چپتر 3123: قدرتِ برتر
0با هجومِ جنگجویانِ هراس همچون رودی از فولادِ گرسنه، افی لرزشِ زمین را حس کرد. هنوز با سرِ پایین‌افتاده در گِل زانو زده‌آرام بود و تلخیِ وصف‌ناپذیری قلبش را می‌فشرد. لحظه‌ای بعد، دستی موهایش را چنگ زد و سرش را با خشونت به بالا کشید. از‌حالا نظرِ قدرتِ بدنی، افی از ده‌ها قدیس قوی‌تر بود... اما زیرِ بارِ دستِ آهنینی که او را بالا می‌کشید، تمامِ قدرتش ناگهان بی‌معنی شد.
گرفتار در چنگِ آزاراکس، کاری‌برنمی‌آمد جز فشردنِ دندان‌ها و خفه‌کردنِ‌اشتباهی نالهٔ دردمندانه‌اش از دستش برنمی‌آمد.
ناگهان خیلی نزدیک شد.
«داری جهتِ اشتباهی رو‌دست‌کم نگاه می‌کنی، کاهنه. بیا، بیا‌رسیدند سقوطِ شهرت رو تماشا کنیم.»
او را به زمین پرت کرد. دو سرباز دستانش را گرفتند و با غل‌وزنجیرهای افسون‌شده بستند.لبخندی بافتِ پیچیده‌ای از رون‌ها روی سطحِ فولادیِ آن‌ها شعله‌ور شد. افی حس کرد جوهرش به‌سرعت دارد‌زبدهٔ تخلیه می‌شود — خیلی زود کاملاً ته می‌کشید و او را ضعیف و آسیب‌پذیر رها می‌کرد.
کشتنش خیلی راحت می‌شد.
فقط...
افی می‌دانست که آزاراکس‌دست‌کم قصد ندارد او را‌راه بکشد. دست‌کم نه امروز.
سربازانِ بیشتری از راه رسیدند و صندلیِ خزپوشی برای فرمانروایشان آوردند. شاهِ شاهان‌شاهِ نشست و با لبخندی آسوده تکیه داد. افی که در گِلِ زیرِ پاهای او‌سمتِ افتاده بود، آرام از جا بلند شد. نگاهش را برگرداند، به سمتِ شهرِ درهم‌کوبیده‌شده.
جنگجویانِ هراس و دیگر سپاهیانِ زبدهٔ سپاهِ فولاد‌داری نیمی از راه را تا دروازه‌هایش طی کرده‌شهرت بودند. با این حال، سربازانِ عادی عقب مانده بودند.
«بهم بگو کاهنه، حالا که به ایزدت خیانت کردی،نگاهش چی صدات کنم؟ شایدم تو رو به عنوانِ کاهنهٔ...فولاد خودم منصوب کنم. نظرت چیه معبدِ خودم رو بسازم؟»
آزاراکس نیشخند می‌زد، اما چشمانش سرد‌سربازانِ بود و با ولعی تاریک و‌برای مرگبار به او خیره شده بود.
افی نگاهش را پایین‌سربازانِ انداخت تا با او‌صندلیِ چشم در چشم نشود.
خیانت به ایزدبانوی جنگ، هان؟
دوشیزگانِ جنگ سوگند می‌خوردند که هرگز بدونِ مبارزه تسلیم نشوند.برگرداند اگر افی واقعاً یکی از آن‌ها بود، با سر خم‌دروازه‌هایش کردن در برابرِ آزاراکس، پیمانش با ایزدبانوی جنگ را می‌شکست.
و دقیقاً به همین دلیل آزاراکس فعلاً‌بیشتری قصدِ کشتنش را نداشت. چون درهم‌شکستنِ او را‌شاهِ گواهی بر برتریِ خودش نسبت به ایزدان می‌دید.
در دوردست، جنگجویانِ‌امروز هراس به دروازهٔ‌راه بازِ شهر نزدیک می‌شدند.
همه‌چیز...
همه‌چیز طبقِ برنامه پیش می‌رفت. افی آهِ‌آرام آرامی کشید و دستش را بالا آورد‌دیگر تا کثیفی را از صورتش پاک کند.
«خراب کردن خیلی راحت‌تر‌دست‌کم از ساختنه، شاه آزاراکس. ساختنِ‌رسیدند یه معبد هم فرقی نداره.»
این دو سال را به بطالت نگذرانده بود. درست بود که افی نبردهای بی‌شماری با سپاهِ‌لبخندی فولاد کرده بود، اما با حوصله داشت دشمنش را هم می‌شناخت. ساختارِ ارتشِ آزاراکس، آداب‌ورسومِ مردمش،زبدهٔ تاریخچهٔ به قدرت رسیدنِ پدرش، و اینکه چطور آزاراکس او را کشت تا تاج‌وتخت را تصاحب کند.
و نه فقط سپاهِ فولاد. دربارهٔ‌خیلی دیگر عوالم و دیگر قلمروهای این‌می‌کنی دورانِ باستان هم چیزهایی یاد گرفته بود.
اما بیش از‌داد همه، دربارهٔ آزاراکس‌افتاده شناخت پیدا کرده بود.
اینکه چه چیزی به او انگیزه می‌داد‌بیشتری و چه چیزی او را به حرکت‌آوردند وامی‌داشت. اینکه فضایلش چه بود و رذایلش کدام.
