چپتر 2898: شوم و ویرانگر
0رین روی‌بودند خاکِ خاکسترپوشِ جزیرهٔ‌برخلافِ آبنوس قدم برداشت.
عجیب بود. جزیره شباهتِ زیادی‌جلوی به جزیرهٔ عاج داشت، اما‌بگیرند در عین حال کاملاً متفاوت بود.
نه چمنِ زمردینی در کار بود، نه دریاچهٔ زلالی، نه بیشه‌ای از درختانِ باستانی، و نه‌عمل استخوان‌های اژدهایی مرده. در عوض، ویرانه‌های سازه‌هایی مرموز مدفون در خاکستر، سنگِ تاریک، و لنگرگاه‌های ابسیدینی‌پیچیده‌ای به چشم می‌خورد که به درونِ شکافِ جداکنندهٔ جزیره از بقیهٔ جزایرِ زنجیری پیش رفته بودند.
خودِ پاگودا، برخلافِ سفیدیِ دست‌نخوردهٔ برجِ عاج، کاملاً سیاه بود.قلبِ در واقع، چنان مات و سیاه بود که انگار دیوارهایش‌می‌کرد نور را می‌بلعیدند؛ مانندِ شکافی عمودی در تار و پودِ جهان.
از هفت زنجیرِ شکستهٔ آسمانی که از دامنه‌های سنگیِ جزیرهٔ عاج آویزان‌مات بودند هم اثری نبود. در عوض، زنجیرهای دیگری وجود داشت؛ به همان‌زنجیرِ اندازه عظیم و قدرتمند، اما برخلافِ زنجیرهای باستانی و فرسوده، نو و درخشان.
این زنجیرها کاملاً معمولی بودند و در کارخانه‌های ذوبِ زیرزمینیِ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی ساخته‌پهناورِ شده بودند. سپس از طریقِ دروازهٔ رؤیا به جزایرِ زنجیری منتقل شده بودند تا برجِ آبنوس‌چشمگیره را به بقیهٔ جزایرِ معلق متصل کنند و جلوی سقوطِ تدریجی‌شان به آسمانِ زیرین را بگیرند.
حالا، زنجیرهای آلیاژیِ غول‌پیکر بر فرازِ شکافِ پهناورِ قلبِ جزایرِ زنجیری‌عنوانِ کشیده شده و سفت ایستاده بودند. جزیرهٔ آبنوس به عنوانِ مرکزِ‌چشمگیره پیوندِ کلِ منطقه عمل می‌کرد و آن را در آسمان نگه می‌داشت.
«واقعاً چشمگیره.»
رین تنها می‌توانست تصویری محو از میزانِ نبوغ، قدرتِ صنعتی و محاسباتِ پیچیده‌ای داشته باشد که صرفِ بیرون کشیدنِ‌عمودی جزیرهٔ آبنوس از زیرِ دریای شعله‌های ایزدی در اعماقِ آسمانِ زیرین و سپس تبدیلِ آن به لنگرِ این قارهٔ‌قدرتمند تکه‌پاره شده بود. قطعاً این کار به تلاش‌های افرادِ بی‌شماری، از جمله چند قدیس و یک مطلق، نیاز داشت...
و البته کمی از جادوی ایزدیِ دیمونِ سرنوشت. انسان‌ها شاید نحوهٔ کارکردش را درک نمی‌کردند، اما با این حال آن‌عنوانِ را بی‌نقص در طراحیِ خود ادغام کرده بودند. شکوه و عظمتِ نتیجهٔ کار، دست‌کمی از دیگر مناظرِ غیرممکنی که می‌شد‌محاسباتِ در عالمِ رؤیا یافت نداشت—و با در نظر گرفتنِ معنایی که در پسِ آن نهفته بود، حتی مبهوت‌کننده‌تر هم بود.
تلفیقی بی‌نقص از جادوی باستانی و مهندسیِ مدرن، و همچنین نمونه‌ای درخشان‌مرکزِ از کارهایی که وقتی انسان‌های مختلف، چه عادی و چه بیدارشده، برای‌می‌توانست رسیدن به هدفی خیرخواهانه و سازنده با هم همکاری می‌کردند، ممکن می‌شد.
این نمونه‌ای بود‌زیرین از اینکه دنیا‌آلیاژیِ باید چگونه می‌بود...
اما کمتر‌بودند پیش می‌آمد‌پاگودا که این‌طور باشد.
