چپتر 2458: باندِ مارِ سیاه
0ماشین از بخشِ اعیان‌نشینِ شهر خارج شده و به محله‌های فقیرتر رسیده بود. ساختمان‌ها‌کنجکاوی اینجا کهنه‌تر و درب‌وداغان‌تر بودند، خیابان‌ها باریک‌تر، و مردم لباس‌های ارزان‌تری به تن داشتند. پستی‌وبلندیِ‌مارِ شهر زیاد بود و پر از تپه و کوه — خیلی بیشتر از مرکزِ شهر.
به همین دلیل، آبِ خروشان بعضی از خیابان‌های شیب‌دار را پوشانده بود و چاله‌های عمیقی در‌آها پایینِ شیب‌ها جمع می‌شد. رانندگی از میانِ این چاله‌ها با ماشینِ قراضهٔ سانی دردسرساز می‌شد، اما‌سپس او هزارتوی پیچیدهٔ خیابان‌ها را مثلِ کفِ دستش می‌شناخت و به‌راحتی از بدترین مسیرها دوری می‌کرد.
این موضوع از چشمِ افی‌مسیرها پنهان نمانده بود. با کنجکاوی‌افی به اطراف نگاه کرد و پرسید:
«راستی، کجا داریم می‌ریم؟»
شانه بالا انداخت.
«کجا می‌خواستیم‌اراذل بریم؟ داریم می‌ریم‌کردنِ لانهٔ مارِ سیاه.»
به نظر می‌رسید این فکر بیشتر برایش جالب است تا ترسناک. معمولاً برای زنی به جذابیِ او عاقلانه‌تر‌راستی بود که از ورود به قلمروِ یک باندِ شرور دوری کند... اما از طرفی، انگار این زنِ زیبای‌ترسناک خاص خیلی بهتر از بیشترِ اراذل از پسِ خرد کردنِ جمجمه‌ها برمی‌آمد، پس شاید آن‌ها بودند که باید می‌ترسیدند.
«همین‌طوری کشکی؟ وایسا، اصلاً تو از‌درسته کجا... آها، درسته. تو قبلاً تو‌می‌کردی دایرهٔ جرایمِ سازمان‌یافته کار می‌کردی، نه؟»
سانی نگاهی‌دستش از گوشهٔ چشم‌بدترین به او انداخت.
«آره. یه‌جورایی.»
چند لحظه مکث‌به‌راحتی کرد، سپس آهی‌دوری کشید و گفت:
«تا همین چند وقت پیش باندها همه‌جای شهر بودن — حتی ده سال پیش، اونا این بخش‌های شهرِ سراب رو کاملاً تو‌آهی دست داشتن. به‌ندرت روزی می‌گذشت که کسی کشته نشه، تازه بماند اون‌همه کثافت‌کاری که تو سایه‌ها در جریان بود. پلیس‌ها یا جیره‌خوار‌نشه بودن یا اون‌قدر می‌ترسیدن که کاری نمی‌کردن، و اونایی هم که سعی می‌کردن کاری کنن معمولاً خیلی زود سر به نیست می‌شدن.»
سانی با‌دستش یادآوریِ جوانی‌اش،به‌راحتی لبخندِ کجی زد.
«اما زمونه عوض می‌شه. فضای سیاسی تغییر کرد و مبارزه با جرم‌وجنایت شد شعارِ حزبِ حاکم. برای همین، ادارهٔ پلیس پاکسازی شد...کار البته حواست باشه، از فساد پاکسازی نشد. اون حروم‌زاده‌های فاسدی که از خلافکارا پول می‌گرفتن فقط جاشون رو دادن به حروم‌زاده‌های فاسدی‌بخش‌های که از سیاستمدارا پول می‌گرفتن. خب، و یه عده آدمِ لایق هم تو اون هرج‌ومرج تونستن خودشون رو به پست‌های کلیدی برسونن.»
مدتی سکوت کرد.
«سروان جت یکی از اونا بود — هرچند اون موقع هنوز سروان نشده بود. راستش... من فقط‌یه‌جورایی به خاطرِ اون بود که پلیس شدم. بعد، یه‌جورایی، تو دایرهٔ جرایمِ سازمان‌یافته با هم همکار شدیم‌شهرِ و اون رهبریِ سرکوبِ باندها رو بر عهده گرفت. اون سال‌ها... حداقل می‌تونم بگم سال‌های پرتنشی بودن.»
