چپتر 415: پاداش (بخشِ ۱)
0«بعد از شنیدنِ گزارشِ شما و بررسیِ تمامِ مدارکی که در اختیارمون گذاشتید، این‌عمیقاً کمیته به‌اتفاقِ آرا از تلاش‌های شما تقدیر می‌کنه. اما حرف بادِ هواست، برای همین‌سخت‌کوشیه می‌خوام پاداشِ درخوری بهتون بدم. مطمئنید که رتبهٔ بالاتر یا یه لقبِ اشرافی نمی‌خواید؟»
«ممنون، اعلیحضرت، ولی من رهبر نیستم. رتبهٔ بالاتر فقط دست‌وپام رو می‌بنده، و لقبِ‌حال اشرافی هم منو به زنجیر می‌کشه. مجبور می‌شم بقیهٔ عمرم رو صرفِ رسیدگی به مردمی‌داشتنِ کنم که تو زمین‌هام زندگی می‌کنن. اونا لایقِ کسی بهتر از یه اربابِ بی‌میل هستن.»
مرون آهی کشید،می‌تونید اما جوابِ لیث‌بکنید را پیش‌بینی کرده بود.
«من عمیقاً نگرانِ سلامتی‌تون هستم. ازتون نمی‌خوام که دست از‌برگردید گشتن دنبالِ درمان بردارید. جادو همه‌اش تحقیق و سخت‌کوشیه. اگه کسی‌همینه بتونه راهِ‌حلی برای چنین سرنوشتِ بی‌رحمانه‌ای پیدا کنه، اون شخص شمایید.
«باور دارم که با استعدادی که دارید، می‌تونید یه معجزهٔ دیگه بکنید. من بزرگ‌شدنتون‌عمیقاً رو دیدم و امیدوارم این افتخار رو داشته باشم که پیرشدنتون رو هم ببینم.سخت‌کوشیه با این حال، به ازدواج علاقه‌ای دارید؟ می‌تونم بانوانِ اشراف‌زادهٔ زیادی رو بهتون معرفی کنم.
«حیفه اگه تبارتون با شما از بین‌دیدم بره. ضمناً، فکر می‌کنم داشتنِ کسی که‌حال بتونید پیشش برگردید، بهتون قدرتِ بیشتری هم میده.»
«باز هم ممنون، اعلیحضرت، ولی نه. من خودم رو می‌شناسم. اگه خانوادهٔ خودم رو‌ببینم تشکیل بدم، نمی‌تونم ترکشون کنم. برای همینه که مطمئن شدم هرچی می‌دونم رو به‌فکر خواهرم تیستا یاد بدم. حتی اگه فردا بمیرم، میراثم از طریقِ اون زنده می‌مونه.
لیث با صدایی پرحسرت گفت: «خواهش می‌کنم‌داشتنِ در غیابِ من مراقبش باشید.» و هم‌زمان‌باز با جادو چشمانش را پر از اشک کرد.
هیچ قصدی برای بچه‌دارشدن نداشت و به‌خوبی می‌دانست که به‌عنوانِ یک‌پیش‌بینی بیدارشده، حتی یک نیروی زندگیِ ناقص هم برای بیش از صد‌دنبالِ سال زنده ماندن کافی است. البته دلیلی نداشت پادشاه این را بداند.
برای اولین بار در‌دیگه طولِ قرن‌ها، تایریس به‌سختی‌امیدوارم توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد.
با خودش فکر کرد: به موگار قسم، لیث واقعاً خوب بلده با کلمات بازی کنه. هرچی از‌علاقه‌ای وقتی پاشو گذاشته تو اتاق گفته، نه کاملاً راسته و نه کاملاً دروغ. داره مرون رو مثلِ موم‌بیشتری تو چنگش می‌چرخونه. گذشته از اینکه یه دورگهٔ بدبین، فریبکار، خسیس و دروغگوی قهاره، منو یادِ والرون میندازه.
مرون با چشمانی اشک‌بار گفت: «قول می‌دم.» و هم‌زمان با خودش فکر کرد که‌باز تیستا هم مجرد است. اگر می‌توانست اعتمادش را جلب کند، هرچه از لیث به‌یاد جا می‌ماند به او می‌رسید. پرورشِ دختری به این زیبایی و استعداد هیچ ضرری نداشت.
«تا وقتی نفس‌اربابِ می‌کشم، از خانواده‌تون مثلِ‌آهی خانوادهٔ خودم محافظت می‌کنم.»
