چپتر 3079: نقشهٔ جایگزین
0جهانِ زیرین جایی نبود که مطلق‌ها بتوانند بی‌گدار در آن به آب بزنند. این عالمِ تاریکیِ ابدی آخرین‌شکست سنگرِ سپاهِ دیوها و میدانِ صف‌آرایی برای آخرین نبرد از جنگِ نابودی بود؛ آن بیرون در جایی، بقایای‌ادامه فاسدشدهٔ لشکرِ ایزدی در تاریکی پنهان بودند و جنگجویانِ سقوط‌کردهٔ شش دیمونِ یاغی از دژهای ویرانشان محافظت می‌کردند.
همچنین موجوداتی از تاریکیِ‌رسیدن راستین بر برهوتِ پهناورِ‌پیش این جهانِ زیرزمینی فرمان می‌راندند.
موجوداتِ کابوسِ باستانی با قدرتی‌رسیدن عظیم و خدایانِ تاریکِ عالمِ‌رویارویی رؤیا در این سرزمین می‌زیستند.
سانی و نفیس انتظار داشتند سفرشان پرخطر باشد، اما هولناکی و مرگباریِ تاریکیِ جهانِ زیرین را دست‌کم‌اهدافشان گرفته بودند. حتی سانی که تنها دو کالبد از هفت کالبدش را به اینجا آورده بود در امان‌پیشروی نبود؛ چرا که در اینجا دشمنانِ فراوانی حضور داشتند که مستقیماً به روح، ذات و ذهنش حمله می‌کردند.
در این لحظه،آن‌ها هنوز می‌توانستند راهِ‌نیز برگشت را انتخاب کنند.
با این حال، نه‌رسیدن سانی و نه نفیس‌پیش تمایلی به تسلیم شدن نداشتند.
بله، جهانِ زیرین مرگبار بود، شاید حتی فراتر از توانشان. اما از طرفی، تمامِ تهدیدهای شومِ دیگری که به‌زودی باید با آن‌ها‌نقشهٔ روبه‌رو می‌شدند نیز همین‌طور بودند. تسلیم شدن در برابرِ خطر مسیری بود که ناگزیر آن‌ها را به بن‌بست می‌کشاند و اگر اکنون‌شکسته در رسیدن به اهدافشان شکست می‌خوردند — پیش از رویارویی با وحشت‌های نهاییِ عالمِ رؤیا — دیگر هیچ امیدی در آینده نداشتند.
با این وجود، مجبور نبودند سرسختانه با همان نقشهٔ قبلی به پیشروی ادامه دهند. حالا که انتظاراتِ اولیه‌شان غلط از آب درآمده بود، باید خود را وفق می‌دادند. سانی و‌نبودند نفیس برنامه ریخته بودند که جهانِ زیرین را به‌آرامی کاوش کنند و دامنهٔ جستجوی خود را گسترش دهند تا ردپایی از شمشیرِ شکسته بیابند. جهانِ زیرین بی‌نهایت پهناور بود و‌یافتنِ جستجو برای یافتنِ آرامگاهِ ابدیِ یک انسان، مانندِ گشتن به دنبالِ سوزن در انبارِ کاه به نظر می‌رسید. با این حال، راه‌هایی برای محدود کردنِ مناطقی که باید می‌گشتند وجود داشت.
هدفِ واقعیِ سانی و نفیس یافتنِ مکانی بود که فرمانروایان در آن به شمشیرِ شکسته خیانت کرده بودند. هر چه باشد،رویارویی یافتنِ یک نفر در تاریکیِ بی‌پایان تقریباً ناممکن بود؛ اما یافتنِ میدانِ نبردی که چهار مطلق در آن جنگیده بودند، چندان دشوار‌خود نبود. چنین نبردِ سهمگینی حتماً ردپاهای بسیاری از خود به جا گذاشته بود و شاید حتی چشم‌اندازِ اطرافش را دگرگون کرده بود.
موردرت و رؤیازاد در حینِ نبرد با یکدیگر توانسته بودند چهرهٔ عالمِ رؤیا را برای‌آینده همیشه تغییر دهند. بنابراین سانی و نفیس منطقی فرض می‌کردند که نبرد میانِ شمشیرِ شکسته،درآمده آنویل، کی سونگ و رؤیازاد نیز زخمی بر پیکرِ جهانِ زیرین بر جا گذاشته است.
و با این حال...
تنها در هفتهٔ دومِ سفرشان در جهانِ زیرین، فهمیدند که نقشه‌های قبلی‌شان بیش از حد خوش‌بینانه بوده است.شکست کاوشِ آرام و جستجوی گسترده چیزی نبود که با قدرتِ فعلی‌شان بتوانند با اطمینان از آن جان به در‌دهند ببرند؛ تا اینجای کار توانسته بودند زنده بمانند، اما این فرض که شانسشان همچنان یاری می‌کند، تصوری مغرورانه بود.
پس از جان به در بردن از هر آنچه از سر گذرانده بودند، مغرور شدن کارِ آسانی بود. گذشته‌می‌خوردند از آن، غرور در ذاتِ مطلق بودن بود. اما سانی آن‌قدرها هم از واقعیت فاصله نگرفته بود که خودش‌حالا را نامیرا بداند و خیال کند دیگر هیچ موجودی آن بیرون نیست که بتواند او را مثل حشره‌ای له کند.