افی خنده‌ای سر داد.
«سروان جت،اراذل هان؟ وایسا،خرد الان کجاست؟»
سانی مدتی جواب‌به‌راحتی نداد؛ بندِ انگشتانش روی‌می‌کرد فرمان سفید شده بود.
سرانجام، با لحنی بی‌حالت گفت:
«مُرده.»
این یکی‌اراذل از دلایلِ‌خرد حال‌وروزِ اسف‌بارش بود.
در واقع، دلیلِ اصلی‌اش.
...و حالا‌کشکی اینجا بود، دوش‌به‌دوشِ‌آها یک همکارِ جدید.
سانی با حالتی‌می‌شناخت گرفته به کارآگاهِ‌مسیرها تازه‌کار نگاه کرد.
من مسئولش نیستم.
قرار دادنِ این زن جلوی دوربین‌ها شاید ترفندِ روابط‌عمومیِ فوق‌العاده‌ای برای ادارهٔ پلیسِ‌کنجکاوی سراب بود... اما در عین حال او را به یک سیبلِ متحرک تبدیل می‌کرد.لانهٔ خودش باید این را می‌دانست، اما هنوز اینجا بود — پس، تصمیمِ خودش بود.
ربطی به او نداشت.
رویش را‌دستش سمتِ جاده‌به‌راحتی برگرداند و گفت:
«خب، به‌هرحال. بیشترِ باندها همون موقع متلاشی شدن و اونایی هم که موندن، فقط سایه‌ای از گذشته‌شون هستن. اونا حدِ خودشون‌سازمان‌یافته رو می‌دونن، یه خرده کارِ کثیف می‌کنن که همه توش دست دارن، ولی تو ظاهر جوری وانمود می‌کنن که انگار منفورترین‌سال کارِ دنیاست. بقیه هم خلاف رو گذاشتن کنار و الان دارن کسب‌وکارهای چندش‌آور، ولی کاملاً قانونی رو می‌چرخونن. اما مارهای سیاه...»
اخم کرد.
«مارِ سیاه تنها باندی‌ه‌اصلاً که هنوز تا حدی اسم‌ورسم‌جرایمِ داره. پس، وقتی رسیدیم اونجا...»
نیشِ افی باز شد.
«آخ‌جون! بیا بازیِ پلیسِ خوب، پلیسِ‌جمجمه‌ها بد رو پیاده کنیم! همیشه دلم‌همین‌طوری می‌خواست! می‌شه من پلیسِ بد باشم؟ لطفاً؟»
سانی با تردید نگاهش کرد.
واقعاً با رتبهٔ‌وایسا اول از آکادمی‌درسته فارغ‌التحصیل شده بود؟
خب... راحت می‌توانست تصور کند که تمامِ ممتحن‌ها با دیدنِ‌چشمِ این دانشجویِ خاص چنان آب از لب‌ولوچه‌شان راه افتاده که‌کجا حواسشان پرت شده و نتوانسته‌اند نمره‌های واقع‌بینانه‌ای به او بدهند...
لب‌هایش را‌اراذل جمع کرد و‌کردنِ شانه بالا انداخت.
«باشه. تو‌می‌شناخت می‌تونی پلیسِ‌بدترین بد باشی.»
ماشین جلویِ ساختمانِ درب‌وداغانی توقف کرد. البته شبیهِ چیزی نبود که آدم از مقرِ‌گوشهٔ یک باندِ خلافکار تصور می‌کرد؛ لانهٔ مارهای سیاه نه یک کافه بود، نه کلوپِ‌همه‌جای شبانه و نه کازینوی غیرقانونی. در عوض، یک باشگاهِ بوکسِ قدیمی و ظاهراً مخروبه بود.
سانی از ماشین پیاده شد، از میانِ باران گذشت و‌چشمِ به درِ ورودی نزدیک شد. مردِ عضلانیِ گرمکن‌پوشی آنجا زیرِ‌کجا سایه‌بان پناه گرفته بود و با چهره‌ای درهم سیگار می‌کشید.
مرد با دیدنِ سانی، چشمانش کمی گرد شد.شاید یک لحظه همان‌جا خشکش زد، بعد بی‌صدا سیگارش‌آها را دور انداخت و داخلِ ساختمان ناپدید شد.