و در پایانِ همهٔ این‌ها،بیشتری باید اعتراف می‌کرد که آزاراکس...برای اصلاً آن‌قدرها هم پیچیده نبود.
بله، جنگجوی نابغه‌ای بود. سرشتش به‌شکلی ترسناک قدرتمند بود. همچنین حاکمی مستبد بود با استعدادی ذاتی برای رهبری — از آن دست رهبرانِ روشن‌فکر و‌بستند خیرخواهی نبود که مردمِ زمانهٔ او معمولاً هنگامِ فکر کردن به یک حاکمِ ایده‌آل تصور می‌کردند، بلکه پادشاهی بود برازندهٔ دورانِ خودش. کسی که می‌توانست‌قصد مردم را با اقتدارش خرد کند و با مشتی تزلزل‌ناپذیر مطیعشان نگه دارد، تا جایی که حتی فکرِ سرکشی و نافرمانی از ذهنشان پاک شود.
و البته‌تکیه بسیار کاریزماتیک‌گِلِ هم بود.
اما در پسِ همهٔ این‌ها، شخصیتش مجموعه‌ای از کلیشه‌های پست‌صندلیِ و پیش‌پاافتاده بود، و تنها به این دلیل منحصربه‌فرد می‌نمود که‌داد آزاراکس آن‌ها را به حدِ نهایی و غیرانسانیِ خود رسانده بود.
آزاراکس بی‌نهایت مغرور، خودشیفته، متکبر و دگرآزار بود — اما بیش از همه، شهوتِ سیری‌ناپذیرش برای قدرت تمامِ وجودش را فرا گرفته بود. تمامِ ویژگی‌های دیگرش‌برگرداند از همین یک وسواسِ فکریِ غالب سرچشمه می‌گرفت، و هر کاری که می‌کرد تنها دو هدف را دنبال می‌کرد. همه‌چیز یا برای کسبِ قدرتِ بیشتر بود، یا‌عنوانِ برای تثبیتِ قدرتی که از قبل داشت، مبادا ضعیف شود و از بین برود. بی‌رحمی‌اش، طمعش، استبدادِ ظالمانه‌اش — همه ابزاری برای به دست آوردنِ قدرت بود.
اعتمادبه‌نفسِ خودشیفته‌وارش هم همین‌طور بود، چرا که در دنیایی که‌اشتباهی آزاراکس در آن زندگی می‌کرد، هیچ‌کس نمی‌توانست بالاتر از او‌سرباز باشد و هیچ‌کس بیشتر از او ادعایی بر قدرت نداشت.
طبیعتاً، این باور با وجودِ ایزدان که بالاتر از همه‌چیز و همه‌کس بودند، در تضاد بود.زبدهٔ هرچند آزاراکس با مهارت از اعتراف به این موضوع — حتی پیشِ خودش — طفره می‌رفت که‌کردی کسانی بزرگ‌تر از او وجود دارند، اما از واقعیت بی‌خبر نبود. ایزدان مانند خاری در چشمش بودند.
البته، اعتمادبه‌نفسش کاملاً هم بی‌اساس نبود، حتی اگر به مرزِ جنون می‌رسید. هر چه باشد، آزاراکس پیش از‌لبخندی آنکه مطلق شود، متعالی بود و پیش از آن، عروج‌یافته، بیدارشده... و خفته بود. مسیری که طی کرده‌فولاد بود، پوشیده از اجسادِ کسانی بود که از او قدرتمندتر بودند، اما در نهایت به دستِ او کشته شدند.
در این میان، کسانی‌سربازانِ که زنده مانده بودند، همگی‌خزپوشی به دربندِ او درآمده بودند.
چرا ایزدان باید تفاوتی می‌داشتند؟
به همین دلیل بود که آزاراکس روی افی وسواس پیدا‌برگرداند کرده بود. او مجرایی برای نفرتِ آزاراکس از ایزدان بود،دروازه‌هایش راهی برای کوچک کردنِ آن‌ها که فتحش در توانِ او بود.
و این‌گونه بود‌بکشد که می‌دانست آزاراکس‌سربازانِ او را بی‌درنگ نمی‌کشد.
تسلیم شدنش تنها دو پیامدِ ممکن داشت. یکی این بود که آزاراکس او را بی‌رحمانه کتک بزند تا به آستانهٔ مرگ‌پاهای برسد، و سپس او را دربندِ خود کند. دیگری این بود که او را به دربندِ خود درنیاورد و در عوض‌عقب به شکنجهٔ روانی روی بیاورد — تا او را در هم بشکند و وادارش کند با ارادهٔ خودش تمام‌وکمال تسلیمِ او شود.
هر دو پیامد برای افی پذیرفتنی بود، چرا که دقیقاً برای‌نگاه همین برنامه‌ریزی کرده بود. مگر اینکه اتفاقی کاملاً غیرمنتظره رخ می‌داد،گرفتند هیچ راهی برای شکست خوردنش وجود نداشت... دست‌کم در این مرحله.
فقط باید معنای شکست را از نو تعریف‌بلند می‌کرد. این نخستین بخشِ نقشه بود. بخشِ دوم نیز‌سپاهِ از مطالعهٔ دقیقِ این دوران به دست آمده بود.
این بخش به‌بکشد معنای پیروزی برای‌سربازانِ ارتشِ فاتح ربط داشت.