چپتر 2483: کشمکشِ داخلی
0سانی فضای داخلیِ پرزرق‌وبرقِ خودروی زرهیِ‌پرسید موردرت را برانداز کرد و کمی احساسِ...ممکنه نه، قطعاً حسودی‌اش نمی‌شد. اصلاً و ابداً!
بی‌خیال. اینجا نه از مرکزِ فرماندهیِ‌زدیم سیار خبریه، نه مبدلِ جوهر... اَه!توی حتی تخت هم نداره. چقدر دهاتیه.
گلویش را صاف‌توی کرد و دفترچه‌ای‌جاسازی را باز کرد.
«خب، آقای‌خونِ موردرت، می‌شه بهمون‌صحنهٔ بگید چی شد؟»
موردرت کمربندِ ایمنی‌اش را‌لحنی چک کرد، بعد به عقب‌حرف تکیه داد و آهی کشید.
با فشردنِ دکمه‌ای، صفحه‌ای مات‌حرف بالا آمد و کابینِ مسافران‌خونِ را از راننده جدا کرد.
«خب... راستش چیزِ زیادی برای گفتن نیست. اون کامیون ناگهان پیچید، به ماشینِ اسکورت مالیده شد، بعد کوبید به‌براتون ماشینِ من و به هل دادن ادامه داد تا اینکه هر دو از نرده‌ها رد شدیم و افتادیم تو رودخونه.فقط تا به خودم بیام، آب داشت می‌ریخت تو، و راننده‌ام بیهوش بود. برای همین، گرفتمش و شنا کردم سمتِ ساحل.»
سانی وانمود‌خونِ کرد با خودکارش‌صحنهٔ چیزی یادداشت می‌کند.
«و بعد چی شد؟»
موردرت شانه‌ای بالا انداخت.
«بعدش؟ هیچی. اول تیمِ امنیتی‌ام‌جرم رسیدن، بعد آمبولانس‌ها. من رو بردن‌بدِ بیمارستان و حالا هم که اینجاییم.»
سانی و‌خونِ افی نگاهی‌توی به هم انداختند.
سانی لحظه‌ای درنگ‌درنگ کرد و بعد‌پرسید با لحنی خنثی پرسید:
«دفعهٔ پیش که حرف زدیم، اشاره کردید که ممکنه خونِ شما رو توی‌صحنهٔ صحنهٔ جرم جاسازی کرده باشن و آدم‌های زیادی هستن که بدِ شما رو می‌خوان.زیاد روزِ بعدش، به جونتون سوءقصد شد. از این اتفاق‌ها زیاد براتون می‌افته، آقای موردرت؟»
موردرت سر تکان داد.
«نه... راستش این اولین باره.»
سانی لحظه‌ای براندازش کرد.
«مگه نگفتید‌پرسید خواهرتون سعی کرده‌حرف بهتون آسیب بزنه؟»
چهرهٔ موردرت تاریک شد.
«اون قضیه‌اش کاملاً فرق‌توی می‌کرد. مورگان فقط... گیج شده‌باشن بود. حالِ خودش رو نداشت.»
حالِ خودش رو نداشت...
سانی اخم کرد.
«می‌فهمم. خب، در هر حال، شما اشاره‌کرده کردید که ممکنه کسی از داخلِ گروهِ دلاوری‌سوءقصد پشتِ این سوءقصد باشه. شخصِ خاصی مدنظرتون هست؟»
موردرت دوباره سر تکان داد.
«نه دقیقاً.»
این که‌پرسید اصلاً به‌پیش درد نمی‌خوره.
افی که محوِ تنقلاتِ بارِ پرزرق‌وبرقِ خودروی‌کرده زرهی شده بود، بالاخره به گفتگو پیوست؛ کمی‌سوءقصد به جلو خم شد و با لبخندی پرسید:
«بذار این‌طوری بگیم؛ اگه تو از‌جرم مقامت کنار بری، کی بیشتر از همه‌می‌خوان سود می‌کنه؟ کی بیشترین نفع رو می‌بره؟»
موردرت چند لحظه‌درنگ ساکت ماند و بعد‌دفعهٔ با لحنی مردد گفت:
«فکر کنم... رئیسِ هیئت‌مدیره باشه؟ من و اون سرِ مسائلِ مختلف زیاد با هم بحثمون می‌شه.کرده دیدگاهش دربارهٔ اینکه گروهِ دلاوری باید چطور باشه، با من فرق داره. و اگه پدرم تصمیم نگیره‌براندازش از بازنشستگی برگرده، در صورتی که من یه روز غیبم بزنه، اون منطقی‌ترین گزینه برای مدیرعاملیِ بعدیه.»
موردرت با دیدنِ برقِ‌صحنهٔ تیزِ چشمانشان خندید و‌باشن دست‌هایش را بالا برد.
«اوه، ولی لطفاً بد برداشت نکنید. کارِ اون نمی‌تونه باشه. رئیسِ هیئت‌مدیره...بدِ می‌دونید، اون عموی منه. می‌دونم دربارهٔ ما خانواده‌های ابرشرکت چی می‌گن، ولی‌باره ما اصلاً این‌طوری نیستیم. اون هرگز کاری نمی‌کنه که به من آسیبی برسه.»
سانی ابرویی‌لحظه‌ای بالا انداخت‌لحنی و پرسید:
«عموتون؟ حدس‌پرسید می‌زنم آقای‌پیش مادوک باشن؟»
موردرت سر تکان داد.
