چپتر 2421: فصل 2421
0وقتی تیستا آرام شد، چنان خسته بود که‌بندازن بی‌درنگ به تخت برگشت، به این امید که با‌ققنوس خوابیدن همه‌چیز را مثل یک کابوس از یاد ببرد.
وقتی به اتاقِ نشیمن برگشتند و الینا‌کرده‌ن بهترین شیرینی‌هایشان را به فرمانروا تعارف کرد،اونایی گفت: «مادر، ممنون که به کمک‌مون اومدید.»
سالارک فنجانی چایِ عسل گرفت و سر تکان داد: «حرفش رو نزن، فرزندم. همیشه خوشحالم‌مادربزرگ که به هم‌خونِ خودم کمک کنم تا از بحران بگذره. باید همون موقع که لیث‌متفاوتی و تیستا برای اولین بار به کویر اومدن، بهشون یاد می‌دادم چطور پرهاشون رو دوباره دربیارن.»
«اگه من‌اومدن نبودم، این‌می‌دادم اتفاق هرگز نمی‌افتاد.»
لیث گفت: «تقصیر تو نیست، مادربزرگ. فکر کنم انتخابِ نژاد برای بقیهٔ عمرت با‌ادعا ذهنِ باز اصلاً کارِ آسونی نیست. نمی‌دونم اگه جای تیستا بودم رفتارِ متفاوتی می‌کردم‌پوست یا نه، و راستش خوشحالم که وقتی نوبتِ خودم بود، حقِ انتخابِ چندانی نداشتم.»
فرمانروا آهی کشید: «همین‌طوره. بیشترِ فرزندانِ من سال‌ها وقت دارن تا تصمیمشون‌می‌افتن رو بگیرن، اما وقتی لحظه‌اش فرا می‌رسه، وقتی مجبور می‌شن چیزی رو‌می‌شه که تمامِ عمر بهش عادت کرده‌ن دور بندازن، همه‌شون به وحشت می‌افتن.»
«گاهی اونایی که ادعا می‌کردن می‌خوان ققنوس بشن، تو آخرین‌اتفاق ثانیه نظرشون عوض می‌شه، چون نمی‌تونن فکرِ داشتنِ پر به‌عمرت جای پوست و بال به جای دست رو تحمل کنن.»
«به همین شکل، اونایی که لاف می‌زدن هرگز انسانیتشون رو رها‌اتفاق نمی‌کنن، در نهایت ققنوس می‌شن، چون حاضر نیستن از قدرت و‌ذهنِ طولِ عمری که با جانورِ الهی بودن به دست میاد، دست بکشن.»
«دروغ نمی‌گم، برای یه لحظه ترسیدم همین اتفاق برای تیستا بیفته.می‌افتن اینکه وقتی جلوی ادغامِ نیروهای زندگیش رو گرفت، اونا با هم‌عوض درگیر بشن و مجبور بشه همون موقع یکی رو انتخاب کنه.»
رااز که از ترس‌عمر خون از چهره‌اش پریده بود،بندازن پرسید: «ممکن بود این‌طور بشه؟»
سالارک سر تکان داد: «آره. اگه طبیعتِ جانورِ الهیش رو پس‌هرگز می‌زد، تعادلِ ظریفِ بینِ نیروهای زندگیش به هم می‌ریخت و هیچ‌باز فرقی با یه دورگه که به سنِ بلوغ رسیده، پیدا نمی‌کرد.»
لیث پرسید: «چی نجاتش داد؟»
فرمانروا پاسخ داد: «تحسینی که نسبت به تو داره، عزیزم. چیزی که تو‌اونایی رو به یه استثنا تبدیل می‌کنه اینه که با وجودِ اینکه انسان به‌فکرِ دنیا اومدی، هرگز نیمهٔ مسخ‌شده و جانورت رو چیزی جدا از خودت ندونستی.»
