چپتر 2559: ائتلافِ ناآرام
0موردرت کوه‌های تهی را می‌خواست.
خب، جای تعجب هم نداشت. تمام دلایلی که دریای توفان را برای اهدافش مناسب‌دریغ می‌کرد، در مورد کوه‌های تهی هم صدق می‌کرد — این رشته‌کوه از شرق تا غرب‌میانِ کشیده شده بود و در هر دو سوی گورِ خدا با سرزمین‌های انسانی هم‌مرز بود.
پهنه‌ٔ بی‌انتهای مهِ سفیدی که قله‌های دندانه‌دار را پوشانده بود، حمله به آن‌ها‌دلیلی را تقریباً غیرممکن می‌کرد؛ در حالی که کسانی که می‌توانستند از آغوشِ سردش جان‌درونِ به در ببرند، آزاد بودند تا حملاتی غافلگیرانه به سرزمین‌های جنوبِ کوه‌ها ترتیب دهند.
یا شمالِ آن‌ها. آنجا همان‌فراموش‌شده جایی بود که ساحلِ فراموش‌شده،داشت پادشاهیِ بی‌نورِ سانی، قرار داشت.
علاوه بر آن، موردرت با منبعِ آن مهِ سفید — یعنی هیچ — قرابت داشت.یعنی بنابراین، راحت‌تر از تقریباً هر کسِ دیگری می‌توانست آنجا زنده بماند. البته، سرشتِ او به آینه‌ها‌موجوداتِ و بازتاب‌ها ربط داشت... که از خویشاوندانِ موجوداتِ هیچ بودند، اما دقیقاً یک چیز محسوب نمی‌شدند.
به یک معنا، کوه‌های تهی برای موردرت همان حکمی را داشت‌دست‌کم که عالمِ سایه برای سانی داشت. شکارگاه‌هایی بی‌نقص که به همان‌ساخته اندازه که پر از نوید بودند، پرخطر و مرگبار هم بودند.
البته، این فقط سطحِ قله‌های تهی را در بر می‌گرفت، نه اعماقِ تاریکِ درونشان‌کردنِ را — جهانِ زیرین. آنجا، در عالمِ تاریکیِ واقعی، موردرت هم به اندازهٔ سانی‌ساخته درمانده می‌شد... هرچه باشد، بدونِ نور هیچ بازتابی وجود نداشت، پس قدرت‌هایش بی‌فایده می‌شدند.
انگار موردرت داشت دقیقاً به همان چیزی می‌رسید که می‌خواست. با این حال، سانی و نفیس دلیلی‌بنابراین برای رد کردنِ خواسته‌اش نداشتند — یا دست‌کم دلیلِ قانع‌کننده‌ای نداشتند تا کوه‌های تهی را از او‌محسوب دریغ کنند. خودشان هیچ استفاده‌ای از آن‌ها نمی‌کردند و هیچ مستعمرهٔ انسانی‌ای هم درونِ مه ساخته نمی‌شد.
در مجموع...
اوضاع می‌توانست‌انگار از این‌می‌رسید هم بدتر باشد.
فرمانروای تازه‌ای از میانِ بشریت برخاسته بود و با اینکه متحدِ چندان قابل‌اعتمادی به شمار نمی‌رفت،نداشتند ذاتاً هم دشمن نبود. شاید موردرت هیولایی بود که نه پشیمانی می‌شناخت و نه عذاب‌وجدان، اما‌بدتر معمولاً بی‌دلیل کاری نمی‌کرد — وگرنه، به‌جای پوست‌دزد، کلِ جمعیتِ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شرقی را می‌بلعید.
نکتهٔ مثبتِ ماجرا این بود که بشریت حالا یک مطلقِ دیگر داشت، آن هم مطلقی فوق‌العاده‌قرابت قدرتمند. اگر یک چیزِ قابل‌پیش‌بینی در موردِ موردرت وجود داشت، این بود که همیشه در راستای‌دقیقاً منافعِ خودش عمل می‌کرد... و در نمای کلی، منافعش با منافعِ سانی و نفیس همسو بود.
هرچه باشد، نابودیِ دنیایشان حتمی بود. وقتی زمین کاملاً به کامِ عالمِ رؤیا فرو می‌رفت، هر چیزی‌قرابت که فاسد‌شده نبود، به محاصرهٔ موجوداتِ کابوس درمی‌آمد — از جمله همان خدایانِ سقوط‌کرده از رتبهٔ نفرین‌شده و‌محسوب نامقدس. وقتی آن اتفاق می‌افتاد، موردرت برای زنده ماندن چاره‌ای نداشت جز اینکه دوشادوشِ دیگر فرمانروایانِ انسانی بجنگد.
سانی این‌انگار را منطقی‌می‌رسید درک می‌کرد...
اما با این‌بازتابی حال، مذاکره با آن‌می‌شدند حرام‌زاده به‌شدت کلافه‌کننده بود.
آه... دلم می‌خواد‌جایی اون لبخندِ لعنتی رو‌بی‌نورِ از صورتش پاک کنم...
او سپاهِ سایه را مرخص کرده بود. دریای بی‌کرانِ ظرف‌های موردرت نیز‌علاوه داشت در سطحِ مواجِ دروازهٔ آینه ناپدید می‌شد — آن‌ها داشتند واردِ‌بماند عالمِ آینه می‌شدند و گسترهٔ متروکِ ربعِ شرقی را پشتِ سر می‌گذاشتند.
