چپتر 2307: اتاقِ اسباب‌بازی
0انگار اتاقِ اسباب‌بازی در گوشه‌ای دورافتاده‌گذرگاه‌های از کاخِ یشم قرار داشت، پایین‌می‌کرد در یکی از پایین‌ترین و متروک‌ترین طبقاتش.
رِوِل جلو افتاد و آن‌ها را‌می‌شناسه با آرامش از میانِ هزارتوی تماشاییِ‌معذب راهروها، تالارها و گالری‌های باشکوه راهنمایی کرد.
سانی پیش‌تر برخی از این جاها را گشته بود، اما اصلاً خبر نداشت که می‌شود به این سرعت بینشان‌نگاهی جابه‌جا شد، یا اینکه خیلی‌هایشان در واقع به هم راه دارند. گذشته از این، انگار رِوِل مسیری را می‌رفت که‌دیده پنجره‌ای نداشته باشد؛ اغلب از گذرگاه‌های مخفی می‌گذشت و افسون‌های پنهانی را فعال می‌کرد که درگاه‌هایی نادیده را آشکار می‌ساختند.
در راه‌دستش به هیچ‌خونسرد بنی‌بشری برنخوردند.
در میانه‌های‌پنجره‌ای راه سانی نگاهی‌اغلب به کای انداخت.
هوم...
باید خیلی دلهره‌آور باشه که بدونی یه زنِ اهریمنیِ‌فعال قاتل نه‌تنها رسماً تو زیرزمینت زندگی می‌کنه، بلکه می‌تونه بدون‌نگاهی اینکه دیده بشه به هر جایی تو کاخِ یشم بره.
احتمالاً حتی می‌تونه بی‌سروصدا‌خونسرد تو اقامتگاهِ کای ظاهر بشه‌معذب تا یه کارِ وحشتناک بکنه.
مثلاً تو خواب بکشتش.
بیچاره حتماً یه‌مثل سالِ تمام با‌می‌شناسه یه چشمِ باز خوابیده!
سانی با‌باشد ترحم به‌گذرگاه‌های دوستش نگاه کرد.
«هی، کای... اون‌می‌شناسه واقعاً اینجا رو‌می‌رسید مثل کفِ دستش می‌شناسه.»
کای خونسرد به نظر‌باشد می‌رسید، اما با شنیدنِ‌می‌گذشت حرفِ سانی معذب سرفه‌ای کرد.
«آه... آره. قطعاً. به‌هرحال‌کفِ بانو رِوِل مدت‌هاست تو‌نظر این کاخ زندگی می‌کنه...»
رِوِل که آن‌ها را‌گذرگاه‌های به سمتِ راه‌پله‌ای باریک می‌برد،فعال بی‌اعتنا به صدایشان خمیازه کشید.
«ببخشید. من معمولاً فقط شبا بیرون‌می‌رسید می‌آم... با توجه به اینکه خورشید‌قطعاً تو آسمونه، الان دیگه باید خواب می‌بودم.»
سیشان خندید.
«بی‌خیال. نیازی نیست کای بگه که‌می‌شناسه داری دروغ می‌گی؛ تو معمولاً شبا‌معذب هم بیرون نمی‌آی، مگه نه رِوِل؟»
رِوِل با حالتی‌اغلب سرد و کناره‌گیر‌می‌گذشت به خواهرش نگاه کرد.
«خب... درسته.»
همان‌طور که سانی پس از جنگ‌گذرگاه‌های فهمیده بود، رقصندهٔ تاریک... در کمالِ‌می‌کرد تعجب آدمِ منزوی و خانه‌نشینی بود.
ترجیح می‌داد در غارهایش‌کفِ پنهان شود، مگر اینکه مأموریتی‌می‌رسید برای انجام دادن داشته باشد.
روی کاغذ، رِوِل باید ادارهٔ دژی در ساحلِ توفان را بر عهده می‌داشت، اما چون روزهای آنجا طولانی و آفتابی‌کای بود، کار را به یکی از قدیس‌های جدید سپرد و به قلبِ زاغ برگشت. حالا کم‌وبیش نقشِ نیروی کمکی را‌بشه داشت؛ هرگاه جنگجویان در مناطقِ غربیِ عالمِ رؤیا به مشکل برمی‌خوردند، اعزام می‌شد تا آن را با خشونت حل‌وفصل کند.
البته فقط‌دستش شب‌ها پا به‌نظر میدانِ نبرد می‌گذاشت.
با توجه به تاریکیِ ابدیِ حاکم بر ساحلِ فراموش‌شده، سانی بدجوری وسوسه شده بود‌نادیده که تلاش کند او را به خاندانِ سایه بیاورد. اما چون واقعاً هیچ کاری‌باشه برای یک قدیس در آنجا وجود نداشت، با بی‌میلی این ایده را به تعویق انداخت.