«رین، تمرکز کن.»
رین تکانی خورد و نگاهش را به جایی‌کشیده برگرداند که کاسی روی زمین زانو زده بود و‌می‌کرد با قلم‌مویی، رون‌هایی روی سطحِ سنگیِ جزیرهٔ آبنوس می‌کشید.
«ببخشید.»
او اینجا بود تا‌پاگودا چشم‌های کاسی باشد، پس وقتی‌سیاه برای محوِ تماشا شدن نداشت.
با تمرکزِ رین روی رون‌ها، کاسی توانست‌تدریجی‌شان ادامه دهد. قلم‌مویش که با ظرافت روی‌فرازِ سنگِ سیاه می‌لغزید، با لحنی شمرده گفت:
«این رون معنیِ خاصی نداره، اما نفی یا ممنوعیت رو نشون می‌ده. اضافه‌کردنش به‌کلِ یه عبارت معنی رو عوض می‌کنه، در حالی که اضافه‌کردنش به یه کلمه معمولاً‌نبوغ یه متضاد می‌سازه—اما نه همیشه. مترادف‌ها و متضادها مبحثِ جداگانه‌ای هستن، پس فعلاً واردشون نمی‌شیم...»
که احتمالاً عاقلانه بود،بگیرند چون این مبحث برای‌فرازِ رین کاملاً ناآشنا بود.
در آن لحظه، کاسی داشت آرایشِ دفاعیِ تازه‌ای می‌ساخت تا از جزیرهٔ آبنوس در برابرِ محاصره‌ای که‌مانندِ معتقد بود اجتناب‌ناپذیر است محافظت کند—شبیه به همان‌هایی که او و سانی پیش‌تر برای تقویتِ چند دژِ‌وجود دیگر ساخته بودند، اما در عین حال متفاوت، چرا که دیگر نمی‌توانست روی تخصصِ او حساب کند.
رین و کاسی از چند روز پیش مشغولِ این کار بودند،حالا و از آنجا که رین کاری جز خیره‌شدن در جهتِ درست نداشت،کلِ کاسی تصمیم گرفته بود حینِ کار به او جادوی رونی آموزش دهد.
رین این‌حالا دانش را مثلِ‌فرازِ اسفنج جذب می‌کرد.
هم‌پوشانیِ زیادی بینِ شکل‌دهی و جادوی رونی وجود داشت—هر چه باشد،کشیده دومی بر پایهٔ اولی بنا شده بود. با این حال، تفاوت‌هایشان‌نگه هم آن‌قدر بود که این دو را کاملاً از یکدیگر متمایز کند.
برای مثال، در شکل‌دهی هیچ مترادفی وجود نداشت. هر‌سیاه چیزی تنها یک نام داشت و هر نامی مطلق‌شکافی بود. بنابراین، نمی‌توانست نام‌هایی با معنیِ یکسان وجود داشته باشد.
البته تفاوت‌ها‌معلق بیشتر از‌کنند این‌ها بود.
در شکل‌دهی،حالا تنها نام‌ها بودند‌فرازِ و واسطه‌شان—یعنی شکل‌دهنده.
از سوی دیگر، جادوی رونی شاملِ چیزهای بسیار بیشتری می‌شد. خودِ رون‌ها بودند که نام‌ها را به تصویر می‌کشیدند، و جادوگری‌آسمان که آن‌ها را رسم می‌کرد. بومی بود که رون‌ها رویش رسم می‌شدند، ابزاری که برای کشیدنشان به کار می‌رفت، و حتی‌دریای واسطه‌ای که رون‌ها را از قلم‌مو به بوم منتقل می‌کرد—مگر اینکه حکاکی می‌شدند، که در آن صورت واسطه‌ای در کار نبود.
خودِ رون‌ها نیز بسیار پیچیده‌تر از نام‌ها بودند، و هنرِ خاصی برای بیانِ نام‌ها از طریقِ‌می‌بلعیدند رون‌های تکی یا ترکیبی از آن‌ها وجود داشت. همه نمی‌توانستند نام‌ها را درک کنند، اما همه‌زنجیرهای می‌توانستند رون‌ها را یاد بگیرند و تقریبی از نامی را رسم کنند که ظرفیتِ دانستنش را نداشتند.
