چپتر 2594: همسایه‌های قدیمی (بخشِ ۲)
0والیا از اینکه دربارهٔ زندگیِ شخصی‌اش با‌آوردنِ پدر و مادرش بحث می‌کرد از خجالت‌طبقِ آب می‌شد، اما آن‌ها اصلاً اهمیتی نمی‌دادند.
آن‌ها از بازگشتش خوشحال بودند و اینکه به‌می‌دانند لطفِ بدنش بدونِ نیاز به استادیِ نور کاملاً‌جنگل شبیهِ انسان‌ها به نظر می‌رسید، به آن‌ها امید می‌داد.
امید به اینکه شاید لیث بتواند او را واقعاً به‌نیروی زندگی برگرداند، یا دست‌کم دخترشان بچه‌دار شود و حتی وقتی روحش‌دیدنِ تصمیم به رفتن گرفت، بخشی از وجودش را به جا بگذارد.
لیث طلسمِ سکوتِ سریعی اجرا کرد تا وقتی از‌می‌دانند جلوی خانه رد می‌شدند صدایشان شنیده نشود و از همان‌طبقِ اندک حریمِ خصوصی‌ای که برای والیا مانده بود محافظت کند.
سولوس گفت:چیزی «هی، داشتم‌می‌دانند گوش می‌دادم!»
لیث به او تشر زد: «می‌دونم. واسه همین‌می‌دانند این کار رو کردم. اگه والیا بخواد ما‌جنگل بدونیم، خودش بهمون می‌گه. وگرنه من قاطیِ دردسراش نمی‌شم.»
پس از چند قدمِ دیگر، به خانهٔ سلیا رسیدند، یا همان‌طور که کامیلا می‌گفت، خانهٔ شمارهٔ‌نقشه‌های دوی لیث. محافظ چون نمی‌دانست انسان‌ها چه چیزی را دنج می‌دانند، بعد از به دست آوردنِ خاطرات‌امکاناتِ و نیروی زندگی‌اش، خانه‌شان را در جنگل دقیقاً طبقِ نقشه‌های لیث برای یک خانهٔ رؤیایی ساخته بود.
سلیا بعد از بازگشت به لوتیا و دیدنِ نسخهٔ اصلی، از دستش به‌خاطرات خاطرِ بی‌ذوقی‌اش عصبانی شده بود، اما در آن مقطع دیگر به آن طراحی‌نسخهٔ عادت کرده بود و از امکاناتِ رفاهی‌ای که لیث ابداع کرده بود لذت می‌برد.
بنابراین سلیا در طولِ سال‌ها این سنت را حفظ کرده بود و هربار که لیث‌نقشه‌های خانه‌اش را ارتقا می‌داد، او هم خانه‌اش را در لوتیا بازسازی می‌کرد. تنها تفاوتِ میانِ این‌کرده دو ساختمان، کلبه‌ای برای عمل آوردنِ گوشتِ شکار بود که سلیا برای کارش نگه داشته بود.
سولوس جلوی در‌محافظ رفت و از‌چیزی تعجب خشکش زد.
سکوت چنان حاکم بود که می‌توانست زمزمهٔ باد را بشنود. قرار‌زندگی‌اش بود خانه به خاطرِ بازیِ خشنِ بچه‌های دورگه با مرکب‌هایشان پر‌نسخهٔ از همهمه و فریاد باشد، اما حتی لیث هم کوچک‌ترین صدایی نمی‌شنید.
سولوس که جداً نگران شده بود، در زد و محافظ بی‌درنگ در را باز کرد. در هیئتِ‌جنگل انسانی‌اش، شبیهِ بربری با ۲٫۱ متر قد بود. پیش‌بندی نخی روی پیراهنِ قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که آن‌قدر بزرگ‌عادت بود که می‌شد از آن به عنوانِ رومیزی استفاده کرد، و شلوارِ سیاهش پر از لکه‌های رنگی بود.
چهرهٔ رایمن خشن و وحشی بود، با فکی مربعی‌نیروی و چالِ چانه. موهای بلند و سرخِ آتشین و‌بازگشت ریشش نامرتب بود و چهره‌اش خسته به نظر می‌رسید.
