چپتر 2383: سرورِ موش‌ها
0سانی برای لحظه‌ای گیج شد.
عادت کردن به حواسِ کُشنده دشوار بود. هر یک از حواسِ پنج‌گانه‌اش بسیار برتر و تیزتر از‌پشت حواسِ خودِ سانی بود—به‌جز لامسه‌اش که مدت‌ها پیش بافتِ استخوان آن را ارتقا داده بود. ادغام شدن با‌نباید کُشنده مانندِ قدم گذاشتن به دنیایی بود لبریز از پیچیدگیِ بی‌پایانِ صداها، رایحه‌ها، طعم‌ها و تصاویرِ به‌شدت زنده.
اگر سانی در طولِ سال‌ها و همچنین هنگامِ ارتقای رتبه، ظرفیتِ خیره‌کننده‌ای برای درک و جذبِ اطلاعاتِ جدید پیدا‌کرد—چیزی نکرده بود، این حجم از حس‌ها می‌توانست او را از پا درآورد. با این حال، کُشنده حواسی فراتر از حواسِ‌می‌آورد پنج‌گانهٔ عادی هم داشت—برای مثال، نسخهٔ اولیه‌ای از حسِ سایه، و حواسِ دیگری که سانی حتی نمی‌توانست نامشان را ببرد.
حالا انبوهی از موش‌های نفرت‌انگیز هم‌زمان در اطرافشان در‌حواسی حرکت بودند. ارادهٔ یک جانورِ نفرین‌شده دنیا را در هم‌دیگری می‌پیچید و قوانینِ بازیِ آریل توانِ کُشنده را تحلیل می‌برد.
همین کافی بود تا‌درآمده سانی برای کسری از ثانیه‌سرشان تعادلش را از دست بدهد.
چقدر زیادن...
اما کُشنده‌سردِ از قبل به‌برق حرکت درآمده بود.
با آوار شدنِ بهمنی از موش‌های درهم‌لولیده بر سرشان، از پشتِ نقابِ پاره‌اش دندان‌مثال نشان داد و به جلو تاخت تا به پیشوازشان برود. چشمانِ سیاهش با خون‌خواهیِ‌هم‌زمان سردِ درنده‌ای بی‌رحم برق می‌زد و دودی شبح‌وار همچون ردایی مواج پشت سرش کشیده می‌شد.
در آن لحظه، سانی چیزِ عجیبی حس‌بهمنی کرد—چیزی که پیش از آن هرگز هنگامِ‌نشان دربرگرفتنِ کُشنده به‌عنوان یک سایه حس نکرده بود.
جریانِ جوهرش تغییر کرد و با ناشی‌گری به شکلی حرکت کرد که قاعدتاً نباید‌همچون ممکن می‌بود... اما در عین حال هدفمند بود؛ انگار داشت چیزی را به یاد می‌آورد‌جوهرش که زمانی برایش طبیعتِ ثانویه بود، اما با گذشتِ سال‌ها زیرِ زنگار مدفون شده بود.
انگار تلاش می‌کرد جوهرِ روحِ درخشانش را به درونِ تیغهٔ تیزِ شمشیرش‌پشت هدایت کند—نه برای سیراب کردنِ بافتِ طلسم و فعال کردنِ افسون‌هایش، بلکه صرفاً‌تغییر برای اشباع کردنِ فولادِ سرد با آن، همان‌طور که بدنش را اشباع می‌کرد.
نتوانست به هر چیزی که‌حس‌ها سعی داشت به یاد بیاورد برسد،پنج‌گانهٔ اما چیزی نمانده بود موفق شود.
پس در عوض،قبل کُشنده افسونِ بافته‌شده در‌بهمنی شمشیرش را فعال کرد.
سانی دو شمشیرِ کوتاه برای سایهٔ قاتلش ساخته بود—یکی از فلزِ زنجیرهای عظیمی که جزایرِ زنجیری را‌پشت نگه می‌داشتند، و دیگری از تراشهٔ استخوانی از گورِ خدا. هر دو طوری افسون شده بودند که‌قاعدتاً به‌طرزِ مورمورکننده‌ای تیز و فوق‌العاده بادوام باشند و اگر زمانی آن‌ها را گم کرد، به دستش برگردند.
غلاف‌های شمشیرهای دوقلو نیز افسون‌برق شده بودند تا در صورتِ‌ردایی آسیب دیدن، تیغه‌ها را ترمیم کنند.
با این حال،این تفاوتی میانِ دو‌می‌توانست شمشیر به چشم می‌خورد.
افسونِ فعالِ شمشیری که از استخوان تراشیده شده بود، تیغه را با لایه‌ای نامرئی از‌داد نیروی نفوذکننده می‌پوشاند تا بتواند سخت‌ترین زره‌ها را سوراخ کند. از سوی دیگر، افسونِ فعالِ‌همچون شمشیری که از فلز ساخته شده بود، برای سوراخ کردن نبود. برای قطع کردن بود.
افسون میدانی از نیرویی مهیب ایجاد می‌کرد و سپس‌بی‌رحم آن را در صفحه‌ای به‌باریکیِ تیغ تا می‌کرد که‌سرش در امتدادِ مسیرِ حرکتِ شمشیر به جلو کشیده می‌شد.
