چپتر 2239: فصل 2239
0سیلوروینگ دخترخوانده‌اش را‌نکن رها کرد و تعظیمِ‌مراقب عمیقی به لیث کرد.
«ممنون به خاطرِ تمامِ کارهایی که برای افی کردی. هیچ‌وقت این‌قدر‌نگاهم خوشحال نبودم که دربارهٔ کسی کاملاً اشتباه کرده باشم. به همین‌پاسخ خاطر، دوباره برای رفتاری که تو دیدارهای اولمون باهات داشتم عذرخواهی می‌کنم.»
سیلوروینگ به‌آرامی سرِ سولوس را نوازش کرد و دستِ بازش را مثلِ شانه لای موهای او‌قوی‌تر کشید و گفت: «پیوند با تو جونِ الف— منظورم اینه که جونِ سولوس رو نجات داد‌کامیلا و حتی هفت رگهٔ ریفا رو بهش داد. انگار ریفا هنوز زنده‌ست و داره نگاهم می‌کنه.»
سرش را به سرِ سولوس تکیه داد‌می‌مونم و گذاشت موهای چندرنگشان به هم گره‌فرم بخورد: «این پیوندمون رو حتی قوی‌تر هم می‌کنه.»
لیث پاسخ داد: «حرفش رو نزنید. پیوند با سولوس‌تکرارش جونِ من رو هم نجات داد. اون هیچ بدهی‌ای به‌جادو من نداره. ما تو این رابطهٔ دیوانه‌وارمون شرکای برابری هستیم.»
سیلوروینگ سر تکان داد و بعد روبه‌روی کامیلا ایستاد:زنده‌ست «از شنیدنش خوشحالم. لطفاً، خیلی مراقبِ اونا، بچه‌تون و‌بخورد خودت باش. ازت خواهش می‌کنم، اشتباهِ ثرین رو تکرار نکن.»
کامیلا آب‌دهانش را قورت داد و گفت: «به‌ترتیب، مراقب‌تکیه می‌مونم و تکرارش نمی‌کنم. من نقاش نیستم. خودم رو روی‌نزنید فرم نگه می‌دارم و برای کارم با جادو تمرین می‌کنم.»
نخستین مَگوس این را گفت و دستش را بدونِ تماس‌نقاش به شانهٔ کامیلا نزدیک کرد: «من به قضاوتِ تو و‌نخستین نگهبانان ایمان دارم، ولی با این حال دلم می‌خواد مطمئن بشم.»
کامیلا با آهی پاسخ‌آب‌دهانش داد: «حتماً. یه نظرِ‌می‌مونم صدم هم به دردم می‌خوره.»
آن‌قدر نگهبانان، اژدهایان، ققنوس‌ها و بیدارشدگانِ‌بهش زیادی اسکنش کرده بودند که واقعاً‌می‌کنه حسابش از دستش در رفته بود.
سیلوروینگ با دیدنِ نیروی‌زنده‌ست زندگیِ دورگهٔ بچه، به‌سرش لیث غرید: «پسرِ اژدها!»
لیث با دلخوری گفت: «آره، آره. من یه حروم‌زادهٔ خوش‌شانسم، دخترم ممکنه‌خودم بتونه از آشوب یا حتی همهٔ عناصرِ نفرین‌شده استفاده کنه، هماهنگیِ کاملِ‌تماس مرگ و زندگی و از این قبیل حرفا. چیزی رو از قلم انداختم؟»
همین حرف‌ها را از آن‌قدر نگهبانان،به‌ترتیب اژدهایان، ققنوس‌ها و بیدارشدگانِ زیادی شنیده بود‌خودم که حسابش از دستش در رفته بود.
قمرِ موگار،انگار برجِ لیث،زنده‌ست چند روز بعد.
پس از گذشتِ زمانِ کافی، لیث توانِ جادویی‌اش را کاملاً به‌نیستم دست آورده بود و نیروی زندگی‌اش به اوجِ قدرتش برگشته بود. دیگر‌بدونِ خطری وجود نداشت که فشاری ناگهانی طولِ عمرش را به خطر بیندازد.
به همین دلیل اولین سفر به پایگاهِ‌مراقب مخفی‌اش در قمر را امتحان کرده و خانواده‌فرم و دوستانش را هم با خود آورده بود.
