چپتر 2992: هرگز رهایم مکن
0سانی به دلِ هزارتوی زمانِ شکسته زد؛ نخِ ابریشمینِ جوهرِ‌پیش آنانکه راهنمایش بود. تنها همدمش در این سفرِ پرخطر، تولهٔ‌معنایی پستِ پرندهٔ دزد بود که حالا سایهٔ او شده بود.
همان‌طور که دنبالِ راهی برای‌نالید بازگشت به زمانِ حال می‌گشتند،بچه دایره‌لغاتِ «پست» رفته‌رفته گسترده‌تر می‌شد.
حالا، غیر از «پست»، «لعنتی»داشتنِ و «آشغال»، می‌توانست «ابله»، «حرام‌زاده»،داشت «بدبخت»، «جهنم» و «تفاله» هم بگوید.
آه، و البته «لعنت».
انگار این‌داشت یکی کلمهٔ‌غلط محبوبش بود.
«لعنت! لعنت!»
سانی صورتش را‌جوان با کفِ دست‌چنین پوشاند و نالید.
او سعی نکرده بود‌نکرده الگوی بدی برای این بچه‌باشد اهریمن باشد... واقعاً نکرده بود...
لعنتی، همه‌اش تقصیرِ این حرام‌زادهٔ کوچکِ بدبخت بود. سانی که واقعاً همچین‌به‌ویژه آدمِ بددهن و تفاله‌ای نبود. حاضر بود شرط ببندد که این ابلهِ‌حسابِ لعنتی این مزخرفات را عمداً می‌گوید، فقط برای اینکه حرصش را درآورد.
وگرنه، «پست» این‌همه‌دست فحش را از‌سعی کجا یاد می‌گرفت؟
فکر کنم‌اهریمنِ میوه خیلی دور‌داشتنِ از درخت نمی‌افته.
با والدی مثلِ پرندهٔ دزد، جای تعجب نداشت‌اهریمن که این اهریمنِ جوان با وجودِ داشتنِ چنین‌آدمِ هم‌نشینِ فاخری، باز هم داشت چیزهای غلط یاد می‌گرفت.
...دست‌کم سرگرم‌کننده بود.
بدونِ «پست»، سانی احتمالاً خیلی وقت پیش دیوانه می‌شد — به‌ویژه چون‌باشد در این هزارتوی ابدیتِ درهم‌شکسته اصلاً زمانی در کار نبود، و در‌شرط نتیجه نه «خیلی وقت پیش» معنایی داشت و نه «روزی در آیندهٔ نزدیک».
سانی خیلی وقت بود که حسابِ زمان از دستش در رفته بود. آن‌ها در میانِ‌بدونِ تاریکیِ بیگانه و درک‌ناپذیری که بینِ لحظات پنهان شده بود شناور بودند و نخِ ابریشمینِ‌آیندهٔ نقره‌ای را دنبال می‌کردند — بدونِ آن، بازگشت از راهی که آمده بود تقریباً غیرممکن می‌شد.
گاهی از هزارتو در مکان‌ها و لحظاتی از زمان بیرون می‌آمدند که سانی و پرندهٔ دزد‌آدمِ در طولِ نبردشان از آن‌ها گذشته بودند. برخی از این مکان‌ها امن بودند و اجازه می‌دادند استراحت‌فحش کنند. برخی پر از خطر بودند، بنابراین سانی سعی می‌کرد هرچه زودتر آن‌ها را پشت سر بگذارد.
پیش‌تر، شاید دلش می‌خواست بماند و دوره‌های‌بدونِ مختلفِ رودِ بزرگ را کاوش کند. اما‌ابدیتِ حالا، حسِ اضطرابی عمیق در دلش بود.
می‌خواست نفیس را پیدا کند. نگرانش بود، به‌خصوص با در نظر گرفتنِ اینکه‌واقعاً او در هزارتوی ابدیت کاملاً تنها مانده بود. همچنین نگران بود که حالا که‌مزخرفات به نظر می‌رسید او را به یاد آورده، دارد به چه چیزی فکر می‌کند.
چشم‌اندازِ روبه‌رو شدن با او در قالبِ‌هم‌نشینِ خودش — نه سرورِ سایه‌ها — وجودش‌سرگرم‌کننده را هم‌زمان از هیجان و وحشت پر می‌کرد.
