چپتر 2363: فصل 2363
0با این حال، اینکه چطور و از کجا خوراکِ لازم‌اسمت برای تغذیهٔ جنونِ واستور را تهیه کند هم باید به‌نبردِ روزِ دیگری موکول می‌شد، چون طوفانِ غیرمنتظرهٔ دیگری در راه بود.
زینیا با خنده گفت: «زوگار، بی‌صبرانه منتظرم اینو بکوبم تو صورتِ همهٔ اون‌اسمت اشراف‌زاده‌های ازخودراضی که تو دربارِ سلطنتی همیشه پشت‌سرت بد میگن. با این دستاوردت و‌صدای برنامهٔ تمرینیِ جدیدت، باید بجنگم تا دستِ زنای دیگه رو ازت دور نگه دارم.»
واستور او را در آغوش گرفت‌ببخشید و در گرمایش غرق شد و گفت:چیه «ببخشید زین، ولی این مشکلی پیش نمیاره.»
«منظورت چیه؟»
جواب داد: «زوگار واستور همراهِ تو فرستاده شد تا بره.اسمت من در نقشِ ارباب جنگیدم. هیچ‌کس هیچ‌وقت از حضورِ من‌نبردِ باخبر نمیشه. وگرنه قدرتِ واقعی‌ام و ارتباطم با باستانی‌ها لو می‌ره.»
زینیا او را عقب راند تا مستقیم در چشمانش نگاه کند: «بذار ببینم درست فهمیدم یا نه.احمقای تو جونت رو به خطر انداختی و توی آرایه جای والرون رو گرفتی. من خطرِ از دست‌داشت دادنِ شوهرم رو به جون خریدم و بچه‌هام خطرِ بی‌‌پدر شدن رو، اونوقت هیچ‌کس هیچ‌وقت قرار نیست بفهمه؟
داری بهم میگی که لیث، ملکه و مارث دوباره قراره همهٔ افتخارات رو مالِ خودشون کنن؟ که بعد‌بره از این‌همه کاری که کردی، اسمت تو هیچ سندی ثبت نمیشه؟ که اون احمقای دربارِ سلطنتی قراره مسخره‌ت‌چشمانش کنن و با خودشون بگن تو از روی بزدلی قبل از نبردِ نهایی، پادشاهی رو ول کردی و رفتی؟»
صدای زینیا سرد و لبریز از خشم بود، اما نه از دستِ‌جواب شوهرش. از پادشاهی کینه به دل داشت و از مردمش بیزار بود.نمیشه زینیا آن‌ها را ناسپاس و بی‌رحم می‌دانست و بدترین‌ها را برایشان می‌خواست.
واستور شانه بالا انداخت: «آره، ولی تو و بچه‌ها می‌دونید. این تنها چیزیه‌ثبت که برام مهمه. من عشق و احترامِ تو رو دارم و برای یه روز،خشم هم‌ترازِ پادشاهِ اول ایستادم. افتخار برام مهم نیست، هیچ‌کس نمی‌تونه اینو از من بگیره.»
زینیا فین‌فین‌کنان او را در آغوش گرفت:خودشون «آخ زوگار. تو اون‌قدر مهربونی که به‌هیچ خودت لطمه می‌زنی. اون آدما لیاقتت رو ندارن.»
به اراده‌ای پولادین نیاز داشت تا از این بی‌عدالتی زیرِ گریه نزند و‌چیه کلِ پادشاهی را نفرین نکند. نمی‌خواست آن لحظه را برای شوهرش یا بچه‌ها‌نمیشه خراب کند. با وجودِ نیتِ خیرش، زینیا باعث شد واستور احساسِ بدتری پیدا کند.
واستور پشتش را نوازش کرد: «آروم باش. ما باید جشن بگیریم. من به یه حموم و‌بره یه وعده غذا نیاز دارم و بعدش می‌تونیم هر کاری دلمون خواست بکنیم. می‌دونم که شما‌راند بچه‌ها دیگه بزرگ شدید، اما چون امروز این‌قدر ترسوندمتون، نظرتون چیه امشب همه‌مون پیشِ هم بخوابیم؟»
فیلیا و فری با‌خودشون گیجی به او نگاه کردند‌کردی و یک قدم عقب رفتند.
