چپتر 2486: جایش در موزه است
0سانی از روی تخت‌صفت‌ها پایین غلتید و به‌سعی حواسِ معمولی‌اش لعنت فرستاد.
واکنش‌هایش سریع بود و با وجودِ غفلت و فشاری که به آن آورده بود،حرکت بدنش وضعیتِ خوبی داشت. با این حال، نمی‌توانست سایه‌ها را حس کند. تحقیرآمیزتر اینکه‌پخش حتی نمی‌توانست در تاریکی ببیند؛ برای اولین بار پس از مدت‌ها، سانی واقعاً کور بود.
تنها نورِ اتاق از شکافِ باریکی میانِ پرده‌ها‌لعنتی به داخل می‌تابید و تنها چیزی که می‌دید،ناجور هیکلِ تاریکی بود که داشت روی تخت می‌پرید.
اما بوی پشمِ خیس،همان عرقِ کهنه و گندِ‌اختلاف الکل به مشامش می‌رسید.
«اون... اون مستِ لعنتی!»
می‌دانست!
هرچه بود،گندِ پارانویا هرگز‌مشامش ناامیدش نکرده بود...
سانی با حالتی ناجور روی زمین افتاده بود و مهاجم روی تخت قرار داشت؛تمامِ کسری از ثانیه فاصله داشت تا تیغهٔ مرگبارِ توی دستش را فرود بیاورد. چاقویی معمولی‌متر بود، اما اینجا در شهرِ سراب، حتی تیغه‌ای معمولی هم می‌توانست خونِ سانی را بریزد.
می‌توانست جانش را بگیرد.
حواسش از دست رفته بود، سرشتش از دست رفته بود... با این‌خورد حال، مهارت و تجربه‌اش همچنان با او بود. سانی دیگر قدرتِ یک فرمانروا‌ناگهان را نداشت، اما همچنان همان کسی بود که به فرمانروا تبدیل شده بود.
و این با اختلاف ترسناک‌ترین ویژگی‌اش بود؛مستِ نقطه‌قوتی بسیار مهم‌تر از تمامِ اهمیتی که‌نکرده سرشت، صفت‌ها و قلمروش تا به حال داشتند.
سانی به جای اینکه سعی کند بلند شود، با تمامِ قدرت به تختِ ارزان‌قیمت‌تمامِ لگد زد. تخت نیم متر به عقب سُر خورد و تعادلِ مهاجم را که‌نیم در حرکت بود به هم زد؛ شبحِ تاریک تلوتلو خورد و محکم به زمین افتاد.
صدای خرد شدنِ بطری‌های‌صفت‌ها خالی بلند شد و‌سعی ناگهان خرده‌شیشه‌ها همه‌جا پخش شدند.
سانی چنگ انداخت و پرده را گرفت، و هم‌زمان با پریدن روی‌خورد پاهایش، آن را پایین کشید. میل‌پرده که سرسری نصب شده بود شکست‌خالی و نورِ سردِ چراغ‌های برقیِ خیابان به داخلِ آپارتمانِ کوچک سرازیر شد.
پوستِ رنگ‌پریده، عضلاتِ ورزیده و حلقه‌های‌اون مارِ سیاهی که روی بدنش خالکوبی‌هرگز شده بود، در آن نور نمایان شد.
چشمانِ شیشه‌ای و وهم‌انگیزِ‌همان کسی که مثلاً مست‌اختلاف بود هم نمایان شد.
سانی با نگاهِ آرام‌صفت‌ها و سردِ قاتلی کارکشته‌سعی به او چشم دوخت.
«خیلی دل‌وجرئت داری‌شود که اومدی سراغِ‌ارزان‌قیمت یه پلیس. کی فرستادتت؟»
مردِ مست به‌الکل جای جواب دادن،اون به جلو یورش برد.
قیافه و بوی مرد شبیه آدم‌های‌تبدیل مست بود... اما با سرعت و‌بسیار دقتِ مرگبارِ قاتلی آموزش‌دیده حرکت می‌کرد.
«قاتل، هان؟ این دیگه نوبره...»