خوشبختانه، بدونِ آمادگی به جهانِ زیرین نیامده بودند. نقشهٔ جایگزینی هم داشتند؛دیگر هرچند خطراتِ خودش را به همراه داشت. وقتی سانی پیشنهاد کرد روشِ دیگری‌دهند را امتحان کنند، نفیس لحظه‌ای ساکت ماند و بعد به اطراف نگاه کرد.
ویرانه‌های اطرافشان محافظتِ چندانی ایجاد نمی‌کرد، اما از هیچی بهتر بود. پیکرهای تاریکِ قدیس‌های آلوده در‌آینده میانِ آوار به چشم می‌خوردند که رو به تاریکیِ نفوذناپذیرِ پیشِ رو ایستاده بودند؛ آن‌ها وظیفه‌شناسانه‌خود از سانی و نفیس نگهبانی می‌کردند و آماده بودند تا پای جان از آن دو دفاع کنند.
قدیس از دایرهٔ نوری که از تیغهٔ برکت ساطع می‌شد، بیرون رفته بود.می‌کشاند وقتی در محاصرهٔ تاریکی — و به‌ویژه تاریکیِ مطلق — قرار می‌گرفت، قدرت‌هایش بیشتر‌آینده می‌شد؛ بنابراین ترجیح داد فعلاً دور بماند تا بدن و زرهش زودتر ترمیم شوند.
اخمِ محوی‌باید روی چهرهٔ‌روبه‌رو نف نشسته بود.
«حسش می‌کنی؟»
سانی لحظه‌ای مکث‌اگر کرد و بعد‌اهدافشان سر تکان داد.
می‌دانست منظورش چیست.
آوارهٔ تاریک نابود شده بود و ساکنِ‌همین‌طور مخوفِ اعماق از پای درآمده بود. دیگر‌اگر هیچ دشمنی اطرافشان نبود، با این حال...
سانی همچنان می‌توانست نگاهِ نامحسوسِ کسی را روی خودشان‌رویارویی حس کند. چیزی از درونِ تاریکی داشت آن‌ها را می‌پایید،سرسختانه چیزی تقریباً غیرقابل‌تشخیص که حاضر نبود خودش را نشان دهد.
این حس از همان روزِ اول در جهانِ زیرین رهایشان نکرده بود. اولین دشمنی‌هیچ که اینجا با آن جنگیده بودند، همان موجودِ تاریکیِ مرموزی که با استفاده از اجسادِ‌اولیه‌شان قدیس‌های سنگیِ کشته‌شده به آن‌ها حمله کرده بود، هنوز دوباره خودش را نشان نداده بود.
اما سانی حس می‌کرد‌روبه‌رو که آن موجود، به‌نوعی،برابرِ هنوز دارد تماشایشان می‌کند.
منتظر است...
منتظرِ چه، نمی‌دانست. اما‌رسیدن صبرِ این موجودِ ناشناخته حسابی‌رویارویی اعصابش را به هم می‌ریخت.
سانی شانه‌ای بالا انداخت.
«آره. و از اونجایی که‌می‌شدند کاری از دستمون برنمیاد... بیا‌مسیری فقط به راهمون ادامه بدیم.»
بارها تلاش کرده بودند تا با این نگاهِ مورمورکننده روبه‌رو شوند؛ دنبالِ منبعش گشته بودند‌اکنون یا حتی با تظاهر به ضعف و بی‌توجهی سعی کرده بودند تحریکش کنند تا حمله‌نبودند کند. اما موجودِ ناشناخته در تاریکی پنهان مانده بود و هرگز خودش را نشان نمی‌داد.
انگار خودِ‌اگر تاریکی داشت‌رسیدن تماشایشان می‌کرد.
سانی لرزشِ تنش را مهار کرد،اهدافشان نفسِ عمیقی کشید و یکی از‌نهاییِ دو خاطرهٔ ایزدی‌اش را احضار کرد.
لحظاتی بعد، نقابِ بافنده صورتش را پوشاند‌همین‌طور و سطحِ خنکِ چوبِ صیقلی‌اش به او‌اگر آرامش داد و چهره‌اش را پنهان کرد.
در حقیقت، سانی می‌توانست آخرین قطعه از تبارِ بافنده را به‌راحتی پیدا‌بن‌بست کند. تنها کاری که باید می‌کرد این بود که افسونِ [چشمِ من کجاست؟]هیچ در نقابِ بافنده را فعال کند و به بی‌نهایتِ هولناکِ تقدیر خیره شود.
تقدیرِ او به بافنده گره خورده بود،می‌خوردند و بنابراین، باید رشتهٔ تقدیری وجود می‌داشت‌امیدی که او را به بافتِ سایه وصل کند.
سانی می‌توانست آن رشته را پیدا کند و تا منبعش‌رویارویی پیش برود؛ این‌گونه، دست‌کم مسیرِ حرکتشان را می‌فهمید. با این‌سرسختانه حال، هرچند این روش ساده بود... اما اصلاً امن نبود.
در واقع، چه‌بسا خطرش از‌می‌شدند جستجوی کورکورانه در گسترهٔ تاریکِ‌مسیری جهانِ زیرین هم بیشتر می‌شد.