واستور که بیشتر گیج شده‌افتخارات بود گفت: «چرا این‌جوری نگاه می‌کنید؟کاری اگه دلتون نمی‌خواد، خب بگید نه.»
زینیا با شتاب توضیح‌گرمایش داد: «اونا هیچ‌وقت پیشِ‌ولی پدر و مادرشون نخوابیدن، زوگار.»
«چی؟»
جواب داد: «فالماگ اجازه نمی‌داد‌کنن من نزدیکِ بچه‌ها بمونم و‌اسمت نمی‌ذاشت اونا هم شبا مزاحمش بشن.»
واستور با ناباوری پرسید:قراره «اگه کابوس می‌دیدن چی؟کنن اگه تب می‌کردن چی؟»
زینیا مشت‌هایش را گره کرد: «یا‌ببخشید اونا رو تو اتاقشون زندانی می‌کرد یا‌چیه به یه خدمتکار دستور می‌داد مراقبشون باشه.»
واستور با‌گرمایش خشم با‌ببخشید خود فکر کرد.
خدایان، کاش همون موقع می‌دونستم. حتماً‌بعد کاری می‌کردم که فالماگ قبل از‌سندی اعدامش خیلی خیلی بیشتر زجر بکشه.
اما در ظاهر لبخندی زد و‌مالِ گفت: «خیلی خب. پس دلتون می‌خواد پیشِ‌اسمت مامان و بابا بخوابید؟ آره یا نه؟»
بچه‌ها با ترس از اینکه‌غرق مبادا مزاحمشان شوند، به زینیا‌پیش نگاه کردند و پرسیدند: «می‌تونیم؟»
زینیا سر تکان داد: «البته‌زین که می‌تونید.» سپس در گوشِ‌منظورت واستور زمزمه کرد: «ممنونم، زوگار.»
واستور در جوابش زمزمه کرد:کنن «ما باید حرف بزنیم. چطور تونستی‌هیچ همچین چیزی رو زودتر بهم نگی؟»
با این حرف،دوباره زینیا برای یک‌مالِ ثانیه خشکش زد.
هرگز فکرش را هم نمی‌کرد که اولین دعوایشان نه به خاطرِ رازهای واستور یا حسادتِ خودش،همراهِ بلکه بر سرِ غرورِ جریحه‌دارشدهٔ پدرانهٔ او به راه بیفتد. اینکه زینیا او را کاملاً در‌می‌ره زندگیِ فری و فیلیا شریک نکرده بود، باعث شد واستور احساس کند کنار گذاشته شده است.
زینیا فقط لبخند زد، به چهره‌های شادِ فرزندانش نگاه کرد‌منظورت و از خدایان سپاسگزار بود که چنین مردِ بی‌نقصی را نصیبش‌هیچ‌وقت کرده‌اند. تنها آرزویش این بود که این خوشبختی هرگز پایان نیابد.
کویرِ خون، کاخِ پرِ‌قراره آسمانی. غروبِ آفتاب برای‌کنن پادشاهی، اما سپیده‌دم برای کویر.
ناهار خوردن در ساعتی که برای او وقتِ شام به حساب می‌آمد برای لیث عجیب بود،همراهِ و خوابیدن در حالی که خورشید تازه در افق طلوع می‌کرد، از آن هم عجیب‌تر. با‌می‌ره این حال، ساعتِ بیولوژیکی‌اش روی زمانِ پادشاهی تنظیم شده بود و بدنش به‌شدت به استراحت نیاز داشت.
لیث در حالی که به سقفِ اتاق‌خوابِ خانهٔ رؤیاییِ داخلِ برج نگاه می‌کرد،داد گفت: «باورم نمیشه. تو یه روز، جنگِ گریفون تموم شد، با فلوریا خداحافظی‌قدرتِ کردم، کویلا داره تاریخِ عروسیش رو انتخاب می‌کنه و فریا دوباره مجرد شده.»
