چپتر 1351: سلسله‌مراتب (بخشِ ۱)
0فالوئل گفت: «حالا دیگه وقتِ‌تأمینِ منو تلف نکن و تمرینِ‌چندانی جادوی روح رو شروع کن.»
اشک چشمانِ فریا را پوشاند و‌مهمانی نمی‌دانست گریه کند یا از خوشحالی بالا‌نداشت بپرد. پرسید: «من- من واقعاً این‌قدر خوبم؟»
هیدرا با سردی به او خیره شد: «اولاً، این‌قدر خوشحال بودن درست بعد از‌برایشان مرگِ یک نفر بی‌ادبیه، بچه. کمی به همکارانت احترام بذار. ثانیاً، من تا ۱۰۰کویلا سالِ آینده صاحبِ اختیارتم. اگه تا اون موقع بهت اعتماد نکنم، در کشتنت تردید نمی‌کنم.»
«ثالثاً، بهتره دست به کار بشی. تو هنوز یه نقطه ضعفی، من فقط ابزارِ‌دادم دفاع از خودت رو بهت دادم. هر کسی که لارک رو کشته، ممکنه هدفِ بعدی‌اش‌به‌طورِ تو باشی، چون این کار یعنی ضربه زدن به خاندانِ ارناس و من به‌طورِ هم‌زمان.»
یک ماه بعد.
مرگِ کنت لارک جشنِ سلطنتی را به تعویق انداخت. امنیت‌نمی‌دادند باید تقویت می‌شد و تحقیقات به کمکِ بسیاری از چهره‌های مهمِ‌انجام پادشاهی نیاز داشت؛ از این رو دیگر وقتی برای مهمانی نداشتند.
اما شورای بیدارشدگان چنین مشکلی نداشت. لارک برای آن‌ها ذره‌ای غبار بود و به‌دادم کسی جز هم‌نوعانِ خودشان اهمیت نمی‌دادند. تأمینِ امنیتِ کالّا و فالوئل برایشان زحمتِ چندانی نداشت،به‌طورِ به‌خصوص که همه وظیفهٔ خود را انجام دادند تا هرچه زودتر با لیث دیدار کنند.
کویلا ناله کرد: «این‌نمی‌دادند بی‌انصافیه! الان فقط منم‌برایشان که نمی‌تونم بیام شورا.»
موروک در پایانِ کلاسِ چیرگی که فریا در آن شرکت کرده بود،مشکلی سعی کرد او را در آغوش بگیرد و گفت: «این‌طور نیست، عزیزم. همیشه‌برایشان من و این آقای اخمو اینجا هستیم.» اما کویلا با عصبانیت جاخالی داد.
«به من نگو‌آن‌ها عزیزم! ما فقط یه‌هم‌نوعانِ بار رفتیم سرِ قرار.»
موروک جواب داد: «از کم‌کاریِ من نبود! تقصیرِ من‌ضعفی نیست که تو خونه‌ت حبس شدی و پدرت هر بار‌هدفِ که سعی کردم بیام دیدنت، گاردِ سلطنتی رو فرستاد دنبالم.»
«شاید اگه قبل از اینکه بخوای اتاقم رو‌برایشان ببینی، به مادرم نخ نمی‌دادی، حضورت رو تحمل‌دادند می‌کرد. تازه، پیشنهادِ طلاق به مامان واقعاً بی‌ادبانه بود!»
موروک دستش را روی قلبش فشرد، انگار که کویلا به او خنجر زده باشد: «من هرگز همچین حرفی نزدم. فقط‌اهمیت به مادرت گفتم که برای سنش خیلی جذابه و می‌تونه دنبالِ کسی خیلی بهتر از یه غولِ پشمالو با چشمای‌ناله بدجنس باشه. بعدش هم فقط اشاره کردم که لیث خیلی خوش‌قیافه‌تره و از زنای بزرگ‌تر خوشش میاد، هیچ پیشنهادی ندادم.»
