چپتر 2365: کشانده‌شده به تله
0سانی زخمی بود.
گرگ بیشتر زخمی بود.
دلیلش این بود که سانی از قلمروِ خود دفاع‌قرض می‌کرد و گرگ به آن یورش آورده بود. همچنین‌خودِ سانی به‌شدت سرسخت بود، اما گرگ فقط درندگی می‌دانست.
به‌علاوه، سانی با نیزه می‌جنگید که هدفش دور نگه‌طراحیِ داشتنِ نیش‌های دشمن از بدن بود. اما گرگ با بدنِ‌بافت خودش می‌جنگید؛ پس طبیعتاً بیشتر از سانی آسیب دیده بود.
اما این‌افسونِ وضع دوامِ‌دشمنانِ چندانی نداشت.
در پایانِ روز—هرچند زمان انگار یخ زده بود و روز هیچ نشانی از گذشتن نداشت، چه رسد به‌موقتش پایان یافتن—سانی همچنان بسیار ضعیف‌تر از دیوِ نفرین‌شده بود. شاید اگر پیکرهای دیگری هم‌زمان به معبدِ حقیقت حمله‌فاجعه‌بار نمی‌کردند، می‌توانست در نبرد از پای درش بیاورد. اما در وضعیتِ فعلی، برتریِ موقتش به‌سرعت رو به پایان بود.
طولی نمی‌کشید که توازن قدرت میانشان‌دشمنان می‌شکست و وارونه می‌شد؛ آن‌وقت نیش‌های گرگِ‌کجا مهیب سانی را تکه‌پاره می‌کرد. طعمه‌اش می‌شد.
پس ادامه‌تله‌ای دادنِ این نبردِ‌کاملاً فاجعه‌بار بی‌فایده بود.
خوشبختانه، از پیش کمبودِ‌دشمنانِ قدرتش را در نظر‌آن‌ها گرفته و تله‌ای چیده بود.
تله‌ای که ساخته بود کاملاً ساده، اما بسیار مکارانه بود. سانی هنگامِ‌پای طراحیِ افسونِ بزرگش می‌دانست که از دشمنانِ خود ضعیف‌تر است... حتی جادویش‌میانشان هم ضعیف‌تر از آن‌ها بود، مهم نبود بافت را چقدر پیچیده ببافد.
پس برای مقابله‌ببافد با دشمنان، باید از‌باید جایی قدرت قرض می‌گرفت.
اما برای کشتنِ‌چیده پلیدهای نفرین‌شده از‌ساده کجا باید قدرت می‌گرفت؟
پس از کمی فکر کردن...
سانی تصمیم گرفته بود‌دیگری آن قدرت را از‌حمله خودِ پلیدهای نفرین‌شده قرض بگیرد.
وقت برای خلقِ طلسمی واقعاً پیچیده نداشت، اما طلسمی که می‌خواست کوه را با‌کمی آن افسون کند نسبتاً ساده بود. سانی تنها باید آن را تا ابعادی تایتان‌وار بزرگ‌تنها می‌کرد و راهی می‌یافت تا بافتِ طلسم را به‌جای خاطره، روی آتشفشانی سربه‌فلک‌کشیده حک کند.
افسون‌هایی که بافت متعلق به سپری بود که به‌عنوانِ یکی از پاداش‌های مسابقاتِ‌است رؤیا از سوی حامیِ آن، خاندانِ بزرگِ دلاوری، گرفته بود؛ هرچند بعداً همان‌باید را برای کشتنِ یکی از شوالیه‌های دلاوری در معبدِ شب به کار گرفت.
سانی و قدیس هر دو در پادشاهیِ امید به‌خوبی از آن‌بافت سپر استفاده کرده بودند. بعدها کوئنتین آن را به ارث برد‌کشتنِ و سپر در قطبِ جنوب و کابوسِ دوم وفادارانه در خدمتش بود.
در واقع، آن‌پیکرهای استادِ دلاور هنوز هم‌حقیقت از آن استفاده می‌کرد.
آن سپر چیزی نبود جز‌مقابله انتقام‌جویِ صبور، و افسون‌هایش [قلبِ‌می‌گرفت سوزان] و [فولادِ سرد] نام داشتند.
توصیفِ افسونِ [قلبِ سوزان]: «این سپر می‌تواند بخشی از آسیبِ آتشینِ وارده را ذخیره کند تا سلاحِ دیگرِ صاحبش را تقویت کند یا موجِ ضربه‌ایِ ویرانگری آزاد کند.»
`
`
توصیفِ افسونِ [فولادِ سرد]: «این سپر می‌تواند بخشی از آسیبِ ضربه‌ای را که می‌بیند ذخیره کند تا سلاحِ دیگرِ صاحبش را تقویت کند یا موجِ سوزانی از آتش به راه بیندازد.»
