌ها همراه با چند‌قوی‌تر​ تکه لباس به کناری افتاده بودند. اتاق به‌هم‌ریخته‌اجازه​ بود، گویی درگیریِ شدیدی در آنجا رخ داده بود.

با این حال، روی تشکِ روبه‌رویش زنِ ریزنقش و زیبایی در اوایلِ‌باید​ بیست‌سالگی با حدودِ ۱٫۵۴ متر قد دراز کشیده بود. او لباس‌خوابِ بدونِ‌اهریمن​ آستینی تا روی زانو به تن داشت که پاهای کشیده‌اش را نمایان می‌کرد.

موهای بلندش تقریباً تا پاشنهٔ پاهایش را پوشانده بود و همه‌جایش‌جون​ رگه‌های نقره‌ای، نارنجی، سیاه، قرمز، آبی و زرد داشت، طوری که‌تعجب​ به نظر می‌رسید از یک رنگین‌کمان به‌عنوانِ پتو استفاده کرده است.

در میانِ رگه‌های رنگی، دسته‌هایی از موی قهوه‌ایِ بسیار‌سولوس​ روشن وجود داشت که باعث می‌شد به‌محضِ اینکه لیث‌جون​ چراغ‌ها را روشن کرد، موهایش مانندِ طلای صیقل‌خورده بدرخشد.