به‌هرحال بشریت هنوز آن‌قدر قدیس نداشت‌می‌شناسه که کسی در حدواندازهٔ رِوِل را‌معذب به سمتِ او بفرستد؛ دست‌کم فعلاً.
«چیزی رو پشتمه؟»
سانی چند بار پلک زد و تازه‌شنیدنِ فهمید در حالی که رِوِل آن‌ها را از‌مدت‌هاست پله‌ها پایین می‌برد، به او خیره شده بود.
لبخندی زد.
«نه واقعاً.»
لحظه‌ای مکث‌باشد کرد و بعد‌مخفی با خنده‌ای افزود:
«ولی هیچ‌وقت فکر می‌کردی‌خونسرد بتونی با خیالِ راحت‌حرفِ بهم پشت کنی؟ برام جالبه.»
قدم زدن در تالارهای‌باشد قلبِ زاغ با دخترانِ‌می‌گذشت کی سونگ بی‌انکار عجیب بود.
انگار لبخندِ‌اینجا تاریکی روی‌کفِ لبِ رِوِل نشست.
«کی گفته خیالم راحته؟»
سانی آرام خندید.
«...منطقیه.»
به همین سادگی، به راهروی دورافتاده رسیدند. بیشترِ کاخِ یشم با‌حرفِ نورهای جادویی روشن می‌شد، اما نورهای این قسمت انگار با گذشتِ‌باریک زمان آسیب دیده بودند و درخششِ آن‌ها کم‌سو و ناهموار بود.
سانی به‌باشد درِ آهنی و‌مخفی سنگین نگاه کرد.
در نورِ ضعیف و چشمک‌زنِ‌نظر فانوس‌های جادویی، سطحِ زیبای تزئین‌شده‌اش‌سرفه‌ای تاریک و دلگیر به نظر می‌رسید.
به سیشان‌پنجره‌ای و خواهرانش‌باشد نگاه کرد.
«واقعاً بچگیاتون یواشکی می‌اومدین اینجا؟»
سیشان ابرویی بالا انداخت.
«آره. چرا؟»
سانی با‌پنجره‌ای سردرگمیِ تمام‌باشد سر تکان داد.
«آخه... دور و برتون رو نگاه‌می‌شناسه کنین. اینجا یه چیزی اون‌ورِ ترسناکه!معذب من یه مطلقم، ولی بازم مورمورم می‌شه.»
کای سر تکان داد.
«راست می‌گه.»
سانی با‌پنجره‌ای غیظ به‌باشد او چشم‌غره رفت.
«درسته. معلومه که راست می‌گم.»
سیشان نگاهِ‌باشد عجیبی به‌گذرگاه‌های او انداخت.
«اینا فقط اسباب‌بازین. بعضیاشون یکم‌نظر جادویین، ولی همین — بدترین‌سرفه‌ای اتفاقی که می‌تونه بیفته چیه؟»
سانی و کای هم‌زمان‌باشد چهره در هم کشیدند، انگار‌افسون‌های لیموی تلخ قورت داده باشند.
«آخه چرا‌اینجا باید اینو‌کفِ بلند می‌گفتی؟!»
«بانو سیشان،باشد خواهش می‌کنم از‌مخفی این حرفا نزنین!»
سکوتِ پس از‌می‌شناسه آن با ریزخندِ‌می‌رسید آوازخوانِ مرگ شکست.
با چشمانی‌پنجره‌ای درخشان به‌باشد آن‌ها نگاه کرد.
«مرگ... اوه،اینجا مرگ! حسش می‌کنم!دستش همه‌مون قراره بمیریم!»
سانی تکانی خورد.
«الان نه،دستش لعنت بهش!خونسرد خواهش می‌کنم!»
آوازخوانِ مرگ‌پنجره‌ای ساکت شد و‌اغلب لب‌ورچیده نگاهش کرد.
رِوِل با تکان دادنِ سر، درِ‌می‌شناسه سنگین را باز کرد و خاطره‌ای‌معذب به شکلِ فانوس را احضار کرد.
«بیاین داخل.»
اول خودش وارد شد و خواهرانش به‌شنیدنِ دنبالش رفتند. سانی و کای نگاهی به‌بانو هم انداختند و سپس به آن‌ها ملحق شدند.
اتاقِ اسباب‌بازی...
در واقع‌اینجا چیزی جز‌کفِ آن نبود.
راستش را بخواهید، مجموعه‌ای از اتاق‌ها بود که همگی پر از قفسه،نادیده کمدهای شیشه‌ای و صندوق‌هایی در ابعادِ مختلف بودند. فضای داخلِ اتاقِ اسباب‌بازی زمانی‌دلهره‌آور باید شاد و مجلل می‌بود، اما حالا، متروک و مورمورکننده به نظر می‌رسید.
