چپتر 1238: خانهٔ عروسکی (بخشِ ۲)
0منطق حکم می‌کرد هر تهدیدی برای جانشان باید برای همیشه از بین می‌رفت و این همان کاری‌چیه بود که او در طولِ سال‌ها بارها به لیث کمک کرده بود تا انجام دهد. سولوس هرگز اعتراضی‌ببخشه نکرده بود هروقت لیث روی زندانیانش آزمایش می‌کرد یا آن‌ها را برای گرفتنِ پاسخ‌های مورد نیازش شکنجه می‌داد.
تغییرِ عقیدهٔ ناگهانی‌اش حتی برای خودش هم ریاکارانه به نظر‌تعجب می‌رسید، به‌خصوص بعد از اینکه به او کمک کرده بود‌کنی تا چندین نقشه برای یک دستگاهِ مدرنِ جابه‌جاییِ بدن طراحی کند.
گفت: «نه. نمی‌کردم. دیروس حقشه،شده به خاطرِ همهٔ زندگی‌هایی که‌چون تو راهِ انتقامِ کورکورانه‌اش نابود کرده.»
«حرفِ منم همینه. من یه قاتلِ بی‌رحم نیستم، اما توسری‌خور هم نیستم.آدمای من از آیین برای تفریح استفاده نمی‌کنم و نمونه‌هام رو هم تصادفی‌بهبودیت انتخاب نمی‌کنم. فقط از کسایی استفاده می‌کنم که در هر صورت می‌کشتمشون.
لیث گفت: «اما این الان مهم نیست. چیزی که باید در موردش تصمیم بگیریم‌نمی‌دونی اینه که چقدر از چیزایی که کشف کردیم رو می‌خوایم با شورا در میون‌پیشِ بذاریم، با دست‌ها چی‌کار کنیم، و اینکه می‌خوای یه مدتی اینجا تنها بمونی یا نه.»
چشمانِ سولوس از تعجب‌می‌خوای گرد شده بود: «چی؟ آخه‌چشمانِ چرا باید بخوام اینجا بمونم؟»
«چون اگه وانمود کنی نمی‌دونی پشتِ این زرق‌وبرق چیه، کولگا جای خوبیه که‌کنی پر از آدمای عادیه. چون اینجا مجبور نیستی هروقت از جادو استفاده می‌کنی‌می‌کنی بیای پیشِ من. چون خورشیدِ ممنوعه ممکنه بیشتر از من به بهبودیت سرعت ببخشه.
و از همه مهم‌تر، چون اون آزادی‌ای‌زرق‌وبرق رو که لیاقتش رو داری بهت می‌ده.» لیث‌نیستی زانو زد تا در چشمانِ سولوس نگاه کند.
حتی بدونِ همجوشیِ ذهن، می‌توانست حس کند که به خاطرِ اختلافِ‌اگه قدشان و نشستنِ سولوس روی مبل به دلیلِ پاهای هنوز لرزانش،عادیه گردنِ او از نگاه کردن به بالا سمتِ لیث خشک شده بود.
حرکتِ کوچکی بود، اما برای او یک دنیا ارزش داشت. علاوه بر آن،آخه از طریقِ همجوشیِ ذهن می‌دانست که حتی فکرِ جدایی‌شان چقدر برای لیث دردناک‌جای است، با این حال لیث همچنان خوشحالیِ او را در اولویت قرار می‌داد.
حتی اگر به معنای از دست دادنِ قدرتِ برج برای‌چون مدتی نامعلوم بود. بارِ دیگر، سولوس پیش از پاسخ دادن‌خوبیه کمی مکث کرد تا اجازه ندهد احساساتش بر او غلبه کنند.
«ممنون، اما نمی‌خوام حتی یه ثانیه بیشتر از حدِ‌کولگا نیاز اینجا بمونم. می‌فهمم که از دیدِ تو ممکنه کولگا‌پیشِ برای من یه پیشرفت به نظر برسه، اما این‌طور نیست.
