چپتر 2696: چرخ‌دنده‌ای در ماشین
0این دیگه‌دریاچه چه وضعشه؟ چرا‌درمی‌آورد داره بارون میاد؟
رگبارِ تندی بر ویرانه‌های شهرِ جاودان می‌بارید. جت تلوتلوخوران به عقب رفت و‌پیش به‌زحمت تعادلش را حفظ کرد؛ قطره‌های آب انگار به‌کندی حرکت می‌کردند. صورتش غرق در‌اشباح خون و بدنش در هم شکسته بود، اما همچنان سرشار از میلِ مبارزه بود.
حالا که تیغهٔ مه به شکلِ شمشیرِ خپش درآمده بود، جت دیگر برتریِ بُردِ حمله را نداشت.می‌راندند سرگردانِ نفرین‌شده همچنان از برخوردِ تیغه‌هایشان دوری می‌کرد و همین مسئله او را محدود می‌کرد، اما حالا توانسته‌کمی بود ضرباتِ بسیار بیشتری با مشت و لگد... و همچنین با آرنج، زانو، شانه و پیشانی‌اش فرود بیاورد.
آن حرام‌زاده واقعاً مبارزهٔ تن‌به‌تن را خوب‌رنگِ بلد بود. انگار هزاران سال هیچ کاری‌سریع‌تر نکرده بود جز شرکت در نبردهای تن‌به‌تن.
آخه چطور؟
جت آهسته نالید، بالاتنه‌اش را چرخاند تا قدارهٔ شبح‌وار‌زانوهایش را جاخالی بدهد و ضدحمله زد؛ سعی داشت شمشیرش‌درمی‌آورد را در بدنِ اثیریِ آن شبحِ عظیم فرو کند.
باران دید‌سرخ را سخت‌تر‌فشارِ کرده بود.
پیشِ رویش، گوشتِ کاناخت به دریاچهٔ کاخ رسیده و قدم در آن گذاشته بود. آب‌پیشروی به‌زحمت به زانوهایش می‌رسید و آن هیولای عظیم‌الجثه در آب پیش می‌رفت و دریاچه را‌نیمی به رنگِ سرخ درمی‌آورد. حالا که دیگر فشارِ خردکننده سرعتش را نمی‌گرفت، داشت سریع‌تر پیشروی می‌کرد.
موجِ بی‌پایانِ اشباح داشتند سپاهِ سایه را در اطرافِ جت به‌پیشروی عقب می‌راندند. بدتر از آن، ارتشِ سایه‌های خاموش نیز داشت آب‌سایه‌های می‌رفت — تا الان، به‌زحمت نیمی از آن‌ها باقی مانده بودند.
در همین‌گوشتِ حال، پشتِ‌دریاچهٔ سرِ جت...
خیالاتی شده بود، یا‌فشارِ دیوارهای کاخ واقعاً داشتند کمی‌پیشروی به سمتِ داخل خم می‌شدند؟
چیکار کرد؟
مطمئن نبود، اما تقریباً یقین‌درمی‌آورد داشت که سرورِ سایه‌ها دست‌سریع‌تر به کارِ دیوانه‌واری زده است.
البته در آن‌کاناخت لحظه این موضوع‌رسیده برایش اهمیتی نداشت.
تنها چیزی که اهمیت‌فشارِ داشت، شکست دادنِ روحِ‌سریع‌تر کاناخت و اربابش بود.
جت به‌زور لبخندی زد، زیرِ قدارهٔ سوت‌زن شیرجه رفت و سعی کرد با تیغهٔ‌سریع‌تر مه از پایین به آن ضربه بزند. سرگردانِ نفرین‌شده با سرعتی محال شمشیرش را عقب‌الان کشید، به‌راحتی از تلهٔ او جاخالی داد و کفِ دستش را به شکمِ جت کوبید.
«آخ...»
این بار،گوشتِ عضوِ حیاتی‌ای در‌کاخ درونش پاره شد.
سیلابی از خون از دهانش‌خردکننده جاری شد و جت بارِ‌موجِ دیگر تلوتلوخوران به عقب رفت.
«می‌تونی... می‌تونی‌هیولای یه لحظه‌پیش بهم وقت بدی؟»
با وجودِ درد پوزخند زد.
البته که آن شبحِ شوم منتظر نماند تا‌گذاشته او خودش را پیدا کند. جلو آمد تا‌رنگِ از جراحتش استفاده کند و کارش را تمام کند...
اگر آدم به آن فکر‌خردکننده می‌کرد، این‌قدر شدید کتک خوردن‌موجِ اما نمردن، خودش دستاوردِ بزرگی بود.
هرچند، او‌هیولای تمامِ این‌پیش مدت مرده بود.
با این حال، اگر سرگردانِ نفرین‌شده فکر‌خردکننده می‌کرد می‌تواند به همین راحتی او را‌اشباح از پا درآورد، سخت در اشتباه بود.
لابد قدرتِ دشمنانش را بر اساسِ‌رسیده تواناییِ سایه‌های خاموش و قهرمانانِ سپاهِ سایه‌پیش سنجیده بود... اما جت هیچ‌کدامِ آن‌ها نبود.
جت عضوِ‌سرخ سرافرازِ قلمروِ‌فشارِ انسان بود.