`
`
...همان‌طور که سانی پیش‌تر متوجه شده بود، کوه‌های بازیِ آریل به‌طرزِ باورنکردنی محکم بودند. با این‌آن‌ها حال، پس از هر نبردِ عظیم در آستانهٔ فروریختن قرار می‌گرفتند، چرا که نیروهای آزادشده از‌کجا برخوردِ پیکرها بیش از حد وحشتناک بود. چطور می‌توانستند نریزند، وقتی ایزدانِ واقعی روی دامنه‌های فرسوده‌شان می‌جنگیدند؟
بنابراین، سانی کوهِ آتشفشان را طوری افسون کرده بود که‌نبود بتواند آسیب‌های وارده را جذب کند، در خود نگه دارد... و‌می‌گرفت سپس آن را در یک آتش‌سوزیِ مهیب و آخرالزمانی رها کند.
به‌طورِ دقیق‌تر، آتشفشان را افسون کرده بود‌حقیقت تا هر چیز و هر کسی را‌بیاورد که سطحش را لمس می‌کرد، خاکستر کند.
«هااا...»
گرگ پیکرِ بی‌شکلِ سانی را وحشیانه می‌درید‌مکارانه و پیاپی به دامنهٔ تَرَک‌خورده و در حالِ‌جادویش فروپاشی می‌کوبید؛ سانی آرام نفسش را بیرون داد.
«من نابغه نیستم؟ نه، واقعاً؟»
اگر می‌توانست، می‌خندید.
هر افسونِ دیگری برای جمع‌آوریِ انرژی به زمان نیاز داشت، و از آنجا که نبرد با سرعت‌تصمیم پیش می‌رفت، این موضوع سانی را به هلاکت می‌رساند. اما افسون‌های برگرفته از انتقام‌جویِ صبور که در‌می‌یافت تاروپودِ کوه بافته بود، به زمان بستگی نداشتند... آن‌ها تنها به مقدارِ آسیبِ واردشده به کوه وابسته بودند.
هرچه گرگ، گلهٔ هم‌نوعانِ کوچک‌ترش، غولِ کوکی — و همچنین سانی، کُشنده، کای، فراوانی و زنبورهای ابسیدین — سریع‌تر‌بافت حرکت می‌کردند و نبردهایشان خشن‌تر می‌شد، آسیبِ بیشتری به آتشفشان وارد می‌کردند. و هرچه آسیبِ بیشتری به آتشفشان وارد‌بگیرد می‌شد، کوه مقدارِ بیشتری از آن را جذب می‌کرد و لحظهٔ رسیدنِ افسون به جرمِ بحرانی را جلو می‌انداخت.
«دیگه وقتشه. فکر کنم...»
سانی آماده بود‌پیکرهای تا تله‌اش را برای‌حقیقت گرگِ زخمی فعال کند.
تودهٔ بی‌شکل و صد دستِ تاریکی، تمامِ‌باید نیزه‌های چخماقی را از بدنِ دیوِ نفرین‌شده‌کمی بیرون کشید و خزِ سفیدش را پاره کرد.
سپس... به‌سادگی‌تله‌ای در سایه‌ها‌ساخته حل شد.
سانی خودش‌افسونِ را به‌دشمنانِ معبدِ حقیقت فرستاد.
هم‌زمان، کُشنده نیز به درونِ سایه‌ها کشیده شد و تلوتلوخوران کنارش ظاهر شد. اگر سایهٔ قاتل‌فعلی از اینکه ناگهان از نبرد بیرون کشیده شده بود جا خورد، چیزی بروز نداد — بلکه‌طعمه‌اش بیشتر به نظر می‌رسید از اینکه سانی فرصتِ کشتنِ گرگ‌های بیشتر را از او گرفته، ناراضی است.
کای تنها کسری از ثانیه پیش روی صخرهٔ خردشده فرود آمده بود‌پلیدهای تا از ضربهٔ جهان‌شکافِ شمشیرِ غولِ کوکی جاخالی بدهد. او هم به درونِ‌کوه سایه‌ها کشیده شد و ناگهان اژدهایی عظیم در تالارِ وسیعِ معبد پدیدار شد.
زنبورهای ابسیدینِ بازمانده و سایهٔ‌کاملاً فراوانی مرخص شدند و تنها پلیدهای‌بزرگش برف روی دامنه‌های آتشفشان باقی ماندند.
این وضعیت بسیار خطرناک بود — نه فقط به این دلیل که‌چقدر دشمنان می‌توانستند آزادانه در دهانهٔ آتشفشان به هم برسند، بلکه چون گرگ‌کجا می‌توانست با گلهٔ جانورانِ اعظم متحد شود و بزرگ‌ترین نقطهٔ قوتش را بازیابد.
اما البته، سانی قصد‌دیگری نداشت به پلیدها فرصتِ‌حمله رسیدن به یکدیگر را بدهد.
غرق در خون به شکلِ‌مقابله انسانی‌اش درآمد و روی زانو‌می‌گرفت افتاد؛ سپس دیوانه‌وار پوزخند زد.
تپشی از جوهر به‌ساخته کفِ سوختهٔ معبدِ باستانی فرستاد‌طراحیِ و افسونش را فعال کرد.