برجِ من یه قفسِ کوچیکه، اما پر از آدماییه که دوستشون دارم و بهم اجازه می‌ده‌زرق‌وبرق هر جا دلم می‌خواد سفر کنم. کولگا ممکنه بزرگ‌تر باشه، اما هنوزم یه قفسه، و قفسی‌بیشتر پر از آدمایی که برام مهم نیستن و با کابوس‌هایی تغذیه میشه که نمی‌تونم تحملشون کنم.
گفت: «اینجا برای من آزادی نیست. این‌تنها یه خانهٔ عروسکیه که یه جادوگرِ روانی ساختتش‌بخوام و مدام حماقتِ مادرم رو به یادم می‌یاره.»
لیث پرسید:چشمانِ «می‌خوای در‌گرد موردش چی‌کار کنی؟»
«تیستا راست می‌گه. کولگا باید نابود بشه و هر چی زودتر، بهتر.آدمای هم مردمِ دریا و هم مردمِ منطقهٔ کلار حقشون نیست زیرِ تهدیدِ دائمیِ‌سرعت هیولاهایی زندگی کنن که با شکسته شدنِ هر کدوم از موانع رها می‌شن.
سولوس گفت: «با این حال، فلوریا هم راست می‌گه. نمی‌تونیم بذاریم کسی از دستانِ منادیون باخبر بشه.چیه اگه چیزایی که وقتی تازه رسیدیم اینجا از ساکنانِ کولگا شنیدیم درست باشه و دست‌ها بتونن هم‌زمان بیشتر‌ببخشه از یک چشمهٔ مانا رو کنترل کنن، معلوم نیست اگه بیفتن دستِ آدمای اشتباه چه اتفاقی ممکنه بیفته.»
«می‌فهمی که اگه کولگا رو نابود کنیم هزاران نفر می‌میرن و بینشون‌شده کلی آدمِ بی‌گناه هست؟ اونا اول آیین رو قبول کردن تا شهرشون رو‌کولگا نجات بدن و بعدش هم فقط به این خاطر که انتخابِ دیگه‌ای نداشتن.
لیث پرسید: «زندگی سیاه و سفید نیست.چرا هر کاری هم بکنی، بازم آدم‌ها می‌میرن.نمی‌دونی آماده‌ای همچین باری رو به دوش بکشی؟»
سر تکان داد و گفت: «هستم. و یه نقشه دارم. خطرناکه و لازمه که تنهایی‌نیستی با پادشاه روبه‌رو بشم. این تنها راهیه که دارم تا مطمئن بشم در صورتِ پیروزی،آزادی‌ای من کسی هستم که دست‌ها رو پس می‌گیره و نمی‌ذاره دوباره از میراثِ مادرم سوءاستفاده بشه.»
«با این حال بدونِ کمکِ تو نمی‌تونم انجامش بدم. حتی اگه‌اگه بیدارشده‌ها بیشتر مشعلِ نور رو هدف بگیرن، به‌محض اینکه پادشاه از برجش‌مجبور بیرون بیاد، اگه نتونم مهارش کنم، اونا میان تا باهاش مقابله کنن.»
«در عینِ حال، اگه موفق بشم، حتماً درخواستِ نیروی کمکی‌تعجب می‌کنه و ورقِ نبرد رو برمی‌گردونه. به‌محض اینکه از دستم‌کنی در بره، بیدارشده‌ها دخالت می‌کنن و همه‌چیز از دست میره.»
آهی کشید و گفت: «اگه کسی اون‌قدر نزدیک بشه که‌چون با بینشِ حیات دست‌ها رو تشخیص بده، دیگه فرقی نمی‌کنه در‌آدمای آخر کولگا سرِ پا بمونه یا سقوط کنه، ما شکست خوردیم.»
«می‌دونی، بعد از دیدنِ کاری که با اون‌چیه دو تا جادوگرِ دیوونه کردی، فهمیدم چرا موگار با‌می‌کنی اینکه کاملاً به مسخ‌شدگان پشت کرده، اما نابودشون نمی‌کنه.»