پس، درست در لحظه‌ای که بدنش داشت‌رنگِ از کار می‌افتاد، درخششی ملایم روی پوستش‌سریع‌تر دوید و گرمای مطبوعی در بدنش پیچید.
در آغوشِ شعله‌های تطهیرکنندهٔ نف، زخم‌های‌فشارِ جت التیام یافت و بدنش ترمیم‌موجِ شد و به سلامتِ کامل بازگشت.
این برکتِ قلمروِ انسان و فرمانروای‌رسیده درخشان و دوردستش بود. این قدرتِ‌عظیم‌الجثه شعلهٔ جاودان بود، قدرتِ اشتیاقِ خاموشی‌ناپذیر.
البته قدرتِ نف مطلق نبود — برای التیامِ کسانی که‌موجِ در خدمتش بودند باید حواسش را به آن‌ها می‌داد، و‌سایه‌های حتی منبعِ بی‌کرانِ جوهرِ روحش هم در واقع پایان‌ناپذیر نبود.
اما جت از معدود افرادِ خاصی بود که همیشه توجهِ‌فشارِ او را جلب می‌کرد. این امتیازش بود؛ امتیازِ عضوِ سابقِ‌سپاهِ دستهٔ ستارهٔ دگرگون و چرخ‌دنده‌ای بی‌بدیل در ماشینِ عظیمِ بشریت.
سرگردانِ نفرین‌شده انتظار نداشت دشمنش ناگهان شفا پیدا کند، پس‌سریع‌تر برای لحظه‌ای در موضعِ ضعف قرار گرفت. این فرصتِ جت بود‌ارتشِ تا کار را تمام کند، یا دست‌کم زمینه‌سازِ شکستِ او شود...
اما متأسفانه ناکام ماند.
هرچقدر هم که بهبودی‌اش غیرمنتظره بود، آن شبحِ عظیم آن‌قدر قدرتمند بود که نمی‌شد به‌این‌راحتی از پای‌می‌راندند درش آورد. به‌راحتیِ تمام از تیغهٔ مه جاخالی داد و رگباری از ضربات را بر سرِ جت آوار‌کمی کرد. حملاتِ مرگبار از هر سو بر سرش می‌بارید، انگار آن حرام‌زاده هم‌زمان در چند جا حضور داشت.
تا قطره‌های بریده‌بریدهٔ باران به زمین برسند، جت‌سرخ دوباره کبود و لت‌وپاره شده بود و درخششِ‌موجِ سفید باز هم پیکرش را در بر گرفت.
لعنتی...
نگاهِ حسابگرانه‌اش را به آن‌کاخ غولِ ساخته از گوشتِ له‌وپاره‌می‌رسید دوخت که داشت نزدیک می‌شد.
وقت داشت تمام‌درمی‌آورد می‌شد. در واقع، تقریباً‌نمی‌گرفت هیچ وقتی نمانده بود.
یعنی باید‌هیولای دست به‌پیش کارِ خطرناکی می‌زد.
قبضهٔ خوپشِ سیاه به‌راحتی در دستش نشسته بود. این‌نمی‌گرفت همان شکلِ تیغهٔ مه بود که روحِ قلبِ کاناخت را‌می‌راندند در خود داشت — قدرتمندترین روحی که در اختیارش بود.
به خاطرِ همان یک روح، تیغهٔ مه به‌جای‌گذاشته اینکه هم‌سطح با رتبه و طبقهٔ خودِ جت باشد،سرخ دست‌کمی از یک سلاحِ مطلق از ردهٔ ۴ نداشت.
آن روح همچنین تواناییِ ویژه‌ای به تیغهٔ مه‌سریع‌تر می‌بخشید — همهٔ ارواحِ دربندش همین کار را می‌کردند،می‌راندند اما قلبِ کاناخت تواناییِ فوق‌العاده قدرتمندی به جت می‌داد.
تواناییِ متوقف کردنِ جریانِ زمان‌می‌رفت برای همه به جز خودش، آن‌خردکننده هم به اندازهٔ یک تپشِ قلب.
ناگفته نماند که چنین توانایی‌ای به‌شدت مرگبار بود. با این حال، بی‌نقص هم نبود‌اشباح — بزرگ‌ترین ایرادش این بود که تقریباً تمامِ جوهرش را می‌بلعید. برای کسی دیگر،باقی این شاید فقط مایهٔ دردسر بود، اما برای جت خطری مرگبار به همراه داشت.
یعنی باید مطمئن می‌شد که می‌تواند در همان یک تپشِ‌می‌رسید قلب چیزی را بکشد. اگر موفق می‌شد، مرگِ آن‌ها روحِ‌خردکننده تشنه‌اش را سیراب می‌کرد. اگر نه... در عوض خودش می‌مرد.
خطر واقعی بود و ملموس.
اما وضعیت هم به همان اندازه ناامیدکننده بود.سرخ و چون جت می‌دانست کار به اینجا می‌کشد، از‌بی‌پایانِ قبل تیغهٔ مه را به شکلِ خوپش درآورده بود.
می‌تونم اون‌دریاچه دیو رو‌سرخ درجا بکشم؟
جت مطمئن نبود.
اما...
حاضر بود امتحانش کند.