بیشترِ اسباب‌بازی‌ها پوسیده یا پودر شده بودند و در تپه‌هایی دلگیر روی زمین افتاده بودند، اما برخی از آن‌ها از‌می‌برد جریانِ بی‌رحمِ زمان جان به در برده بودند. سانی با احتیاط به اطراف نگاه کرد و عروسک‌هایی با لباس‌های زیبا، شوالیه‌های‌نیست نقره‌ای با مفاصلِ متحرک، موجوداتِ جادوییِ پولیشی با چشمانِ تیله‌ای از جنسِ جواهر، و وسایلِ بازیِ مختلف را از نظر گذراند.
خواهرانِ سرود هم داشتند به اطراف نگاه می‌کردند. سیشان به عروسکی با لباسِ‌درگاه‌هایی زیبا نگاه می‌کرد، رِوِل چشم به یک شمشیرزنِ کوکی دوخته بود، در حالی‌خیلی که آوازخوانِ مرگ محوِ یک حیوانِ عروسکیِ رنگارنگ، بامزه و تپل شده بود.
چهره‌هایشان پر از حسرت بود.
سرانجام، سیشان‌باشد سر تکان داد‌مخفی و آهی کشید.
«اون موقع‌ها خیلی دلم می‌خواست این عروسک رو داشته باشم. ولی مادرمون‌قطعاً قدغن کرده بود چیزی از اتاق بیرون ببریم. چقدر عجیبه... الان می‌تونم‌کشید آزادانه هر چی می‌خوام بردارم، ولی با این حال، دیگه هیچی نمی‌خوام.»
در همین حین، توجهِ سانی به خانهٔ عروسکیِ بزرگی جلب شد؛ نسخهٔ مینیاتوریِ‌درگاه‌هایی کاخِ یشم که روی پایه‌ای وسطِ اتاقِ اول قرار داشت. با ظرافتی خیره‌کننده ساخته‌دلهره‌آور شده بود، تا جایی که حتی جویبارهای کوچکی در ماکتِ تالارِ گذرگاه جریان داشت.
با این حال، خانهٔ‌کفِ عروسکی به جای اینکه زیبا‌می‌رسید باشد، مورمورکننده و ترسناک بود.
دلیلش این بود که تمامِ عروسک‌های داخلش — که‌فعال ده‌ها عروسک بودند — مُرده روی کفِ زمین افتاده‌میانه‌های بودند و لباس‌های کوچکشان اسکلت‌های اسباب‌بازیِ ظریفی را پوشانده بود.
چه اسباب‌بازی‌سازِ‌دستش مریضی چنین چیزِ‌نظر وحشتناکی ساخته بود؟
سانی دستش را بالا‌باشد آورد تا دیوارِ خانهٔ‌می‌گذشت عروسکی را لمس کند.
«اگه جای‌اینجا تو بودم این‌دستش کار رو نمی‌کردم.»
سانی سرِ جایش‌اغلب خشک شد، سپس نگاهی‌افسون‌های محتاطانه به رِوِل انداخت.
«چرا؟»
رِوِل با‌پنجره‌ای صدای بم‌باشد و سردش خندید.
«این همون طوریه که من، سیشان و جانورسالار‌نظر یه هفته غیبمون زد. اگه تصادفی خانهٔ عروسکی‌به‌هرحال رو فعال کنی... تبدیل به یه عروسک می‌شی.»
آوازخوانِ مرگ ریزخند زد.
«منظورش اینه‌دستش که بیشتر از‌نظر الان عروسک می‌شی.»
رِوِل به او اخم کرد.
«بس کن. به هر حال، هیچ چیزِ خطرناکی داخلش نیست، ولی تا‌معذب وقتی مادرمون پیدامون کرد حسابی گرسنگی کشیده بودیم. نمی‌دونم چطور جادوی خانهٔ عروسکی‌صدایشان رو باطل کرد — که یعنی هیچ‌کس نمی‌دونه. پس، فاصله‌ات رو حفظ کن.»
سانی به خانه‌های عروسکیِ‌گذرگاه‌های پُرظرافت نگاه کرد و لرزشی‌فعال در ستون فقراتش حس کرد.
پس این عروسک‌ها از اول‌نظر شبیهِ اسکلت ساخته نشده بودند.سرفه‌ای بلکه زمانی موجوداتی زنده بودند.
ناگهان، اتاقِ اسباب‌بازی‌نداشته دست‌کم صد برابر‌گذرگاه‌های شوم‌تر به نظر رسید.
نفسش را آرام بیرون داد، چند‌می‌شناسه قدم با احتیاط از خانهٔ عروسکی‌معذب دور شد و رویش را برگرداند.
لبخندش زورکی بود.
«بیاین... بیاین با‌می‌شناسه احتیاط یه نگاهی‌می‌رسید به اطراف بندازیم.»