با این حال، خودِ موردرت‌حال هنوز آنجا بود و با‌نداشتند لبخندی مؤدبانه به آن‌ها نگاه می‌کرد.
«...آه، بله، موافقم. باید‌وجود این گفتگو رو توی‌انگار محیطِ راحت‌تری ادامه بدیم.»
لبخندش همان بود، اما چهره‌اش نشانه‌های ظریفی از خستگی را لو می‌داد. عالمِ جنگ داشت به خود فشار می‌آورد تا آن‌ها را بیرون‌بماند بیندازد، و حالا دیگر فشار خردکننده شده بود. گذشته از این، موردرت تازه نبردِ هولناک با پوست‌دزد را به پایان رسانده و تکامل به‌سطحِ رتبهٔ مطلق را از سر گذرانده بود — هنوز فرصتی برای استراحت و تجدیدِ قوا پیدا نکرده بود، برای همین وضعِ چندان جالبی نداشت.
البته مذاکرات اصلاً تمام نشده بود. آن‌ها تنها اصولِ کاملاً بنیادینِ‌داشت همزیستیِ آینده‌شان را تعیین کرده بودند، پس جزئیات باید بعداً مشخص‌می‌توانست می‌شد — در حضورِ کسانی که می‌توانستند معاهده‌ای درست‌وحسابی تنظیم کنند.
مسئله بر سرِ اقتدار‌می‌رسید نبود، بلکه صرفاً پای‌کردنِ راحتیِ کار در میان بود.
برای مثال، موردرت برای تأسیسِ پادشاهی‌اش در کوه‌های تهی به مصالحِ ساختمانی و تأمینِ مداومِ آبِ آشامیدنیِ‌دست‌کم تمیز و غذا نیاز داشت، چون زمان و تلاشِ زیادی می‌برد تا آنجا را خودکفا کند. بنابراین،تازه‌ای باید نوعی توافق‌نامهٔ تجاری بسته می‌شد و سانی و نفیس بهترین گزینه‌ها برای تعیینِ مفادِ آن نبودند.
جزئیاتِ کوچکِ بی‌شماری از این دست در‌بی‌نورِ کار بود. همچنین این مسئله مطرح بود‌یعنی که در ازای آن چه چیزی نصیبشان می‌شود...
و مهم‌تر از همه، آن‌ها قرار نبود روی هیچ‌چیز با موردرت توافق کنند‌منبعِ مگر اینکه کای در اتاق حضور داشته باشد و تأیید کند که پادشاهِ هیچ‌آینه‌ها در تمایلش به همزیستی با قلمروِ انسان — اگر نگوییم همکاری — صادق است.
از این رو، او به حصار دعوت شد. مذاکرات قرار بود در جزیرهٔ عاج ادامه یابد،خودشان با حضورِ بیشترِ اعضای دسته — و همچنین تیمی از متخصصانِ مربوطه. موردرت اما نه دسته‌ای‌اینکه داشت، نه همراهانِ نزدیکی و نه زیردستانِ بااستعدادی. بنابراین، مجبور بود خودش بر کلِ فرایند نظارت کند.
باورم نمی‌شه‌نور حالا این‌وجود شده زندگیم.
سانی چند بار پلک زد؛ با خودش‌بی‌نورِ فکر کرد که هرگز انتظار نداشت روزی‌یعنی با موردرت بر سرِ توافق‌نامهٔ تجاری مذاکره کند.
زندگی واقعاً‌آنجا پر از‌جایی شگفتی بود.
آن‌ها همچنین قرار بود در آن زمان با جزئیاتِ بیشتری دربارهٔ رؤیازاد بحث کنند. البته به نظر نمی‌رسید موردرت‌مستعمرهٔ چندان تمایلی به تحکیمِ اتحاد برای مقابله با آستریون داشته باشد — با وجودِ همه‌چیز، او کاملاً متقاعد شده‌ذاتاً بود که امیدی به سانی و نفیس نیست. پس، رغبتی نداشت کمکشان کند تا بفهمند سرپرستِ سابقش چه توانایی‌هایی دارد.
تمامِ دانشی که موردرت در اختیار داشت باید با چیزی مبادله‌حال می‌شد. این همان چیزی بود که سانی و نفیس، پیش از‌خودشان هر چیزِ دیگر، در ازای مصالحِ ساختمانی و آذوقه به دست می‌آوردند.
«خب، پس. من اول می‌رم.»
موردرت تعظیمِ سرسری‌ای به آن‌ها کرد و بی‌هیچ ردی‌سانی ناپدید شد. دروازهٔ رؤیای او نیز غیب شد و‌بنابراین سانی و نفیس را در آن برهوتِ متروک تنها گذاشت.
سانی مدتِ زیادی چشم‌اندازِ‌می‌رسید اطرافشان را بررسی کرد و‌خواسته‌اش بعد ناگهان زد زیرِ خنده.
«من... همین‌نور الان یه‌وجود چیزی رو فهمیدم.»
به نفیس نگاه‌جایی کرد و با‌پادشاهیِ ناباوری سر تکان داد.
«اینجا الان امن‌ترین جای‌جایی دنیاست. در واقع امن‌ترین‌بی‌نورِ جای هر دو دنیا.»