بنابراین، هرچه به‌سعی زمانِ حال نزدیک‌تر‌بدی می‌شدند، پیشروی‌شان کندتر می‌شد.
اما به‌داشت هر حال به‌دست‌کم مسیرشان ادامه می‌دادند...
و در‌کفِ نهایت، سانی او‌نالید را پیدا کرد.
انگار آنانکه یک نخِ ابریشمِ جوهر هم به نفیس وصل کرده بود، و‌دست‌کم نفیس هم درست مثلِ سانی داشت آن را تا قلبِ مصب دنبال می‌کرد. سرانجام،نتیجه مسیرهایشان به هم رسید و هر دو به یک قطعه از زمان وارد شدند.
آنجا آستانه بود.
نه آن آستانهٔ پرجنب‌وجوش و شکوفایی که پیش‌احتمالاً از آلودگی بود، بلکه شهرِ استخوانی و متروکه‌ای که‌زمانی پس از نابودیِ آلودگی به آن تبدیل شده بود.
شبی ژرف رودِ بزرگ را فرا گرفته بود. جریان‌هایش دیگر‌بچه از بین رفته بودند، اما پرندهٔ دزد هنوز خورشیدها را‌بددهن ندزدیده بود، بنابراین آب با تابشی رنگین‌کمانی و درخشان سوسو می‌زد.
سانی با حس کردنِ حضورِ نفیس، «پست» را مرخص کرد‌داشت و به سمتی رفت که او بر لبهٔ آب ایستاده بود‌چون و با چهره‌ای غرق در فکر به پایین‌دست چشم دوخته بود.
سانی چند قدم دورتر ایستاد‌الگوی و ساکت ماند؛ نمی‌دانست چه‌واقعاً بگوید. سرانجام، سعی کرد لبخندی بزند.
«هی نف. تموم‌چیزهای شد. اون پرندهٔ‌سرگرم‌کننده دزدِ نفرت‌انگیز رو کشتم.»
لحظه‌ای مکث کرد‌دست و بعد معذب‌سعی سرش را خاراند.
«خب، بعدش فرار کرد. پس اون‌چنین پرندهٔ لعنتی الان یه جایی اون بیرون‌دست‌کم ول می‌چرخه. هیچ ایده‌ای ندارم کجا رفت.»
نفیس مدتِ درازی‌سعی بی‌حرکت ماند، بعد‌بدی چرخید و نگاهش کرد.
چهره‌اش مثل همیشه بی‌حالت‌غلط بود... در واقع، حتی‌احتمالاً از همیشه هم بی‌حالت‌تر بود.
اما سانی غوغای هولناکِ احساساتِ‌نالید متناقضی را که زیرِ ظاهرِ‌بچه آرامش در جریان بود، حس می‌کرد.
انگار نفیس...
غرقِ شادی بود؟ رنجیده بود؟
اندوهگین بود؟ خوشحال بود؟
نمی‌دانست.
مدتِ درازی‌اهریمنِ او را‌وجودِ برانداز کرد.
بعد آرام گفت، در حالی که‌بدی صدایش ضعفی را نشان می‌داد که‌تقصیرِ سانی پیش‌تر هرگز در او ندیده بود:
«تو منو جا گذاشتی.»
سانی نگاهش را دزدید.
از بختِ بد، آستانه بدترین جایی بود که می‌توانست به آن نگاه کند. هر چه‌بدونِ بود، اینجا همان جایی بود که نفیس و دوستانش را رها کرده بود. این شهر‌آیندهٔ که زیرِ لایهٔ ضخیمی از استخوان‌ها دفن شده بود، کم‌وبیش بنایِ یادبودی برای گناهِ او بود.
سانی رو به‌سعی نفیس چرخید و‌بدی چند لحظه ساکت ماند.
«اما برگشتم. این...چیزهای باید یه ارزشی‌سرگرم‌کننده داشته باشه، نه؟»
نفیس جوابی نداد‌دست و رو به پهنهٔ‌نکرده زیبایِ آبِ درخشان کرد.
پس از مدتی‌جوان طولانی، نفیس با‌چنین لحنی یکنواخت گفت:
«تو همیشه منو جا می‌ذاری.»
آهِ سنگینی کشید.
«توی شهرِ تاریک. در‌پوشاند طولِ زنجیرهٔ کابوس‌ها. و‌الگوی بازم اینجا توی آستانه.»