«کُشنده» برخلافِ دیگر سایه‌هایش نمی‌توانست اندازه‌اش را به ارادهٔ خود تغییر دهد — در مقایسه با موجوداتِ کابوسِ غول‌پیکری که‌هرگز سانی معمولاً به مصافشان می‌رفت، او کاملاً ریزجثه بود. بنابراین، به فکرش رسیده بود که شمشیری به او بدهد تا غول‌ها‌برایش را از پای درآورد. تیغه‌اش کوتاه بود، اما میدانِ نامرئیِ قطع‌کننده به همان عظمتی می‌شد که کُشنده توانِ ایجادش را داشت.
قرار بود این افسون در برابرِ دشمنانِ‌درآورد تایتان‌وار به کار رود، اما در برابرِ دسته‌های‌نسخهٔ عظیمِ جانورانِ موذی نیز کاملاً به کار می‌آمد.
شمشیرِ کوتاه که با صدای فسسس هوا را شکافت، انگار تاروپودِ جهان در امتدادِ مسیرش از هم گسست. این ضربه که از جوهرِ خروشان‌درنده‌ای و درخشانِ کُشنده نیرو می‌گرفت، شکافی صدمتری در تودهٔ موش‌هایی که سرازیر بودند ایجاد کرد و هزاران موش را از بین برد. خون، احشا‌ناشی‌گری و تکه‌های بدن‌های لِه‌شده به هوا پرتاب شد و ناگهان غباری سرخ‌رنگ دامنهٔ کوه را در بر گرفت و برف را به رنگِ خون درآورد.
هر یک از موش‌ها در اصل بخشی از یک موجودِ نفرین‌شده بود، اما حالا سه حلقه از خاکستر دورِ هستهٔ ناقصِ‌لحظه کُشنده شکل گرفته بود که با ارادهٔ مطلقِ سانی کاملاً اشباع می‌شد؛ در همان حال خودِ کُشنده نیز با آغوشِ تاریکِ‌چیزی او تقویت می‌شد. پس، حتی با اینکه قلمروِ برف ضعیفش کرده بود، برای نابود کردنِ آن موجوداتِ کوچک هیچ مشکلی نداشت.
این نتیجهٔ‌سردِ آمدن به‌بی‌رحم معبدِ حقیقت بود.
اما یک جای کارِ‌حجم دستهٔ موش‌ها می‌لنگید... یک‌حال جای کار به‌شدت ایراد داشت.
سانی حس کرد که ارادهٔ وهم‌انگیز و درک‌ناپذیرِ جانورِ نفرین‌شده برای لحظه‌ای اوج گرفت، و سپس،جلو چیزی را حس کرد که لرزه بر اندامش انداخت... البته در قالبِ استعاره. سانی در آن لحظه‌پشت اصلاً ستون فقراتی نداشت و کُشنده هم از آن دست موجوداتی نبود که چیزی بتواند آشفته‌اش کند.
موش‌های بی‌شماری روی کوه می‌لولیدند — آن‌ها پیش از آنکه برای دریدنِ کُشنده هجوم بیاورند، داشتند‌مواج کوه را می‌جویدند و رفته‌رفته ریشه‌های سنگی‌اش را می‌خوردند. موش‌ها بی‌شمار بودند، اما سانی باز هم‌ناشی‌گری انتظار داشت وقتی کُشنده چندهزارتایشان را از بین می‌برد، حس کند تعدادشان کمی کم شده است.
با این‌سردِ حال، حسی‌بی‌رحم کاملاً برعکس داشت.
به جای آن هزاران موشِ کشته‌شده، انگار موش‌های باز هم‌فراتر بیشتری ناگهان از غیب ظاهر شدند. بقایای هم‌نوعانِ مرده‌شان در‌حتی دم بلعیده شد و دسته با افزایشی چشمگیر، بزرگ‌تر شد.
در آن لحظه، سانی‌درآمده از روی شهود به‌درهم‌لولیده جوهرِ دشمنش پی برد.
حتی پیش از قدم گذاشتن روی دامنهٔ‌سردِ برف‌پوشِ کوه هم به این موضوع شک‌همچون کرده بود، اما حالا دیگر مطمئن بود.
و این‌سردِ موضوع فقط او‌برق را محتاط‌تر می‌کرد.
پس آخرش‌نکرده حق با‌حجم من بود. لعنت...
به یک معنا، دستهٔ موش‌ها — شاهِ موش‌ها — شبیهِ فراوانی بود. او هم‌نشان در پیِ بی‌پایانی بود، اما در حالی که فراوانی این کار را با به کار‌شبح‌وار گرفتنِ بی‌نهایت انجام می‌داد، شاهِ موش‌ها این کار را با استفاده از... تکثیر پیش می‌برد.
مفهومی که شاهِ موش‌ها تجسمش می‌کرد، کثرت بود. شاید زمانی در‌می‌زد گذشته‌های خیلی دور تنها یک موشِ مقدس وجود داشت، اما با گذشتِ‌عجیبی زمان و غرق‌شدنش در تباهی، تعدادشان زیاد شد. و بعد، بی‌شمار شدند.
خلاصه اینکه، به ازای‌بی‌رحم هر موشی که کُشنده‌شبح‌وار و سانی از بین می‌بردند...
دو موشِ‌نکرده دیگر جایش‌حجم را می‌گرفتند.
آه... این‌اما اصلاً نشونهٔ‌درآمده خوبی نیست.