چپتر 2179: بدون عنوان
0تقریباً.
سپیده چیرگی نداشت، اما به لطفِ مرکبش توانست اثرِ اضافه‌بارِ گردابِ زندگی را مهار کند‌دارد و از آن به نفعِ خود بهره ببرد. او سازهٔ نورِ سختی درست روی پوستش پدید‌ناخوشایند آورد تا جلوی رسیدنِ آب و صاعقه را به خودش بگیرد و تشنج‌ها را متوقف کند.
هم‌زمان، طلوع از توانایی‌هایش برای درمانِ زخم‌های او و تجدیدِ قوایش استفاده‌تواناییِ کرد. در عینِ حال بخشی از صاعقهٔ نقره‌ای را که قرار بود امضای‌می‌داد انرژیِ سپیده را به بی‌نظمی بکشاند و به او آسیب بزند، جذب کرد.
گردابِ زندگی همچنان از انرژیِ جهان ساخته‌هستن شده بود و نخستین تواناییِ هر برجِ جادو،می‌ده جذب و مهارِ آن برای تقویتِ اربابش بود.
ثرود در حالی که‌کنیم تیغه‌اش را به سمتِ کریستالِ‌برابر سوار تاب می‌داد، فکر کرد:
غیرمنتظره‌ست، ولی بازم سورپرایزِ خوبیه. دلیلِ محکم‌تریه‌صرفاً که اون احمقِ نارچات رو زنده نگه دارم‌دارد و یه مرکبِ خوب برای خودم گیر بیارم.
«لعنتی، واسه همینه که مامان بهمون توصیه کرد نامرده‌ها رو به‌عنوان‌نخستین میزبانمون انتخاب کنیم. اونا هیچ دردی حس نمی‌کنن و در برابر تشنج‌سوار ایمن هستن، چون این تکانه‌های الکتریکی نیست که بدنشون رو حرکت می‌ده.»
نظرِ سپیده صرفاً از سرِ استیصال بود، اما به گوشِ آکالا‌الکتریکی طوری رسید که انگار دارد او را تحقیر می‌کند. این حرف‌طوری باعث شد اعتمادبه‌نفسش را بیشتر از دست بدهد و احساسِ بی‌کفایتی کند.
غافلگیریِ دلپذیر با غافلگیریِ‌کنیم دیگری دنبال شد، اما‌نمی‌کنن این بار ناخوشایند بود.
تیغهٔ گرگ‌ومیش مسیرِ شمشیرِ آرتان را‌نظرِ سد کرد و برخلافِ انتظاراتِ ثرود،طوری حتی یک میلی‌متر هم تکان نخورد.
سوار مچش را تکان داد، تیغهٔ ملکهٔ دیوانه‌جهان را کنار زد و با حرکتی بی‌نقص به‌تقویتِ شکافِ چشمِ زرهش یورش برد و گفت: «سورپرایز، عوضی!»
چه غل—
ثرود حالا با بینشِ حیات می‌توانست ببیند که‌نمی‌کنن روزِ روشن از سر تا سُم با طلسمِ‌الکتریکی استادیِ نورِ ردهٔ ۵، ستارهٔ صبح، پوشیده شده است.
سازه با چنان مانایی آمیخته شده بود که به طلسم جرمِ کافی می‌داد تا با جرمِ یک‌می‌کند جانورِ الهی رقابت کند و آن‌ها را در شرایطی برابر قرار دهد. این کار شاهکاری بود که‌مسیرِ به مصرفِ مداومِ مقادیرِ عظیمی مانا نیاز داشت، اما سپیده به لطفِ طلوع از پسِ آن برمی‌آمد.
تیغه‌ها و جادو بارها و بارها به هم برخورد کردند. دو حریف چنان با سرعت در هوا‌اربابش حرکت می‌کردند که حتی یک بیدارشده با هستهٔ بنفش هم نمی‌توانست آن‌ها را ببیند. هر کدام سعی‌اون می‌کردند دیگری را فریب دهند و از او پیشی بگیرند، اما هیچ‌کدام حتی یک قدم هم عقب‌نشینی نمی‌کردند.
نبرد بر سرِ بلیوس در پایینِ پایشان هنوز از سر گرفته‌الکتریکی نشده بود. طلسم‌هایی که سوار و ملکهٔ دیوانه پدید می‌آوردند چنان‌طوری نوری تولید می‌کرد که سربازانِ هر دو طرف را کور کرده بود.