انگار دنیای کاملاً جدیدی بود، اما چون رین‌آسمانِ شکل‌دهندهٔ بااستعدادی بود، جادوی رونی را هم به‌راحتی یاد‌کشیده گرفت. در واقع خیلی سرگرم‌کننده‌تر از یادگیریِ نام‌ها بود.
کاسی همچنان حرف می‌زد:
«این رون فضا رو توصیف می‌کنه. با این حال، رون‌های زیادی توی زبانِ رونی هستن‌مرکزِ که فضا رو توصیف می‌کنن و معنای هرکدوم کمی متفاوته. پس اگه می‌خوای نامِ راستینِ‌میزانِ فضا رو رونویسی کنی، باید همه‌شون رو به ترتیب ردیف کنی—البته اگه می‌خوای نتیجهٔ خوبی بگیری...»
رین چند لحظه بافتِ زیبای‌برخلافِ رون‌ها را بررسی کرد و‌واقع بعد سرش را کج کرد.
«اما اون‌معلق عنصر از‌کنند آرایه چیکار می‌کنه؟»
کاسی لبخندِ محوی زد.
«هنوز اون شالت‌زیرین رو داری؟ "در‌آلیاژیِ مواقعِ اضطراری" رو می‌گم.»
رون‌های خودِ رین را می‌دید،برخلافِ پس احتمالاً خبر داشت. فقط‌واقع برای حفظِ ظاهر و ادب می‌پرسید.
پس از مدتی وقت‌گذرانی با کاسی، رین فهمید که این پیشگوی نابینا خیلی از کارها را فقط برای این انجام‌عنوانِ می‌دهد که آدم‌ها در حضورش احساسِ راحتی کنند. عادتی بود که از سرِ ضرورت شکل گرفته بود؛ هم به خاطرِ‌محاسباتِ معلولیتش و هم چون در غیر این صورت، برای مردم عجیب و معذب‌کننده بود که کنارِ پیشگویی به قدرتمندیِ او باشند.
رین دستش را بالا آورد‌فرازِ و شالِ ابریشمیِ دورِ گردن‌ایستاده و شانه‌هایش را لمس کرد.
«آره، دارمش.»
کاسی سر تکان داد.
«دارم سعی می‌کنم همین کار رو بکنم. سانی اون رو طوری طراحی کرده که اگه پردهٔ ابرِ بالای گورِ خدا یهو‌مرکزِ پاره شد، تو رو توی فضا قفل کنه. راستش، بعداً از همین نوع افسون استفاده کرد تا یه جانورِ نفرین‌شده به اسم‌باشد فراوانی رو شکست بده. و حالا من دارم سعی می‌کنم یه افسونِ رونیِ مشتق‌شده بسازم که دقیقاً همون کار رو انجام بده.»
رین اخم کرد.
«داری سعی می‌کنی...زیرین برجِ آبنوس رو‌آلیاژیِ توی فضا قفل کنی؟»
کاسی همان‌طور که جوهر به‌برخلافِ قلم‌مو می‌داد و به کشیدنِ‌واقع رون‌ها ادامه می‌داد، سر تکان داد.
«نه. دارم سعی‌متصل می‌کنم فضا رو دورِ‌تدریجی‌شان برجِ آبنوس قفل کنم.»
آهی کشید و‌آلیاژیِ کمی چرخید و رو‌قلبِ به شکافِ پهناور کرد.
«موردرت داره ظاهرش رو حفظ می‌کنه، اما رؤیازاد بالاخره اون رو به سمتِ کوه‌های تهی عقب می‌رونه.کلِ قلمروِ آینه به‌هیچ‌وجه اون‌قدر قوی نیست که بتونه با کلِ قلمروِ انسان رقابت کنه... شاید اگه زمانِ‌محاسباتِ بیشتری داشت می‌تونست، اما موردرت کمتر از یک سال پیش به رتبهٔ مطلق رسیده. قلمروش خیلی جوانه.»
کاسی سر تکان داد.
«جنگ بالاخره به اینجا می‌رسه. اینجا همون‌جاییه که‌آسمانِ موردرت آخرین مقاومتش رو می‌کنه... و یادت هست چرا‌کشیده مجبور شدیم از جزیرهٔ عاج فرار کنیم، مگه نه؟»
رین سر تکان داد.
«به خاطرِ باغِ شب.»
کاسی لبخند زد.
