چپتر 2792: وضعِ موجود
0آستریون آنچه‌داده را می‌خواست‌بی‌صدا بگوید، گفته بود.
و نفیس هم همین‌طور.
در نهایت، قهرمانانِ قلمروِ انسان قانع نشدند. ایمانشان به ستارهٔ دگرگون، به‌رغمِ تلاش‌های رؤیازاد، تزلزل‌ناپذیر‌سانی ماند. در موردِ نگرانی‌شان از درگیریِ تازه‌ای میانِ دو مطلق... از یک سو، آن ترس‌ها برطرف‌چندان شد. به نظر نمی‌رسید جنگِ خشونت‌بارِ دیگری در راه باشد — دست‌کم نه در آینده‌ای نزدیک.
با این حال، هم‌زمان روشن بود که خصومتِ عمیقی میانِ فرمانروایشان و آخرین فرمانروایانِ‌نگاهی اصلی وجود دارد. فراتر از آن، حتی اگر نفیس مستقیماً آستریون را یک تهدید‌مگر نخوانده بود، روشن کرد که او متحدِ بشریت نیست. که نمی‌شود به او اعتماد کرد.
برخی پیش‌تر این‌سانی را می‌دانستند. دیگران‌بیرون تازه داشتند می‌فهمیدند.
در هر حال، شورا به هدفش رسیده بود. چهره‌های برجستهٔ قلمروِ انسان‌بهم از وضعیت مطلع شده بودند و درگیریِ کلامیِ میانِ مطلق‌ها را با چشمانِ‌یادم خود دیده بودند. سرانجام مرخص شدند و عمارتِ شعلهٔ جاودان را ترک کردند.
تنها چند نفر باقی ماندند.
در یک سوی تالار، نفیس و اعضای دسته‌اش‌سایه‌ها روی صندلی‌هایشان ماندند. روبه‌روی آن‌ها، آستریون همچنان با‌انداخت پاهای روی هم انداخته، به صندلی‌اش تکیه داده بود.
سانی بی‌صدا‌داده از سایه‌ها‌بی‌صدا بیرون آمد.
«بهت خوش گذشت؟»
آستریون نگاهی‌تالار سرگرم به‌دسته‌اش او انداخت.
«بهم خوش گذشت؟»
لحظه‌ای کوتاه‌داده به این‌بی‌صدا سؤال فکر کرد.
«نه... نه چندان. راستش، واقعاً از چیزی‌خوش لذت نمی‌برم — مگر اینکه یادم بیفته‌کوتاه خودم رو مجبور به لذت بردن کنم.»
این پاسخ سوءظنِ سانی را قطعی کرد که آستریون احساسات را مانندِ مردمِ عادی‌داده تجربه نمی‌کند. در واقع، انگار اصلاً چیزی حس نمی‌کرد — شاید همیشه همین‌طور بوده،کوتاه یا شاید نتیجهٔ این بود که عمداً قلبش را با قدرت‌های سرشتش بی‌حس کرده بود.
اکنون، به نظر می‌رسید آستریون تنها احساساتی را حس‌بیرون می‌کند که خودش انتخاب می‌کرد به وجود بیاورد... یا‌لحظه‌ای می‌دزدید، مانندِ روحی شوم که از احساساتِ دیگران تغذیه می‌کرد.
سانی آه کشید.
«حیف شد. امیدوار بودم‌بیرون دست‌کم یک نفر از‌گذشت اون نمایشِ زننده لذت ببره.»
آستریون خندید.
«خب، پس باید اعتراف‌تکیه کنم. این‌طوری حرص درآوردنتون‌سایه‌ها یه کم بامزه بود.»
به افی نگاه کرد.
«قدیس آتنا، از دیدنِ دوباره‌تون خوشحالم. دفعهٔ پیش‌گذشت فرصت نشد گپ بزنیم... پسرتون چطوره؟ لینگِ کوچولو‌فکر پسرِ خیلی عزیزیه. شنیدم الان مشغولِ درس خوندنه.»
افی در سکوت براندازش‌دسته‌اش کرد، سپس با چهره‌ای‌آن‌ها درهم نگاهش را دزدید.
«تو واقعاً‌انداخته زیاد حرف‌تکیه می‌زنی، نه؟»
آستریون شانه‌ای بالا انداخت.
«زیاد حرف می‌زنم؟ خب، شاید. هر چی باشه، نزدیک به چند دهه روی ماه بودم. حتی نمی‌تونستم به عالمِ رؤیا فرار کنم یا با قوانینِ این دنیای‌خودم دلگیر ازش اخراج بشم، اون هم فقط به خاطرِ اون موجودِ نامقدس که اونجا ساکنه. و همون‌طور که می‌تونی تصور کنی، اصلاً هم‌صحبتِ خوبی نبود. در واقع،اکنون تنها کاری که می‌تونستم بکنم این بود که پنهان بشم و دعا کنم پیدام نکنه — پس، منو ببخش که از چیزهای ساده‌ای مثلِ حرف زدن لذت می‌برم.»
لبخند زد.
«آه، اما‌انداخته به سوالم‌تکیه جواب ندادی...»