سروصدای نبردشان کرکننده بود. هر بار که با هم‌برابر درگیر می‌شدند، فشارِ خالصی که از خود ساطع می‌کردند حتی‌حرکت یک جانورِ الهی را هم وادار به زانو زدن می‌کرد.
بسیاری از افرادِ هر چهار ارتش در‌صرفاً میدانِ نبرد، فارغ از نژاد و اندازه‌شان،انگار می‌گفتند: «اصلاً دلیلی داره ما اینجا باشیم؟»
سپیده که از نرسیدنِ هیچ‌یک از‌جذب حملاتش به حریف شوکه شده بود، پرسید:برجِ «چطور ممکنه بتونی این کار رو بکنی؟»
ثرود پاسخ داد: «منم پیرم و برخلافِ تو، قرن‌ها وقت گذاشتم تا برای این‌حرکت کار آماده بشم. هربار که بدنم پیشرفتی رو تجربه می‌کرد، اون‌قدر به جنگیدن ادامه‌حرف می‌دادم تا حسابی کتک بخورم. بردن برام مهم نبود، فقط دنبالِ حریفای شایسته می‌گشتم.»
«شکست طعمِ تلخی‌انتخاب داره، اما بهترین‌هیچ معلمیه که می‌شه داشت.»
سوار ناگهان سازه‌اش را بسط داد، از جرمِ‌سرِ ستارهٔ صبح برای پس زدنِ ملکهٔ دیوانه استفاده کرد‌می‌کند و گفت: «پس امروز قراره خیلی چیزا یاد بگیری.»
برابری با قدرتِ یک جانورِ الهی، مانای او را سریع‌تر از‌نخستین آنکه طلوع بتواند تجدیدش کند تخلیه می‌کرد. با این حال، برجِ جادو‌سوار برای پر کردنِ هسته‌های اربابش تنها به یک ثانیه مهلت نیاز داشت.
افسوس که همین حرف در موردِ هستهٔ سفیدِ ثرود هم صدق می‌کرد. بدنش چنان از مانا لبریز‌صرفاً بود که مرزِ میانِ ماده و انرژی به‌نازکیِ کاغذ شده بود. این موضوع به هسته‌اش اجازه می‌داد‌احساسِ هر آسیبی را که به بدنش وارد شده بود، صرفاً با جذبِ انرژیِ جهانِ پیرامونش ترمیم کند.
سپیده در دل ناسزا گفت، چون بینش حیات به او نشان داد‌هستن که هر تأخیرِ بیشتری هر دوی آن‌ها را به نقطهٔ اول برمی‌گرداند. بی‌آنکه‌گوشِ وقتی تلف کند، به جلو یورش برد و برگِ برنده‌اش را رو کرد.
ملکه دیوانه هم نمی‌خواست مبارزه بیشتر از این کش‌استیصال پیدا کند. نه‌تنها هنوز نفهمیده بود هدفِ واقعیِ دشمنانش‌حرف چیست، بلکه کم‌کم داشت دچارِ عوارضِ مصرفِ بی‌رویهٔ مانا می‌شد.
این اولین بار بود که ثرود این‌قدر طولانی با تمامِ توان‌نخستین می‌جنگید. درمانِ مداوم، در کنارِ بهایی که استفاده از بهترین طلسم‌ها و‌سوار توانایی‌های تبارش بر نیروی زندگی‌اش تحمیل می‌کرد، داشت توانش را تحلیل می‌برد.
از آن بدتر، مبارزه فشارِ سنگینی بر تجهیزاتش هم وارد‌تکانه‌های می‌کرد. هدایتِ یک جنبهٔ عنصری در داوروس، قدرتِ تهاجمی و‌گوشِ تدافعی‌اش را بالا می‌برد، اما مجموعهٔ آرتان را هم ضعیف می‌کرد.
درست مثلِ بدنِ انسان، تنها راه‌هیچ برای اینکه این فلزِ اسرارآمیز دوامش‌هستن را بازیابد، زمان و استراحت بود.
تنها نقطهٔ روشنِ ماجرا این بود که اوضاعِ سپیده هم بهتر‌آکالا از او نبود. برجِ جادو قدرتِ بی‌پایانی به او می‌رساند، اما‌دست نه بدنش و نه تجهیزاتش نمی‌توانستند خیلی بیشتر از این دوام بیاورند.