کویلا این را گفت‌رگهٔ و حرفِ دلِ همه را‌زنده‌ست به زبان آورد: «خدایانِ بزرگ!»
دشت‌های نقره‌ایِ پیشِ رویش تا جایی که چشم کار می‌کرد‌گذاشت امتداد داشت. دشت، دریاچهٔ نزدیکشان و گل‌های وحشیِ فراوانی که‌اون دورِ برج روییده بودند، آنجا را شبیهِ داستان‌های پریان کرده بود.
گفت: «میشه لطفاً به موروک دربارهٔ‌مراقب برجت بگیم؟ حیفِ که نمی‌تونم هیچ‌کدوم‌خودم از اینا رو باهاش شریک بشم.»
کامیلا با آهی گفت: «دقیقاً می‌فهمم چی می‌گی. منم خیلی دلم می‌خواد زین‌خودم رو بیارم اینجا، همون‌طور که می‌دونم اونم عاشقِ اینجاست. با این حال نمی‌خوام‌شانهٔ مجبورش کنم بینِ نگه‌داشتنِ رازِ من و مخفی‌کاری از واستور یکی رو انتخاب کنه.»
با این حال، در حالی این‌بهش حرف را می‌زد که با چشمانش‌می‌کنه در التماسی بی‌صدا از لیث خواهش می‌کرد.
لیث پاسخ داد: «واقعاً متأسفم، کویلا، ولی می‌دونی رازِ سولوس چقدر بزرگه. گفتنش‌بخورد به موروک و زینیا یعنی به خطر انداختنِ امنیتِ سولوس. مطمئنم که دوستتون دارن،برابری ولی یه لغزشِ زبانیِ ساده، مخصوصاً وسطِ دعوا، می‌تونه برامون فاجعه به بار بیاره.»
کویلا با آهی‌آب‌دهانش گفت: «می‌دونم.» کامیلا‌مراقب هم فقط آه کشید.
رااز انگشتانش را لای علف‌ها و گِل کشید و تقریباً اثراتِ مفیدِ گردابِ زندگی‌روی را که در قمر جریان داشت، با آن‌ها شریک شد و گفت: «به خدایان‌قضاوتِ قسم، پسرم، هربار که فکر می‌کنم همه‌چیز رو دیدم، روی دستِ خودت بلند میشی، پسرم.»
سکوت و خلئی حاکم بود که اضطرابِ اجتماعی‌اش را‌زنده‌ست خفه می‌کرد. حتی به نظر می‌رسید آسیب‌های روانی‌اش هم‌بخورد از پا درآمده و در گوشه‌ای از ذهنش حبس شده‌اند.
لیث سر تکان داد و گفت: «خوشحالم که‌سرش خوشت اومده، بابا. بعداً می‌بینمت.» پدر و مادرش‌قوی‌تر با یک سبدِ پیک‌نیک سوارِ دولورین شدند و رفتند.
لریا که سوار بر آبومینوس بود،مراقب پرسید: «عمو لیث، می‌تونیم اطراف رو‌خودم بگردیم؟» آران هم سوارِ اونیکس بود.
«حتماً. می‌تونید هر جا دلتون می‌خواد برید، ولی به هیچ خونهٔ‌نقاش دیگه‌ای نزدیک نشید مگه اینکه این یکی باشه.» هولوگرامی از آزمایشگاهِ لیگین‌دستش برایشان به نمایش درآورد. «آدمای بدی اونجا زندگی می‌کنن. آدمایی شبیهِ مانوهار.»
بچه‌ها سر تکان دادند‌رگهٔ و همراهِ بچه‌های محافظ، لیلیا‌زنده‌ست و لریا، دویدند و رفتند.
شکارچی با حیرت به سیارهٔ سبز و آبیِ شناور در‌گذاشت آسمان خیره شد و گفت: «باید بهت بگم بچه، سلیقه‌ت‌اون تو انتخابِ محلِ قرار حرف نداره. برخلافِ یه کله‌گرگی که می‌شناسم.»
محافظ پوزخندی زد و گفت: «واقعاً داری منو به خاطرِ‌نقاش نداشتنِ وسیلهٔ نقلیه برای رفتن به ماه سرزنش می‌کنی؟» موهای قرمزش‌مَگوس زیرِ نورِ خورشید و ستارگان همچون آتشی زنده به نظر می‌رسید.