چهرهٔ لیث متأثر به نظر می‌رسید، اما تایریس می‌توانست چهرهٔ دیگر و‌پیرشدنتون فلس‌دارش را ببیند که مثلِ درنده‌ای در برابرِ یک حیوانِ زبان‌بسته، نیشش‌بین تا بناگوش باز بود. فقط با اراده‌ای خالص توانست به این صحنه نخندد.
شمشیری تشریفاتی از‌می‌تونید جنسِ نقره در دستِ‌بزرگ‌شدنتون راستِ پادشاه ظاهر شد.
«می‌خواستم از این کار اجتناب کنم، چون قطعاً مثلِ دست‌کردن‌برگردید تو لونهٔ زنبوره، ولی چارهٔ دیگه‌ای برام نذاشتید. هیچ پولی‌ترکشون ارزشِ فداکاری‌های شما برای پادشاهی رو نداره. لطفاً زانو بزنید.»
لیث هیچ ایده‌ای نداشت که‌هستن چه اتفاقی دارد می‌افتد، اما‌لیث با این حال اطاعت کرد.
پرسید: «سولوس؟»
سولوس بعد از بررسیِ‌معجزهٔ تمامِ کتاب‌های داخلِ سولوس‌پدیا‌دیدم جواب داد: «هیچ ایده‌ای ندارم.»
پادشاه در حالی که با سمتِ پهنِ شمشیر به شانهٔ چپِ‌قدرتِ لیث، سپس شانهٔ راست و در آخر روی سرش می‌زد، گفت: «لیث‌شدم ورهن، من لقبِ جادوگرِ بزرگِ پادشاهیِ گریفون رو به شما اعطا می‌کنم.»
ای دهنم سرویس! سیستمِ رتبه‌بندیِ‌هستن جادوگران کلاً یادم رفته بود. میانگینِ‌پیش‌بینی سنی برای یه جادوگرِ بزرگ چقدره؟
سولوس جواب داد: «برای یه‌بکنید تبارِ جادوییِ جدید بدونِ هیچ‌داشته لقبِ اشرافی، حدودِ پنجاه سال.»
می‌دونستم! هیچ کارِ خوبی بدونِ‌دیگه مجازات نمی‌مونه. حالا یه سیبلِ‌افتخار هدف‌گیریِ دیگه هم روی پشتم چسبوندن.
«اون‌قدرها هم بد نیست.» سولوس سعی کرد به او روحیه‌برگردید بدهد. «پادشاه همین الان قول داد ازت محافظت کنه و حالا‌همینه به کتاب‌های بیشتری دسترسی داری. نیمهٔ پرِ لیوان رو ببین، باشه؟»
حالتِ درونیِ لیث بالاخره با حالتی که در بیرون نشان‌لیث می‌داد یکی شد. ژنرال و پادشاه پس از تبریک گفتن‌دست به او، اتاق را ترک کردند و فقط تایریس ماند.
«خوشحالم که بالاخره دیدمت.» دستانش را گرفت و‌امیدوارم در همان حال لرزِ سردی از تیرهٔ پشتِ‌علاقه‌ای لیث گذشت. «امیدوارم دوباره تو شرایطِ بهتری ببینمت.»
وقتی از در بیرون‌معجزهٔ رفت، لیث چنان تحلیل رفت‌امیدوارم که مجبور شد دوباره بنشیند.
«دیدی؟ نیمهٔ پر. به‌ضمناً نظر میاد با خانم‌ها افتادی‌پیشش رو دور.» سولوس ریز خندید.
«چه دوری چه کشکی. فکر می‌کنی چرا مثلِ طاعون از برینجا دوری می‌کردم؟بود بلیتِ ورود به این‌جور جاها ازدواجه. یه رابطهٔ گذرا با اعضای سلطنتی مثلِ این‌تحقیق می‌مونه که یه قلادهٔ بردگی بندازم گردنم. حالا که حرف از رابطهٔ گذرا شد...»
لیث آویزِ ارتباطی‌اش را‌دیگه از جیب درآورد و‌امیدوارم با کامیلا تماس گرفت.
«ببخشید، ولی سرم خیلی شلوغه. مهمه؟» برای اولین‌دیدم بار پروژکتورِ هولوگرام را فعال کرده بود. لیث‌ازدواج می‌دید که با اضطراب برمی‌گردد و مراقبِ سرپرستش است.