کویلا غرید: «که اصلاً هم شبیه یه توصیهٔ غیرمستقیم نبود. پدرم‌تأمینِ همین‌جوری‌اش هم در موردِ قرار گذاشتن سخت‌گیره، تهدید کردنِ ازدواجش فقط تو‌هرچه رو تو لیستِ سیاهش نذاشت، بلکه تو رو برد تو لیستِ مرگش!»
فالوئل پرید وسطِ حرفشان تا به این جروبحث پایان دهد: «متأسفم، اما قوانینِ شورا‌دادم از پدرت سخت‌گیرانه‌تره. من نمی‌تونم غیربیدارشده‌ها رو با خودم ببرم، مهم نیست کی باشن.ارناس در موردِ تو، فریا، همیشه پیشِ من بمون و تا می‌تونی کم حرف بزن.»
«امروز قراره بیشتر از یه لانهٔ زنبور رو لگد کنیم، چون شک دارم‌وظیفهٔ انسان‌ها از این خوششون بیاد که بعد از یه تبارِ نگهبانِ مختلط، یه‌الان زنِ شش‌رگه رو هم به عنوانِ شاگردم گرفتم. کسایی مثلِ تو خیلی کمیابن.»
فریا با فکر کردن به اینکه در همان سطحی قرار می‌گیرد که سیلوروینگ،نداشت منادیون و ملکه سیلفا بوده‌اند، آبِ دهانش را قورت داد. اگر پیش از این‌چندانی رقابتش سخت بود، حالا اسم و رسم در کردن برای خودش تقریباً غیرممکن می‌شد.
او در تلاشی برای آرام کردنِ اعصابِ‌هم‌نوعانِ خودش گفت: «نگران نباش، کویلا. سعی می‌کنم‌برایشان یه پسرِ جذاب هم برای تو بیارم خونه.»
موروک گفت: «فکرشم نکن!»
کویلا جواب داد: «خدا کنه!»تأمینِ و با این حرفش موروک‌چندانی را تا مرزِ گریه برد.
فالوئل وقتی متوجه شد شاگردانش‌برای با ترتیبی تصادفی دنبالش می‌آیند،بیدارشدگان گفت: «دارید چه غلطی می‌کنید؟»
او زرهی زیبا از جنس آدامانت به تن داشت که مثل ابریشم‌امنیتِ سبک اما از کوه محکم‌تر بود. روی دستکش‌ها، شانه‌بندها، سینه و ران‌های‌زودتر زره کریستال‌های مانای رنگارنگی قرار داشت که هستهٔ نیرویش را تغذیه می‌کردند.
زره می‌توانست هم‌زمان با او بزرگ شود و حتی بدنِ هیدرایش‌ابزارِ را بپوشاند، و بسته به عنصری که فالوئل می‌خواست تقویت کند، تغییرِ‌این رنگ می‌داد. هروقت پرتوی نوری به آن می‌تابید، رنگین‌کمانِ کوچکی پدیدار می‌شد.
لیث شانه بالا‌اهمیت انداخت: «داریم می‌ریم‌امنیتِ سمتِ دروازهٔ وارپ.»
«بچه، این مثلِ دفعهٔ قبل یه تشریفاتِ ساده نیست، یه دیدارِ معارفهٔ رسمیه.نداشت تو پشتِ سرِ من سمتِ راست راه میای. فریا، تو هم سمتِ چپم.زحمتِ تیستا، فلوریا، شما هم مثلِ اونا ولی با این تفاوت که لیث وسط باشه.»
فریا که دوست نداشت‌ذره‌ای با خواهرش مثل خدمتکارها رفتار‌اهمیت شود، پرسید: «چی؟ آخه چرا؟»
فالوئل در حالی که همه را وادار می‌کرد زره‌هایشان را از حالتِ لباس به شکلِ اصلی‌اش‌لارک برگردانند، جواب داد: «شما دو تا مالِ منید و اونا مالِ اون. سلسله‌مراتب تو دیدارهای رسمی خیلی‌جشنِ مهمه. تعیین می‌کنه کی می‌تونه با کی حرف بزنه و بقیه تا چه حد می‌تونن سر‌به‌سرتون بذارن.»
فریا زرهی آدامانتی دقیقاً‌نمی‌دادند شبیه زرهِ فالوئل به تن‌زحمتِ داشت، اما با کریستال‌های بنفش.