سانی نگاهش کرد؛جوان ردی از دردی‌چنین کهنه در چشمانش دوید.
«این منصفانه نیست.»
صدای آرامش‌داشت گرفته و پر‌دست‌کم از درد بود.
«تو هم منو‌دست جا گذاشتی، نفیس. تو‌نکرده اول منو جا گذاشتی.»
نفیس نفسِ عمیقی کشید و بعد‌چنین نگاهش کرد. چهره‌اش حالتِ عجیبی را‌غلط نشان می‌داد. ترس بود؟ اشتیاق بود؟
سانی نمی‌دانست.
او را بهتر از هر کسِ دیگری در‌احتمالاً دنیا می‌شناخت، با این حال حالا نمی‌فهمید چه‌اصلاً احساسی دارد، به چه فکر می‌کند... چه می‌خواهد بگوید.
نفیس نفسش را‌دست بیرون داد و بعد‌نکرده آرام سر تکان داد.
«آره... جا گذاشتم.جوان شاید نباید این‌چنین کار رو می‌کردم. اما...»
لبخندِ کم‌جانی روی لبانش نشست.
«بازم همون کار رو می‌کردم، سانی.سرگرم‌کننده چون این تنها راهی بود که‌به‌ویژه بلد بودم تا مطمئن بشم زنده می‌مونی.»
سانی لبخندِ تلخی زد‌پوشاند و بعد با خنده‌ای‌الگوی آرام رویش را برگرداند.
به پهنهٔ‌اهریمنِ درخشانِ رودِ‌وجودِ بزرگ نگاه کرد.
«...منم همین‌طور.»
آهی کشید.
«منم بازم همون کار‌پوشاند رو می‌کردم. چون باید می‌رفتم‌بدی تا بتونم پیشِ تو برگردم.»
سانی لبخند زد.
«می‌دونی، من‌نالید آدمِ خیلی خودخواهی‌ام.الگوی درست مثلِ تو.»
حرفش که تمام شد، نفیس قدمی‌سرگرم‌کننده به جلو برداشت و او را‌به‌ویژه در آغوشی تنگ و پرنیاز فشرد.
صورتش را‌کفِ در شانهٔ‌پوشاند او پنهان کرد.
«سانی... خودتی؟ واقعاً خودتی؟»
سانی لحظه‌ای بی‌حرکت‌سعی ماند، بعد دستانش را‌بچه دورِ او حلقه کرد.
«معلومه که‌داشت خودمم. مگه می‌تونم‌دست‌کم کسِ دیگه‌ای باشم؟»
نفیس نفسِ عمیقی کشید.
مدتِ درازی ساکت ماند.
در نهایت، گفت:
«ممنون که برگشتی، سانی.»
او را محکم‌تر بغل‌پوشاند کرد و بعد با‌الگوی لحنی آرام و مردد گفت:
«دیگه هرگز نرو... قول بده...»
نفیس لحظه‌ای ساکت شد.
«می‌تونی قول بدی‌چیزهای که دیگه هیچ‌وقت‌سرگرم‌کننده منو جا نذاری؟»
سانی لبخندی زد و در‌نالید حالی که او را در آغوش‌اهریمن گرفته بود، سرش را بالا آورد.
سرانجام، سر تکان داد.
«قول می‌دم.»
لحظه‌ای مکث‌داشت کرد و‌غلط بعد خندید:
«نفیس... تمامِ ایزدان و تمامِ دیمون‌های دنیا‌نکرده هم نمی‌تونن باعث بشن دوباره تو رو‌همه‌اش جا بذارم. پس تو هم منو تنها نذار.»
در آن لحظه، افقِ شرقی با درخششی طلایی‌فاخری و زیبا شعله‌ور شد. خورشیدها داشتند بر فرازِ رودِ‌وقت بزرگ طلوع می‌کردند و نویدِ روزِ تازه‌ای را می‌دادند.
اما مقدّر نبود که سانی و نفیس شاهدِ این سپیده‌دم باشند.همه‌اش مسیرِ آن‌ها متفاوت بود — مسیری از میانِ ابدیتِ درهم‌شکسته که‌ببندد به دنیایی غرق در تاریکی ختم می‌شد. تاریکی سرد و خطرناک بود.
اما قرار بود شانه‌به‌شانه به‌دست‌کم دلِ آن بزنند... چون با هم‌دیوانه در این تاریکی گم شده بودند.