کامیلا با خنده گفت: «چطور می‌تونی سرزنشش کنی؟ نالروند اون‌قدر عوضی‌بازی درآورد‌سندی که اگه من جای فریا بودم اوریون، جیرنی و کلِ گاردِ ارناس‌صدای رو به جونش می‌انداختم. تو هیچ‌وقت همچین کارِ بی‌رحمانه‌ای با من نمی‌کنی، روشنه؟»
لیث سر تکان‌دوباره داد: «کاملاً. اشکالی نداره‌خودشون فقط بخوابیم؟ خیلی خسته‌ام.»
کامیلا با گیجی چند‌گرمایش بار پلک زد و‌ولی پرسید: «یعنی چی اشکالی نداره؟»
«خب، می‌دونم که تو یه منحرفی و نیازهای خودت رو داری. واقعاً عاشقِ اینم که‌فرستاده نمی‌تونی دست از سرم برداری، ولی الان بدجوری به خواب نیاز دارم.» لیث با لحنی‌می‌ره نمایشی این را گفت؛ طوری حرف می‌زد که انگار معمولاً به‌اجبار تن به بازی‌های عاشقانه‌شان می‌دهد.
کامیلا مشتی به شانه‌اش‌خودشون زد و گفت: «من‌کاری منحرفم؟ از کی تا حالا؟»
لیث به توگای رومیِ ابریشمیِ سفیدی‌مالِ که در کمدِ کامیلا می‌دید اشاره‌کردی کرد و گفت: «پس اون چیه؟»
یقهٔ بسیار بازی داشت و چاک‌های دو‌زین طرفش طوری بود که با هر قدم،جواب بخشِ زیادی از پاهایش را نمایان می‌کرد.
کامیلا از خجالت کمی سرخ شد و گفت: «لباس‌فرمِ استانداردِ ندیمهٔ یه‌جواب اژدها. تو هم یه اژدهایی و با خودم فکر کردم شاید یه‌نمیشه وقت بتونیم بازسازیِ دقیق و تاریخی‌ای از رابطهٔ استاد و شاگردیشون داشته باشیم.»
«اصلاً این‌افتخارات ایده از کجا‌کنن به سرت زد؟»
«امروز ندیمه‌های والرونِ دوم رو دیدم. حرف تو حرف اومد و از مادربزرگ‌اسمت خواستم یکی هم برای من درست کنه.» البته از این قسمت که نوزاد‌رفتی هم آنجا حضور داشت و لباسِ انتخابی‌اش پوشیده‌ترین لباسِ کمدِ سالارک بود، فاکتور گرفت.
لیث با خنده‌گرفت گفت: «همون‌طور که‌ببخشید گفتم، یه منحرف.»
کامیلا بیشتر سرخ شد. در دل خوشحال بود‌پیش که هنوز بقیهٔ ملزوماتِ عصرِ عاشقانه‌شان را تهیه نکرده‌نقشِ است، وگرنه فقط حرفِ لیث را بیشتر ثابت می‌کرد.
لیث بعد‌افتخارات از لحظاتی‌خودشون گفت: «ممنون، کامی.»
کامیلا به‌مارث خودش آمد و‌افتخارات پرسید: «برای لباس؟»
«برای اینکه وقتی ضعیفم همیشه کنارمی. برای اینکه حتی اون بخش‌هایی از وجودم رو که خودم به‌سختی می‌پذیرم، دوست‌نقشِ داری. برای اینکه وقتی از هم می‌پاشم، کمکم می‌کنی تیکه‌هام رو جمع کنم. هیچ‌وقت نمی‌تونم به‌اندازهٔ کافی ازت تشکر کنم‌ببینم که ازم خواستی باهات ازدواج کنم و دختری به من دادی.» لیث او را در آغوشی لطیف به خود فشرد.
کامیلا متقابلاً او را در آغوش گرفت و گفت: «مردِ دیوونه.چیه وقتی نوبتِ توئه که از بچه مراقبت کنی و سعی می‌کنی‌حضورِ وظایفت رو بندازی گردنِ من، این حرفات رو بهت یادآوری می‌کنم.»
لیث به چشمانش نگاه کرد و گفت:این‌همه «مزخرفه. همین الان بهت قول می‌دم اگه‌احمقای خودت بخوای، تنهایی از الیسیا مراقبت می‌کنم.»