«مثل همهٔ دورگه‌ها، وقتی شکل گرفتن یه سد اونا رو از هم جدا‌گاهی می‌کرد، اما تو با گذشتِ زمان و با پذیرفتنِ نه‌تنها قدرتشون، بلکه جوهرشون، اون‌فکرِ سد رو از بین بردی. آسون به نظر می‌رسه، اما در واقع خیلی سخته.»
«موضوع فقط پذیرش یا تسلیمِ محض نیست. مسئله این نیست که‌هرگز به از دست دادن یا به دست آوردنِ یه عضو عادت‌باز کنی، بلکه باید تمامِ هیبت‌هات رو به چشمِ هیبتِ اصلیِ خودت ببینی.»
«تیستا چطور؟» لیث می‌دانست که به خاطرِ‌دوباره مشکلِ تناسخش، پذیرفتنِ بدنِ لیث/استراتا به همان‌تقصیر اندازهٔ پذیرفتنِ طبیعتِ دورگه‌اش آسان بوده است.
او در واقع دِرِک مک‌کوی بود و از زمانِ دومین کودکی‌اش، ظاهرِ فیزیکیِ‌اونایی خود را بی‌اهمیت و وجودش را یک معما می‌دانست. در مقایسه با اینکه‌فکرِ نامرده‌ای از سیاره‌ای دوردست باشد، دورگه بودن تا حدودی منطقی به نظر می‌رسید.
علاوه بر آن، سولوس از همان روزِ آشنایی با تمامِ وجود‌وحشت او را پذیرفته بود و کامیلا هم کمکش کرده بود تا‌نظرشون به روش‌هایی که هرگز ممکن نمی‌دانست، با هیبتِ دورگه‌اش خو بگیرد.
سالارک پاسخ داد: «اون به خاطرِ تو هرگز طبیعت‌های دیگه‌اش رو پس‌نمی‌افتاد نزد. تیستا از بچگی می‌خواست مثلِ تو باشه. اول با درمانگر شدن شروع‌آسونی کرد، بعد به گریفونِ سفید ملحق شد و بعد حتی رفت سراغِ ماجراجویی.»
«وقتی دورگه شدی، این شد رؤیای جدیدش. تو برادرِ‌اگه دگردیسِ باحالش بودی و تیستا یک بارِ دیگه حاضر‌انتخابِ بود هر بهایی بده تا راهِ تو رو ادامه بده.»
رااز با‌تمامِ گیجی پرسید:بهش «شارگین چطور؟»
«او فرق داره. هیچ مانعی بینِ نیروهای زندگی‌اش نیست و مگه اینکه خودش‌گاهی یکی بسازه، هرگز هم نخواهد بود. به‌محضِ اینکه بدنش اون‌قدر قوی بشه که‌نمی‌تونن بتونه اون نوع نیرو رو تحمل کنه، نیروهای زندگی‌اش می‌تونن با هم ادغام بشن.
سالارک گفت: «سن و‌چطور هستهٔ مانا مهم نیستن،اگه فقط ارادهٔ خودش مهمه.»
لیث پرسید: «مادربزرگ، پرهای من هم مثلِ پرهای تیستاست؟» و در‌اتفاق پاسخ یک تکانِ سر دریافت کرد. «مُهرهای خلأ چطور؟ چرا یه روح‌باز نمی‌تونه به‌سادگی از یه پرِ کنده‌شده به یه پرِ سالم منتقل بشه؟»
«چون مُهرِ خلأ تنها پریه که رونِ جوهرِ راستینِ دیوهات رو حمل‌گاهی می‌کنه. این پدیده رو این‌طور در نظر بگیر که وقتی روحی رو‌چون به‌عنوانِ پیروِ خودت می‌پذیری، بهش اجازه می‌دی یکی از پرهات رو نشان بزنه.
«این کار به دیوهات اجازه می‌ده امضای انرژیِ تو رو داشته باشن و با تو پیوندی‌می‌کردن بسازن که حتی پس از تخلیهٔ احساساتی که اونا رو اینجا نگه داشته، مانع از رفتنشون‌تحمل می‌شه. بدونِ مُهر، پیوند می‌شکنه و اونا پیش از اینکه بتونن یکی دیگه بسازن، محو می‌شن.»