داوروس می‌توانست مقادیرِ جنون‌آمیزی از مانا را هدایت و تقویت کند، اما هر دو از‌مهارِ همان ابتدا بهترین طلسم‌هایشان را به کار گرفته بودند و خروجیِ تجهیزاتشان را تمامِ مدت‌سورپرایزِ روی حداکثر نگه داشته بودند تا هم آسیب بزنند و هم آسیب‌ها را دفع کنند.
داوروس در برابرِ داوروس‌برابر قرار گرفته بود و‌چون نتیجه ناگزیر مساوی می‌شد.
تجهیزاتِ ثرود قدیمی بود، اما همچنان دست‌سازِ یک نگهبان به شمار می‌رفت و‌چون چند تُن وزن داشت. تجهیزاتِ سپیده دقیقاً برای خودش دوخته شده بود و‌آکالا با جادوی مدرن ساخته شده بود، اما وزنش به‌زحمت به چند کیلو می‌رسید.
به این معنا که جرمِ اندکش باید‌صرفاً در هر برخورد، همان فشاری را تاب‌انگار می‌آورد که به تجهیزاتِ ثرود وارد می‌شد.
ملکه دیوانه هر هفت سنگِ قیمتیِ روی شمشیرِ آرتان را‌شده روشن کرد، اما اول سنگِ بنفش را فعال کرد و‌تیغه‌اش طلسمِ بُعدیِ ردهٔ ۵، یعنی وارپِ درهم‌کوبنده را پدید آورد.
به پشتِ حریفش رفت، اما برخلافِ یک طلسمِ بلینکِ معمولی، نقطهٔ‌الکتریکی ورود و خروج هم‌زمان منفجر شدند و در عینِ حال، میدانِ‌طوری گرانشیِ قدرتمندی میانشان پدید آوردند که سرعتِ سپیده را کم کرد.
انفجارها نه‌تنها آسیب می‌زدند، بلکه بینشِ‌هیچ حیاتِ سوار را کور می‌کردند و‌هستن ثرود را مثلِ موشک به جلو می‌راندند.
ملکه دیوانه چنان سریع حرکت کرد که سپیده نتوانست ضربه‌اش را دفع کند یا‌انگار جاخالی بدهد. شمشیرِ آرتان سازهٔ مورنینگ استار، زرهِ سپیده، کریستال و گوشتش را شکافت،دیگری تا جایی که چشمانِ دو زن تنها چند سانتی‌متر با هم فاصله پیدا کرد.
سوار گفت: «گیرت آوردم، احمق.»بزند بدنش به غبارِ ستاره‌ای تبدیل شد‌نخستین و هیچ‌چیز از خود باقی نگذاشت.
یه لحظه وایسا، داوروس که نمی‌تونه همین‌طوری غیب بشه. مرکبش چی‌الکتریکی شد؟ تازه آن موقع بود که ثرود فهمید سپیده از هالهٔ‌طوری مورنینگ استار بهره برده تا فرارِ آکالا با بلینک را پنهان کند.
به لطفِ پیوندشان، حالا هر زمان که می‌خواستند می‌توانستند هر کدام یک بدنِ مجزا داشته‌تکانه‌های باشند. سپیده با منشورهایش یک زره و یک شمشیر پدید آورده بود و گذاشته بود ملکه‌تحقیر دیوانه به او ضربه بزند تا پیش از آنکه خیلی دیر شود، به چیزی شک نکند.
سپیده سان‌رایز و تجهیزاتشان را به شریکش سپرده‌سرِ بود تا زمانِ لازم برای اجرای طلسمِ ردهٔ‌تحقیر تیغه‌اش، یعنی خورشید برخاسته، را برای او بخرد.
ثرود درست پیش از کامل‌بزند شدنِ طلسم، به سمتِ رنجرِ‌شده سابق چرخید و گفت: «لعنتی!»
تمامِ قدرتِ شمشیرِ آرتان را رها کرد‌هستن و آن را با طلسمِ روحِ ردهٔ‌حرکت ۵ خود، یعنی گریفون سلطنتی، در هم آمیخت.
پرتوی نوری شش‌رنگ از تیغه‌اش‌اونا فوران کرد که با جادوی روح‌ایمن بیش از پیش تقویت شده بود.