سلیا در جواب پوزخندی زد: «نه، ولی آشپزی، موسیقی و اون‌همه فکری که‌خودم لیث برای تک‌تکِ قرارهاش می‌کنه چی؟ اونم ازدواج کرده، ولی ایده‌ش از یه عصرِ‌نزدیک رمانتیک به یه غذای خونگی که خودم می‌پزم و چند شاخه گل ختم نمی‌شه.»
محافظ که‌حتی می‌دانست چقدر بی‌ذوق‌ریفا است، نالید: «ببخشید.»
«نمی‌خواد عذرخواهی کنی. بهتر شو. و همیشه‌می‌کنه یادت باشه که دوستت دارم.» بوسهٔ نرمی‌این بر لبانش زد تا حال‌وهوایش را عوض کند.
فریا در حالی که به سینهٔ نالروند سیخونک می‌زد،نمی‌کنم گفت: «حرفای خانوم رو شنیدی، الاغ. وقتی نوبتِ توئه که‌تمرین برای قرارهامون برنامه‌ریزی کنی، یه کم به خودت زحمت بده.»
«باید کلِ حرفای سلیا رو در نظر بگیرم؟ چون اگه این‌طوره، این بدترین راهی‌روی بود که می‌تونستی پیدا کنی تا برای اولین بار بهم بگی دوستم داری.» وقتی‌قضاوتِ فریا متوجهِ پیامدِ حرفش شد و سرخ شد، رزار پوزخندی ازخودراضی بر لب داشت.
از روی خجالت مشتی به شانه‌اش کوبید و گفت: «تو خواب ببینی،می‌کنه پسر خوشگله. فقط منظورم این بود که حالا که پدر و مادرم مجبورمون‌اون می‌کنن با هم وقت بگذرونیم، تو هم باید یه تکونی به خودت بدی.»
نالروند جواب داد: «بی‌خیال، نامزدیِ ما که به انتخابِ من نبوده. پدرت از طرفِ تو‌پیوندمون به من پیشنهاد داد، پس حداقل کاری که می‌تونی بکنی اینه که تا جای ممکن رمانتیک‌روبه‌روی باشی تا منو پیشِ خودت نگه داری. البته مگه اینکه بخوای به روزگارِ خواهرت دچار بشی.»
فلوریا با این فکر رنگش پرید و گفت:تکرارش «خواهش می‌کنم، نگو. برای من دیگه خیلی دیره،می‌دارم ولی تو هنوز می‌تونی خودت رو نجات بدی.»
جیرنی و اوریون در چند روزِ گذشته او را بیشتر‌نمی‌کنم از تمامِ ماه‌های اخیر به قرارِ آشنایی فرستاده بودند. برایشان مهم‌نخستین نبود خواستگارهایش انسان باشند، جانورانِ امپراطور، جانورانِ الهی یا مردمِ گیاهی.
تا زمانی که می‌پذیرفتند به خاندانِ ارناس‌انگار ملحق شوند و قدرت‌های جادوییِ عظیمی داشتند، به‌محضِ‌گذاشت اینکه فلوریا چراغ‌سبز نشان می‌داد همه‌چیز مهیا بود.
«می‌دونم قرار بود این یه گردشِ دونفره برای زوج‌ها باشه، ولی بازم بابتِ دعوتت‌این ممنونم، لیث. واقعاً نیاز داشتم از اون دیوونه‌خونه دور بشم. از وقتی جادوگرِ اعظم‌هستیم شدم، زندگیم اون‌قدر پرمشغله شده که کم‌کم دارم از تموم شدنِ جنگِ گریفون‌ها پشیمون می‌شم.
«البته گفتم‌نکن کم‌کم. اون‌قدرها‌قورت هم دیوونه نیستم.»
لیث جواب داد: «غصه نخور، فلوریا. فالوئل رو هم‌تکرارش دعوت کردم، پس اگه نمی‌خوای تنها بمونی می‌تونی با‌کارم اون یا با سولوس، تیستا و نایکا وقت بگذرونی.»
از آنجا که نوبتِ تایریس بود تا مراقبِ‌هنوز بچه باشد، پرسید: «از حرفم بد برداشت نکن،چندرنگشان ولی چطور ایدهٔ همچین برنامه‌ای به ذهنت رسید؟»