لیث سر تکان‌می‌دادم داد: «می‌فهمم. پس باید‌دربیارن خیلی بیشتر مراقب باشم.»
آران و لریا سرزده وارد شدند؛ صبحانه‌شان را می‌خواستند و از ناپدید شدنِ‌نمی‌افتاد پدر و مادرهایشان نگران بودند. نایکا نگرانِ تیستا بود، اما نمی‌توانست بدونِ این خطر‌نمی‌دونم که سپیده کنجکاو شود چه رازهایی در عمارتِ ورهن نهفته است، به دیدنش برود.
لریا وقتی خوردنش تمام شد پرسید:کرده‌ن «سفرت چی می‌شه خاله سولوس؟ به‌محضِ‌گاهی اینکه خاله تیستا بهتر بشه می‌ری؟»
سولوس شانه بالا انداخت: «شاید‌بهش آره، شاید هم نه. چرا،همه‌شون همین الان از دستم خسته شدی؟»
«نه. فقط فردا خاله کامیلا باید برگرده سرِ کار و دایی لیث هم‌تقصیر باهاش می‌ره. اگه بمونی، وقتت رو با اونا می‌گذرونی یا با ما؟» با‌نمی‌دونم توجه به برقِ چشمانش، لریا امیدوار بود خاله‌هایش را تمام‌وکمال برای خودش داشته باشد.
سولوس پاسخ داد: «پیشِ تو و آران‌دوباره می‌مونم.» و فریادِ شادیِ بچه‌ها را درآورد.تقصیر «کلی طلسم‌های باحالِ جدید بهتون یاد می‌دم.»
هورا کشیدن‌ها بلندتر‌عمر شد و اخمِ‌کرده‌ن الینا و رنا غلیظ‌تر.
رنا با خرناس گفت: «منظورت طلسم‌های بی‌خطره.کرده‌ن آخرین چیزی که می‌خوام اینه که موقعِ‌اونایی بازی سمتِ هم گلولهٔ آتش پرتاب کنن.»
سولوس سر تکان‌می‌دادم داد و از‌دوباره خجالت سرخ شد: «معلومه.»
آران با حالتی بامزه به‌چطور نایکا نگاه کرد و پرسید:نبودم «تو هم قراره اینجا زندگی کنی؟»
او در حالی که‌بهش جرعه‌ای از «آب‌میوه»اش می‌نوشید‌بندازن سر تکان داد: «آره. مشکلیه؟»
«نه، ولی تو دقیقاً چی‌کار می‌تونی بکنی؟کرده‌ن چرا چیزی نمی‌خوری و چرا مثلِ بقیهٔ‌اونایی خاله‌هایی که برادرم میاره خونه خوشگل نیستی؟»
نایکا که می‌دانست جذابیتی که نامرده بودن به او‌نبودم بخشیده روی یک بچه اثری ندارد، ریز خندید: «تو‌نژاد یه جنتلمنِ واقعی هستی، مگه نه؟ خاله کامیلا چطور؟»
کامیلا که می‌دانست درست مثلِ اعضای خانوادهٔ ورهن،دربیارن سطحِ زیباییِ زنانِ بیدارشده در لیگی کاملاً متفاوت‌مادربزرگ قرار دارد، چای‌اش را بیرون تف کرد: «هی!»
آران شانه بالا انداخت و باعث شد کامیلا به خود ببالد: «خاله کامیلا‌اونایی از تو خوشگل‌تره و خیلی هم مهربونه. البته به پای خاله فریا نمی‌رسه،فکرِ ولی حداقل برادرِ بزرگم رو از تنها مردن نجات داده، مگه نه بابا؟»
کامیلا به رااز چشم‌غره رفت: «حداقل؟» رااز‌کرده‌ن سعی کرد با بهانه‌ای جیم شود، اما‌اونایی الینا او را به صندلی‌اش میخکوب کرد.