«آره. می‌خوام قبل از اینکه تو اینترلینک پخش‌بتونید بشه، از زبونِ خودم بشنویش.» دردِ صدایش ملموس‌می‌شناسم بود. کامیلا ناگهان ایستاد و روی او تمرکز کرد.
«وای، خدایان! نگو که تنزلِ رتبه گرفتی؟ یا جات رو عوض کردن؟ می‌ترسیدم یه اشراف‌زادهٔ‌نگرانِ حسود بخواد ازت انتقام بگیره. حالا که بلیوس امنه، مسیرهای تجاری عوض می‌شن و یه نفر‌راهِ‌حلی کلی پول از دست میده. فرستادنت به یه مأموریتِ انتحاری؟» از شدتِ استرس ناخن‌هایش را جوید.
«دیگه منم این‌قدر پارانوئید نیستم! این‌جوری فاتحه‌م‌دیدم رو نخون. قضیه پیچیده‌ست. خلاصه بگم، بدبخت‌حال شدم. پادشاه من رو جادوگرِ بزرگ کرد.»
«چی!» از روی صندلی‌اش‌معجزهٔ پرید و توجهِ همهٔ‌دیدم همکارانش را جلب کرد.
«آره، می‌دونم. یعنی کلی دردسر. ژنرال مورن گریفون همین‌پیشش الانش هم تشنه به خونمه. بینِ اون و خاندان‌های اشرافیِ‌نمی‌تونم باستانی، باید خیلی دست‌به‌عصا راه برم. فکر کنم بهتره اگه...»
حرفش را برید:اربابِ «اینکه خبرِ فوق‌العاده‌ایه! پدر‌آهی و مادرت چی گفتن؟»
«هیچی، چون هنوز نمی‌دونن.دیگه الان دارم مستقیم میرم خونه.افتخار باید بهشون هشدار بدم که...»
«صبر کن، داری‌می‌تونید میگی من تنها کسی‌ام‌بزرگ‌شدنتون که این رو می‌دونه؟»
«تو، من، پادشاه، ژنرال مورن‌فکر و یه بازپرسِ سلطنتی. چطور؟»برگردید سردردِ لیث داشت بدتر می‌شد.
با لبخندی درخشان تکرار کرد: «این‌مرون خبرِ فوق‌العاده‌ایه! رسیدی خونه بهم زنگ بزن.بود می‌بینمت.» با پایانِ تماس، هولوگرام ناپدید شد.
قسم می‌خورم، این هم دقیقاً مثلِ قضیهٔ فلوریاست. حتی‌افتخار اگه به حرف زدن ادامه بدی، زن‌ها دیگه گوش نمیدن‌اشراف‌زادهٔ و شروع می‌کنن به ریز خندیدن. این‌طور نیست که من...
لیث از غرق شدن در ترحم به‌بزرگ‌شدنتون خود دست برداشت و مکالمه را در ذهنش‌حال مرور کرد و خودش را جای کامیلا گذاشت.
من یه‌بین احمقم. این‌ضمناً قضاوتِ نهایی‌اش بود.
«بدتر. تو خودمحوری.» سولوس سرزنشش کرد. «همیشه تمرکزت روی دشمناست، ولی‌پیش‌بینی احساساتِ نزدیکانت رو نادیده می‌گیری. شانس آوردی شما دوتا فقط یه‌دنبالِ قرار داشتید، وگرنه اون دخترِ بیچاره احتمالاً فکر می‌کرد عاشقش شدی.»
«به این رفتارت ادامه‌دیگه بده تا یه روز‌امیدوارم یه نفر آسیب ببینه.»
لیث چاره‌ای جز موافقت با او نداشت.بزرگ‌شدنتون وقتی به دروازهٔ وارپِ پایتختِ مارکی‌نشینِ دیستار، یعنی‌حال دریوس رسید، هنوز داشت به خودش لعنت می‌فرستاد.
در همین حال، در اتاقِ‌فکر کنترل که تحلیلگران و متصدیان‌برگردید کار می‌کردند، سرپرست اعلامیهٔ مهمی داشت.
«اگه کسی خبر نداره، ستوان کامیلا‌مرون یهوال داره با یه جادوگرِ بزرگ‌کرده قرار میذاره. امروز دورِ اول مهمونِ اونه.»
تشویقِ پرشوری در گرفت و به دنبالش تبریک‌ها‌امیدوارم سرازیر شد. همهٔ همکارانش برای کامیلا بهترین‌ها را‌علاقه‌ای آرزو می‌کردند، اما او فقط می‌خواست ناپدید شود.