اما در همان لحظه،بی‌صدا نفیس سرانجام با لحنی‌بهت سرد حرفش را قطع کرد:
«فقط نمی‌فهمم‌بی‌صدا روی چی‌بیرون حساب کرده‌ای.»
آستریون با‌تالار تعجب به‌دسته‌اش او نگاه کرد.
«نمی‌فهمی؟ ای وای... و من فکر می‌کردم نقشه‌هام رو کاملاً‌آمد واضح توضیح دادم. با توجه به اینکه نتونستین مقاومتِ معناداری‌سؤال در برابرم نشون بدین، به نظرم کارم رو خوب پیش بردم.»
نفیس با‌داده چهره‌ای بی‌حالت او‌سایه‌ها را برانداز کرد.
«پس نقشه‌ات دقیقاً چیه؟ نفوذت رو آروم‌آروم گسترش بدی،نگاهی آدم‌های بیشتری رو دربند کنی، و بعد که کلِ‌راستش بشریت تحتِ قلمروِ تو دراومد، من رو گیر بندازی؟»
آستریون نیشخند زد.
«خب... آره. تقریباً نقشه همینه.»
نفیس مدتی کوتاه‌سانی ساکت ماند و‌بیرون بعد آه کشید.
«اما اشتباه نمی‌کردی. درموردِ من. درموردِ اینکه‌خوش فقط هدفِ شخصیِ خودم برام مهمه؛ هدفی‌کوتاه که چیزی نیست جز فتح کردنِ طلسمِ کابوس.»
آستریون یک‌تالار ابرویش را‌دسته‌اش بالا داد.
«خب؟»
نفیس با خونسردی نگاهش کرد.
«پس فکر می‌کنی وقتی بشریت دیگه‌بهت مسئولیتِ من نباشه و در عوض به‌لحظه‌ای مانعی سرِ راهم تبدیل بشه، چی‌کار می‌کنم؟»
آستریون با‌تالار علاقه به‌دسته‌اش او نگاه کرد.
«چی؟ می‌خوای تمامِ این آدم‌های‌داده ترحم‌انگیزی رو که خودت برای‌آمد محافظت انتخابشون کردی، خاکستر کنی؟»
نفیس فقط‌داده در سکوت به‌سایه‌ها او خیره ماند.
سپس، یک‌بی‌صدا ابرویش را‌بیرون بالا داد.
«فکر می‌کنی‌تالار این کار‌دسته‌اش رو نمی‌کنم؟»
لبخندی محو‌انداخته و وهم‌آور‌تکیه روی لب‌هایش نشست.
آستریون با دیدنِ‌سانی آن لبخند انگار‌بیرون کمی اخم کرد.
تک‌خنده‌ای کرد.
«نگو که حرفم رو درموردِ اینکه تو‌روبه‌روی ستارهٔ ویرانی هستی، جدی گرفتی. هرچند، فکر‌داده کنم انقراض هم خودش یه جور دگرگونی باشه...»
چند لحظه مکث‌صندلی‌اش کرد و بعد‌سانی شانه‌ای بالا انداخت.
«فکر کنم وقتش که برسه می‌بینیم. به‌هرحال تا اون موقع تو فقط به اسم یه‌لحظه‌ای مطلق می‌مونی، در حالی که قلمروِ من بی‌نهایت عظیم و خیره‌کننده می‌شه. با یه همچین‌مجبور قلمرویی، حتی مقابله با حاملانِ سرشتِ ایزدی مثلِ شما سه نفر هم نباید مشکلِ خاصی باشه.»
آستریون نگاهش را‌سایه‌ها به سانی دوخت و‌خوش با حسرت براندازش کرد.
«البته، خیلی ترجیح می‌دم به‌جای اینکه فقط نابودت کنم، ببلعمت. اما‌انداخته راستش رو بخوای، تا حالا هیچ مطلقی رو دربند نکرده‌ام... حتی‌گذشت مطمئن نیستم اصلاً ممکن باشه یا نه. این رو هم می‌بینیم.»
با این حرف، از روی صندلی‌اش‌سانی برخاست و به آن‌ها نگاه کرد؛خوش نگاهش چند لحظه روی کاسی ثابت ماند.
سپس، آستریون تعظیم کرد.
«خب، چی فکر می‌کنین؟بیرون هنوز از اون شرطی‌گذشت که بستین پشیمون نشدین؟»
با خنده‌ای آرام چرخید و‌روی از سالن بیرون رفت، و سکوتی‌انداخته خفه‌کننده از خود به جا گذاشت.
به‌محض اینکه آستریون از دیدرس خارج شد،بی‌صدا انگار سایه‌اش هم از حواسِ سانی محو‌نگاهی شد، گویی که از اول اصلاً وجود نداشت.
آهِ سنگینی کشید.
دقیقاً همون‌طور‌بی‌صدا که انتظار‌بیرون می‌رفت پیش رفت.
«یادتونه می‌خواستیم در حالی که‌روی دنبالِ راهی برای مقابله با‌پاهای اون یاروی مورمورکننده می‌گردیم، زمان بخریم؟»
سانی چرخید و‌صندلی‌اش با چهره‌ای درهم‌سانی به دوستانش نگاه کرد.
«فکر کنم اون زمانی‌بی‌صدا که خیال می‌کردیم داریم،بهت همین الان نصف شد.»