سانی سیگار را برداشت، آن را در سطلِ زبالهٔ‌چشمِ همان نزدیکی انداخت و به دنبالش رفت. همکارِ تازه‌کارش هم‌کجا سایه‌به‌سایه پشت‌سرش می‌آمد و با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کرد.
«خیلی زیادی بی‌خیاله.»
این زن یا بیش از‌بدترین حد به خودش مطمئن بود،چشمِ یا یک تخته‌اش کم بود.
با ورود به باشگاهِ بوکس، چند مردِ خشن را دیدند که این‌طرف و آن‌طرف‌وایسا پراکنده بودند. بعضی‌ها مشغولِ مشت‌کوبیدن به کیسه‌بوکس‌ها بودند، بعضی‌ها دورِ یک میزِ پلاستیکی ورق بازی‌چند می‌کردند و بعضی هم داشتند مبارزهٔ تمرینیِ دو اوباشِ عضلانی را داخلِ رینگ تماشا می‌کردند.
...و بعضی هم از همان‌مسیرها موقع داشتند پشت‌سرِ سانی و افی‌پنهان می‌رفتند تا در را قفل کنند.
با شنیدنِ صدای‌وایسا جا افتادنِ قفلِ‌درسته در، کمی اخم کرد.
یکی از مردهای دورِ میز به عقب نگاه کرد، بعد لبخند‌افی زد و از جایش بلند شد. نگهبانِ دمِ در همان نزدیکی‌می‌ریم ایستاده بود و از قبل چیزی به او گزارش داده بود.
مرد جلو آمد تا روبه‌روی سانی و افی‌شاید بایستد. با سردی به سانی خیره شد، بعد نگاهش‌درسته را چرخاند و با هیزگی به افی زل زد.
«سلام، خوشگله...»
افی هم لبخند زد،اصلاً اما ناگهان چهره‌ای درنده به‌جرایمِ خود گرفت و نعره زد:
«گوش کنید، عوضی‌ها! ما از ادارهٔ پلیسِ شهرِ سراب اومدیم. من کارآگاه 'محشر'م و اینم‌اطراف همکارم، کارآگاه 'بی‌بخار'. قراره چندتا سؤال ازتون بپرسیم، و اگه شما حروم‌زاده‌ها سفرهٔ دلتون رو‌سیاه برامون باز نکنید... خب، اون‌وقت اگه سفرهٔ شکمتون رو باز کردیم، ما رو مقصر ندونید!»
در این حین، جمعیتِ اوباش کاملاً آن‌ها‌برمی‌آمد را محاصره کرده بودند و با خصومتی‌وایسا بی‌حدومرز به آن دو پلیس چشم‌غره می‌رفتند.
مردی که درست روبه‌روی آن‌ها ایستاده بود،می‌کرد چند لحظه ساکت ماند، بعد دوباره به‌اطراف سانی نگاه کرد و ابرویی بالا انداخت.
«سلام به تو... موش. باید بگم خیلی جرئت‌دایرهٔ داری که پات رو گذاشتی اینجا، موش. دوست‌دخترت رو‌یه‌جورایی هم که با خودت آوردی... راستی، فازِ این چیه؟»
سانی یکی‌دو لحظه در‌به‌راحتی سکوت به او خیره شد‌موضوع و بعد شانه بالا انداخت.
«می‌بینی که، داره‌پسِ نقشِ پلیسِ بد‌جمجمه‌ها رو بازی می‌کنه.»
مرد خندید.
«اوه؟ واقعاً؟ وایسا‌وایسا ببینم، پس تو‌درسته پلیسِ خوبی، موش؟»
سانی کمی مکث‌می‌شناخت کرد، بعد آرام‌مسیرها سرش را تکان داد.
«نه...»
با گفتنِ این حرف، با خونسردی مشتِ بی‌رحمانه‌ای به‌چشمِ صورتِ اوباش کوبید و مرد را در حالی که سیلابی‌کجا از خون از بینیِ شکسته‌اش بیرون می‌ریخت، نقشِ زمین کرد.
سانی با‌کشکی سردی به اوباشِ‌آها اطرافش نگاه کرد.
«...من پلیسِ بدترم.»