به لیث گفت: «نمی‌تونی با این‌مهمانی قیافه بری اونجا. هیچ‌کس به هیئتِ‌مشکلی انسانیت اهمیتی نمیده، فقط تبارت براشون مهمه.»
لیث در حالی که دگردیسی می‌کرد — که‌خودشان البته مشخص شد کافی نیست — گفت: «میشه بهم‌به‌خصوص بگید این دفعه چه فرقی با دفعهٔ قبل داره؟»
فالوئل مجبورش کرد چهار بالش را بیرون بیاورد: «تو دیدارِ اولت،ابزارِ تو فقط یه پدیدهٔ عجیب بودی. لیث ورهن، ناهنجاریِ بااستعداد، فقط یکی‌این از دلایلِ متعددی بود که شورا اون روز براش جمع شده بود.»
وادارش کرد جفتِ اولِ بال‌هایش را‌امنیتِ مثل شنل دورِ شانه‌هایش و جفتِ دوم‌وظیفهٔ را مثل دامن دورِ کمرش تا کند.
«این دفعه همه میان تا شاهدِ یه دورگهٔ موفق از تبارِ‌چنین ققنوس و اژدها باشن که شاید به گونهٔ پَست تبدیل نشه.تأمینِ تا حالا چنین چیزی سابقه نداشته، اما همیشه بارِ اولی هم هست.»
«توصیه‌م اینه که پیشِ من‌غبار بمونی، زیاد لبخند بزنی و فقط‌تأمینِ وقتی ازت سؤال پرسیدن حرف بزنی.»
لیث با اضطراب‌بهتره نفسِ عمیقی کشید‌بشی و سر تکان داد.
تازه داشتم با مرگِ لارک کنار می‌اومدم که این بساط راه‌به‌خصوص افتاد. این حس دست از سرم برنمی‌داره که انتخابِ سیاه‌ترین روز برای‌ناله کشتنِ یکی از آدمای من بی‌دلیل نبوده. شروعِ عصرِ تاریکِ خودِ من.
اگه حدسم درست باشه، حملهٔ بعدی تو انقلابِ زمستانی، بعد از تولدم، یا‌نداشت هر وقت که قاتل فکر کنه بیشترین ضربه رو می‌زنه اتفاق می‌افته. کشتنِ‌زحمتِ چند نفر با هم نه‌تنها سخته، بلکه تأثیرِ احساسیِ خیلی کمتری هم داره.
فالوئل او را از افکارش بیرون کشید: «راستی، تو‌اهمیت جوونی و فعلاً مهم نیست، اما برای آینده یادت باشه‌وظیفهٔ که دادنِ چیزای خوب به شاگردات نشونهٔ ثروت و اقتداره.»
«فلوریا به لطفِ تجهیزاتِ اوریون وضعش خوبه، اما‌نقطه تیستا شبیه دخترِ طردشده‌ت می‌مونه. فکر می‌کنی چرا‌لارک من یکی از زره‌هام رو به فریا دادم؟»
لیث گفت: «با چیزایی که در اختیار‌کالّا داشتم بهترین کاری که می‌تونستم رو کردم.خود اون‌قدر آدامانت ندارم که به بقیه هدیه بدم.»
فالوئل گفت: «اوریکالکوم هنوزم خوبه، اما اون کریستال‌های فسقلی دارن داد می‌زنن "من فقط یه نمونهٔ‌غبار اولیه‌م". خسیس بودن عیبی نداره، اما جار زدنش به بقیهٔ دنیا خیلی جالب نیست. حالا خفه‌انجام شو و دنبالم بیا.» تیستا با دست اشارهٔ زشتی به لیث کرد و همه از دروازه گذشتند.
«مادرِ بزرگِ قادر و متعال.» هیدرا نه‌تنها نتوانسته بود به‌نمی‌دادند دستورِ خودش عمل کند، بلکه با دیدنِ منظره‌ای که آن‌سوی‌خود دروازه انتظارشان را می‌کشید، احساساتِ همه را به زبان آورده بود.