«دقیقاً. برادرِ بزرگ‌ترِ پدرمه.»
چقدر... بیمارگونه.
تیغِ نجوا در جهانِ بیداری مرده بود، اما بازتابش در شهرِ سراب‌توی هنوز زنده و سالم بود. نه‌تنها این، بلکه درست مانندِ خودِ واقعی‌اش،سوءقصد نبردِ جانشینی را به برادرِ کوچک‌ترش باخته بود... و بعد هم به برادرزاده‌اش.
تصویرِ ماجرا عملاً خودبه‌خود شکل می‌گرفت.جاسازی خانواده‌ای متمول، عمویی تشنهٔ قدرت، توطئه‌ای برای‌روزِ غصبِ کنترلِ کسب‌وکارِ خانوادگی از شاهزادهٔ جوان...
سانی گفت: «خب، آقای موردرت... شاید مطمئن باشین که عموتون هرگز علیه شما توطئه‌روزِ نمی‌کنه، اما ما به‌عنوان کارآگاه باید تمامِ احتمالات رو بررسی کنیم. پس اگه اشکالی نداره،سعی می‌خوایم باهاش مصاحبه کنیم؛ و همین‌طور با چند نفرِ دیگه از نزدیکانتون. مثلاً کارکنانِ عمارتتون.»
موردرت سر تکان داد.
«حتماً. امیدوارم بتونیم ته‌وتوی این حادثهٔ ناگوار رو‌کردید دربیاریم. آه... اما هماهنگ کردنِ همهٔ مصاحبه‌ها کمی‌کرده زمان می‌بره. شاید بتونیم از فردا شروع کنیم؟»
سانی و افی چند سؤالِ‌جرم دیگر پرسیدند و آرام‌آرام تصویرِ سیاست‌های‌بدِ داخلیِ گروهِ دلاوری را ترسیم کردند.
همچنین موردرت را‌شما نامحسوس محک زدند‌جرم تا ببینند واقعاً کیست.
مدتی بعد، خودرو به‌لحنی مقصد رسید. موردرت با‌پیش حالتی عذرخواهانه لبخند زد.
«کارآگاه‌ها، اگه الان بهم اجازه بدین مرخص بشم؛ همین‌ممکنه حالا هم خیلی غیبت داشتم و کوهی از کارهای اداری‌هستن منتظرمه. از... از رانندهٔ جدیدم می‌خوام که شما رو برگردونه.»
خواست برود، اما‌توی چند لحظه مکث‌جاسازی کرد و خندید.
«آه... یه درخواستی دارم.توی کارآگاه آتنا، اگه جسارت نیست،باشن می‌تونم امضاتون رو داشته باشم؟»
زیرلیوانیِ گرد و نفیسی را برداشت و همراه با‌حرف خودکاری که به نظر می‌رسید از کلِ داراییِ این‌جرم دو کارآگاه روی هم گران‌تر باشد، به سمتِ افی گرفت.
لبخندِ کمی‌پرسید خجالتی‌اش کاملاً‌پیش جذاب بود.
«به‌افتخارِ پرتابِ دیسکِ معروفتون‌صحنهٔ که مدالِ طلا رو‌باشن برای شهرِ سراب آورد.»
افی خودکار را گرفت،توی کمی مکث کرد، بعد خندید‌باشن و آن را امضا کرد.
«باورم نمی‌شه مدیرعاملِ گروهِ‌لحنی دلاوری طرفدارم باشه. چقدر‌پیش عجیب... باید به شوهرم بگم!»
موردرت زیرلیوانی را‌دفعهٔ گرفت و دوباره‌زدیم به آن‌ها لبخند زد.
«پس، با اجازه‌تون.»
با این حرف رفت.
مسیرِ برگشت در سکوت سپری شد. از آنجا که مصاحبه با رئیس مادوک و دیگر کارکنانِ‌توی گروهِ دلاوری برای فردا برنامه‌ریزی شده بود، سانی و افی باید حسابی تحقیق می‌کردند؛ بنابراین سرشان‌براتون در رابط‌هایشان گرم بود و هر چیزی را که در شبکه برای بررسی وجود داشت می‌خواندند.
در غیابِ آن‌ها، سنگرِ کیسه‌شنیِ دورِ بیمارستان کمی بلندتر شده‌خونِ بود. سوار شدن به ماشینِ سانی پس از تجربهٔ تجملاتِ‌بدِ خودروی مجللِ موردرت تو ذوق می‌زد، اما هیچ‌کدام واقعاً اهمیتی نمی‌دادند.
به‌محضِ اینکه‌شما تنها شدند، حالتِ‌جرم چهره‌شان تغییر کرد.
سانی به افی‌شما نگاه کرد و‌جرم ابرویی بالا انداخت.
«خب، چی فکر می‌کنی؟»
افی تنقلاتی را که از‌حرف ماشینِ موردرت کش رفته بود‌خونِ بیرون آورد و لبخندِ تاریکی زد.
«به نظر آدمِ خوبی‌صحنهٔ میاد. کاملاً مطمئنم که‌باشن اون... موردرتِ... ما نیست.»
افی مشتی بادامِ عسلی‌توی در دهانش ریخت، با‌کرده لذت جویدشان و افزود:
«اینم مطمئنم‌لحظه‌ای که حروم‌زاده‌لحنی داره دروغ می‌گه.»