«نه، به خاطرِ باغِ شب نبود. به خاطرِ مردی بود که باغِ‌آلیاژیِ شب رو فرماندهی می‌کنه—سرشتِ اون بهش اجازه می‌ده فضا رو دستکاری کنه، برای‌عمل همین برای هر کسی که بخواد نبردی تدافعی راه بندازه، یه کابوسِ متحرکه.»
دوباره مشغولِ کشیدنِ رون‌ها شد.
«جزیرهٔ آبنوس یه دژِ طبیعیه چون یه مغاکِ پهناور احاطه‌اش کرده. اگه شبگرد بتونه هر طور دلش می‌خواد‌منطقه فضای اطرافش رو بپیچونه، این برتری از بین می‌ره. پس طبیعتاً یکی از کارکردهای آرایهٔ دفاعی که دارم‌داشته می‌سازم اینه که فضا رو اینجا تقویت کنه و انعطاف‌پذیریش رو پایین بیاره. حالا تمرکز کن. این رون...»
رین به گسترهٔ سنگِ سیاهی که کاسی‌دست‌نخوردهٔ داشت رون‌ها را روی آن می‌کشید نگاه‌دیوارهایش کرد و تمامِ حواسش را به شنیدن داد.
با این حال، در‌کنند این حین بی‌اختیار نگاهش‌آسمانِ به خودِ کاسی افتاد.
دلش فشرده شد.
کاسی... حال‌وروزِ چندان خوبی نداشت.
انگار وزن کم کرده بود و رنگِ پوستش به طرزِ بیمارگونه‌ای‌چنان پریده بود. بدتر از همه، سمتِ چپِ چشم‌بندش دوباره غرق در‌جهان خون شده بود و هر از گاهی قطراتِ سرخ‌رنگ روی گونه‌اش می‌غلتیدند.
شکننده... به نظر می‌رسید.
رین دندان‌هایش‌حالا را روی‌غول‌پیکر هم سایید.
همه‌اش تقصیرِ‌آسمانِ آن مرد،بگیرند موردرت، بود.
هر روز صبح، کاسی به اقامتگاهِ او می‌رفت و‌سیاه حافظه‌اش را از طاعون پاک می‌کرد. و هر روز صبح،عمودی با صورتی خون‌آلود و ضعیف‌تر از روزِ قبل بیرون می‌آمد.
این به خاطرِ فشارِ استفاده از توانِ متعالی‌اش با‌زیرین وجودِ از دست دادنِ یک چشم بود. اما بیشتر از‌ایستاده آن، به خاطرِ فشارِ تجربه کردنِ یادهای یک فرمانروا بود.
هر چه بود، مطلق‌ها چیزی فراتر از انسان‌های عادی بودند و‌عنوانِ درکِ ذهنشان برای افرادِ فانی بسیار دشوار بود... و از آنچه‌چشمگیره رین توانسته بود بفهمد، موردرتِ هیچ‌کجا غیرانسانی‌ترین مطلق در میانِ آن‌ها بود.
نفیس میل و اشتیاقِ آدم‌های بی‌شماری را حس می‌کرد. سانی‌قلبِ حواسش را با سایه‌هایش شریک می‌شد. رؤیازاد هم به‌نوعی با‌می‌کرد بندگانش در ارتباط بود و در افکار و احساساتشان شریک می‌شد.
اما پادشاهِ هیچ متفاوت بود... او صرفاً به‌صورتِ خردشده در میانِ میلیون‌ها کالبد وجود داشت و هر‌مانندِ کالبد نمونه‌ای از ذهنِ غیرانسانی‌اش را نمایندگی می‌کرد. پس این همان چیزی بود که کاسی هر بار‌وجود با کاوش در حافظهٔ او تجربه می‌کرد—او بودن در کالبدِ میلیون‌ها موجود را به‌طور هم‌زمان تجربه می‌کرد.
نیازی به گفتن نبود که آن زیبابینِ دیوانه‌وار از‌زیرین دیدگاه‌های مختلف، بارِ عظیمی روی ذهنِ خودش می‌گذاشت—ذهنی که‌سفت هرچند متعالی بود، اما هنوز انسانی به شمار می‌رفت.
و حالا‌حالا که حرف‌غول‌پیکر از غیرانسانی شد...
رین دزدکی‌آسمانِ به بالا‌بگیرند نگاه کرد.
کاسی تنها کسی نبود‌پاگودا که جزیرهٔ آبنوس را‌برجِ برای محاصره آماده می‌کرد.