با وجودِ ظاهرِ ژولیده‌اش، چشمانِ زمردینِ رایمن‌دنج با دیدنِ دوستانش از شادی درخشید و‌زندگی‌اش با لبخندی گرم به آن‌ها خوشامد گفت.
او در حالی که آن‌ها را به داخلِ‌آوردنِ خانه راه می‌داد گفت: «بیاین تو. از دیدنتون خیلی‌رؤیایی خوشحالم. می‌تونم چیزی برای خوردن یا نوشیدن براتون بیارم؟»
چیزی که دیدند تا مغزِ استخوان شوکه‌شان کرد. همه‌چیز مرتب بود، کفِ زمین تمیز بود‌زندگی‌اش و هیچ سوراخِ چنگالی روی دیوارها به چشم نمی‌خورد. لیلیا و لران روی کاناپه نشسته‌بی‌ذوقی‌اش بودند و با هم کتاب می‌خواندند، در حالی که اسلش و کرش داشتند شطرنج بازی می‌کردند.
البته نسخه‌ای از شطرنج که برای حرکت دادنِ مهره‌ها‌نیروی نیاز به ریختنِ تاس داشت و برای فعال کردنِ مهارت‌هایشان‌لوتیا باید از کارت استفاده می‌کردند، اما این موضوع اهمیتی نداشت.
سولوس فنِ تنفسِ خود، برکتِ آسمان، را فعال کرد‌بعد تا مطمئن شود با همزادها روبه‌رو نیستند و پرسید:طبقِ «شماها کی هستین و با دوستای ما چی‌کار کردین؟»
البته، باید تنبل‌ترین و غیرحرفه‌ای‌ترین همزادهای موگار‌دست می‌بودند که چنین تقلیدِ افتضاحی از فست‌اروها‌دقیقاً بکنند، اما او ترجیح می‌داد احتیاط کند.
محافظ با صدایی رنجیده گفت:چون «منظورت چیه؟ من پخت‌وپز و تمیزکاری‌دست بلدم. همه‌اش تو خاطراتِ لیث بود.»
بخشِ آخر را به زبانِ‌بعد انگلیسی گفت و هر شکی‌زندگی‌اش را دربارهٔ هویتش برطرف کرد.
کامیلا که متوجه شد هیچ اثری‌چیزی از زنِ شکارچی یا کوچک‌ترین فرزندشان، فنریر،نیروی نیست، پرسید: «چی شده؟ حالِ سلیا خوبه؟»
محافظ آه کشید:چیزی «هم آره هم نه.دست اگه خودتون ببینید راحت‌تره.»
آن‌ها را به اتاق‌خوابِ طبقهٔ همکف برد، همان اتاقی که لیث‌دست و کامیلا در خانهٔ اصلی در آن می‌خوابیدند. اگر مبلمان به‌کلی‌ساخته متفاوت نبود و چیدمانِ متفاوتی در اتاق نداشت، حسابی مورمورشان می‌شد.
بدتر از همه اینکه سلیا در تخت دراز کشیده بود و‌خانه‌شان بالش‌های زیادی پشتش گذاشته بودند تا تکیه‌گاهش باشد. فنریر هم در هیئتِ‌دستش دورگه‌اش، مثل توله‌سگی ترسیده روی پتو میانِ پاهای او مچاله شده بود.
زنِ شکارچی که از شکسته‌شدنِ سدِ بی‌حوصلگی‌اش خوشحال بود، گفت: «سلام بچه‌ها. ممنون‌نیروی که سر زدید. ببخشید اگه برای خوشامدگویی بلند نمی‌شم. حتی اگه فالوئل قدغنش‌اصلی نکرده بود، اون‌قدر طول می‌کشید که تا بخوام سرِ پا بشم، وقتِ رفتنتون می‌رسید.»
شکمش را نوازش کرد که حالا‌بعد با نزدیک شدن به ماه‌های آخرِ‌خانه‌شان بارداری، ابعادِ چشمگیری پیدا کرده بود.