«اونا بیشتر از اینکه انگل باشن، مردارخوارن. اونا‌بخوام ضدِ طبیعیِ انواعِ جادوی ممنوعه هستن و برخلافِ نامردگان،چیه نمی‌تونن تولیدِ مثل کنن، برای همین تهدیدشون همیشه محدوده.»
لیث پرسید: «فکر می‌کنی‌می‌خوای تواناییم تو مختل کردنِ‌بمونی آیین از نیمهٔ مسخ‌شده‌ام میاد؟»
«آره. اگه درست فکر کرده باشم، بینشِ مرگ و تواناییِ پدید آوردنِ اهریمنانِ تاریکی‌نمی‌دونی به همون برمی‌گرده. با ترکیب کردنِ ذره‌های آشوبی که تولید می‌کنی با عنصرِ طبیعیِ‌پیشِ تاریکی، به جای یه نامرده، کالبدِ یه مسخ‌شدهٔ پَست رو به ارواحِ سرگردان می‌بخشی.»
سولوس صورتِ لیث را در دست گرفت، با شست‌هایش گونه‌های او را نوازش کرد و گفت:جادو «می‌دونم که همیشه ازت خواستم اون بخش از ذاتت رو مهروموم نگه داری، اما این بار‌داری حتی ویرملینگ لیث ورهن هم ممکنه کافی نباشه. میشه فقط همین یک بار، مسخ‌شدهٔ من باشی؟»
احساسِ پوستِ لیث زیرِ انگشتانش‌شده کاملاً با آنچه در هیئتِ‌چون انرژی‌اش تجربه کرده بود، تفاوت داشت.
درست همان‌طور که لذت بردن از غذاها از طریقِ حواسِ لیث در‌شده مقایسه با چشیدنِ آن‌ها توسطِ خودش درجه‌دو محسوب می‌شد، لمس کردنِ کسی‌چیه با دستانِ انسانی‌اش شبیهِ این بود که سرانجام دستکشِ جراحی را درآورده باشد.
سولوس آن لحظه را غنیمت شمرد، چرا که‌بخوام می‌دانست فرقی نمی‌کند نقشه‌اش شکست بخورد یا پیروز شود،چیه تا مدت‌ها فرصتِ دیگری برای این کار نخواهد داشت.
لیث پاسخ داد: «همیشه.»
سولوس خودش از جا بلند شد، دست‌وپایش را کش داد تا ببیند هنوز چقدر بی‌دست‌وپاست و‌زرق‌وبرق گفت: «ممنون. اصلاً نمی‌دونی این کار برام چه معنی‌ای داره. حالا به کمکِ همه نیاز دارم‌بیشتر تا به این بدنِ احمقانه عادت کنم، وگرنه نقشه‌ام قبل از اینکه حتی شروع بشه شکست می‌خوره.»
لیث گفت: «قبل از اون...» و‌اینجا آینه‌ای از جنسِ یخ پدید آورد تا‌آخه سولوس بتواند به چهرهٔ واقعی‌اش نگاه کند.
او پیش از این در طولِ همجوشیِ ذهنشان آن را از طریقِ خاطراتِ لیث دیده بود، اما‌چیه با این حال دیدنِ آن شوکه‌اش کرد. او اجزای لطیفِ چهره و چشمانِ روشنش را از مادرش به‌ببخشه ارث برده بود، و همین باعث شد سولوس فکر کند دارد به خاطرهٔ دیگری از منادیون نگاه می‌کند.
سولوس گیسوانش را باز کرد‌نمی‌دونی تا موهایش را نوازش کند‌جای و نرمیِ آن مدهوشش کرد.
این کار او را به یادِ رویایی انداخت که در کودکی با موهای منادیون بازی‌پشتِ کرده بود و احساسی که اکنون تجربه می‌کرد دقیقاً همان بود. همان‌طور که شش رگهٔ‌ممنوعه رنگی را نوازش می‌کرد، سولوس حس کرد انگار بخشی از مادرش هنوز درونِ او زنده است.