کامیلا پرسید:شمارهٔ «منظورت از قدغن‌چون چیه؟ چی شده؟»
«خلاصه بگم، وقتی این خرسِ گنده تواناییِ تبارش رو فعال کرد، به ما هم‌طبقِ منتقلش کرد.» به خودش و رحمش اشاره کرد. «بعد از اینکه از زلکس برگشت،مقطع به نظر می‌رسید هیچ عارضهٔ جانبی‌ای نداره، اما چند روز بعد، حالم یه جوری شد.
«به‌گفتهٔ فالوئل، اون موجِ انرژی بدنم رو گول زد تا فکر‌آوردنِ کنه بچه آماده‌ست و وقتِ زایمان رسیده. نمی‌تونم تکون بخورم، عصبانی‌بازگشت بشم یا حتی غصه بخورم، وگرنه خطرِ زایمانِ زودرس تهدیدم می‌کنه.»
در موگار، حتی با وجودِ جادو هم نوزادانِ نارس در خطرِ بالای مرگ قرار‌دقیقاً داشتند. چیزی به نامِ دستگاهِ انکوباتور و ونتیلاتور وجود نداشت. باید یک درمانگر شبانه‌روز‌شده از نوزاد مراقبت می‌کرد تا به‌اندازهٔ کافی رشد کند و بتواند به‌تنهایی زنده بماند.
لیث در حالی که او‌چون را کامل معاینه می‌کرد، پرسید:بعد «خدایِ من، سلیا. حالت چطوره؟»
جواب داد: «دارم از بی‌حوصلگی می‌میرم. اولش سکوت و استراحت می‌چسبید. سال‌ها بود‌دقیقاً این‌قدر راحت نخوابیده بودم. اما بعدش از اینکه کلِ روز بخوابم خسته شدم‌عصبانی و سکوت هم برام مورمورکننده شد. دلم برای صدای خندهٔ بچه‌هام تنگ شده.
«دلم برای دنبالِ فنریر دویدن و جمع‌وجور کردنِ خرابکاری‌هاش‌بعد تنگ شده. لعنتی، حتی نمی‌تونم پیشِ شوهرم بخوابم. حس‌طبقِ می‌کنم یه نامرده‌ام که تو یه دخمه گیر افتاده!»
«چرا نمی‌تونی—»
سلیا حرفِ سولوس را برید و‌نمی‌دانست باعث شد سرخ شود: «به هیچ‌آوردنِ دلیلی نباید بذارم فشارم بره بالا.»
«خیلی متأسفم،چیزی سلیا. اگه کاری‌بعد از دستم برمیاد—»
مثل کوسه‌ای که به ماهیِ زخمی حمله کند، روی پیشنهادِ لیث پرید:خاطرات «آره، هست! می‌تونی تندتند بیای اینجا و فیلم‌هات رو پخش کنی. سعی‌دیدنِ کردم از نالروند بخوام، اما تخیلِ اون پسر در حدِ یه ماهیتابهٔ خالیه.
«داستان‌هاش اون‌قدر خسته‌کننده‌ست‌چیزی که قبل از‌بعد من، خودش خوابش می‌بره.»
لیث با فکر کردن به این ایده، آبِ دهانش را قورت داد. فیلم‌ها طولانی‌نیروی بودند و هرچند برای سلیا تازگی داشتند، اما لیث آن‌هایی را که می‌توانست پخش‌دستش کند از بر بود. پس مگر در مناسبت‌های خاص، خودش هیچ لذتی از آن‌ها نمی‌برد.
«حتماً، می‌تونم‌چیزی هر از‌می‌دانند گاهی بیام و—»
سلیا در میانِ هق‌هق گفت: «همین الان داری حرفت رو پس‌آوردنِ می‌گیری؟ چطور می‌تونی با من این‌قدر بی‌رحم باشی، اون‌هم وقتی زنِ خودت‌لوتیا هم بارداره؟ اگه کامیلا هم تو شرایطِ من بود بهش کمک نمی‌کردی؟»
در ترکیبِ سکوتِ وحشتناکِ‌دنج خانه و استیصالِ سلیا،آوردنِ اشک‌هایش واقعاً دلخراش بود.