دیگر هیچ قاتلِ حرفه‌ای در دنیای واقعی باقی نمانده بود. البته قاتلانِ کارکشته‌ای پیدا می‌شدند که در بی‌صدا کشتن مهارت داشتند، اما‌شدنِ وقتی گله‌های موجوداتِ کابوس هم در عالمِ رؤیا و هم روی زمین پرسه می‌زدند، چه کسی وقت داشت در سوءقصد به جانِ‌برقیِ آدم‌ها تخصص پیدا کند؟ این کار شغلِ باثباتی نبود، برای همین حتی برای کسانی که چنین کارهایی می‌کردند، صرفاً شغلی پاره‌وقت محسوب می‌شد.
با این حال، سانی زمانی خودش را یکی از‌می‌دانست همین قاتلانِ بی‌صدا تصور می‌کرد، برای همین از مردی که‌مهاجم برای گرفتنِ جانش واردِ آپارتمان شده بود، کمی شاکی شد.
مچِ دستِ مرد را گرفت، چرخید و بازوی دشمن را میانِ بازو و بالاتنهٔ خودش قفل‌سرشت کرد، سپس کفِ دستِ دیگرش را محکم به مشتِ قاتل کوبید. چاقو با صدای تق‌تق روی‌خورد زمین افتاد و سانی بلافاصله چرخید و عضلاتِ شکمش را منقبض کرد؛ و ثانیه‌ای هم تأخیر نکرد.
مشتِ سوءقصدکننده به سدِ فولادیِ‌قلمروش عضلاتش برخورد کرد و هم‌زمان، آرنجِ‌قدرت سانی به کنارِ سرِ مرد خورد.
مرد که گیج شده بود، به‌ارزان‌قیمت سمتِ پنجره تلوتلو خورد و برگشت، و‌تعادلِ سرش را با یک دست سپر کرد.
با دستِ دیگرش به سمتِ کمربندش رفت و وسیلهٔ عجیبی بیرون کشید. لوله‌ای‌ناامیدش کوتاه و کلفت داشت و توپیِ چرخانی از وسطِ قابِ فلزی‌اش بیرون زده‌توی بود؛ با حلقه‌ای که فقط از انگشتِ اشارهٔ سوءقصدکننده محافظت می‌کرد، نه بقیهٔ انگشتانش.
«اون... یه تفنگِ باستانیه.»
شاید یک بیدارشدهٔ معمولی چیزِ زیادی از‌جای سلاح‌های گرم نمی‌دانست، اما سانی سربازانِ عادی را‌نیم در پهنهٔ یخ‌زدهٔ قطبِ جنوب رهبری کرده بود.
در حاشیه هم بزرگ شده بود و‌لگد تفنگ را از دور می‌شناخت، حتی اگر‌حرکت عتیقه‌ای باستانی بود که جایش در موزه بود.
سانی با‌گندِ نگاهی تاریک به‌می‌رسید قاتل خیره شد.
«آخه کی تو‌نداشت دعوای تن‌به‌تن تفنگ‌تبدیل میاره؟ این جرزنیه.»
پیش از آنکه سوءقصدکننده بتواند تفنگ را بالا بیاورد‌بلند و نشانه برود، سانی پایش را بالا آورد و‌سُر لگدِ فشاریِ ویرانگری به وسطِ جناغِ سینهٔ مرد کوبید.
لگد آن‌قدر قدرت داشت که دنده‌ها را خرد‌نیم کند؛ اما مهم‌تر از آن، آن‌قدر قوی بود‌تاریک که آن حرام‌زاده را به عقب پرت کند.
و پشتِ سرش... پنجره بود.
سوءقصدکننده با کمرش شیشه را خرد کرد و‌اختلاف از لبهٔ پنجره پایین افتاد؛ با این کار راه‌صفت‌ها برای ورودِ صدای باران و بادِ سرد باز شد.
در میانِ تکه‌های تیزِ شیشه سقوط‌داشتند کرد و از همان راهی که آمده‌ارزان‌قیمت بود رفت؛ همراه با صدای خردشدنِ شیشه.
«...راستی من طبقهٔ چندم بودم؟»
سانی به پنجرهٔ‌الکل شکسته نزدیک شد و‌مستِ پایین را نگاه کرد.
پیکری که آن پایین روی آسفالتِ خیس افتاده بود، هنوز‌ویژگی‌اش تکان می‌خورد. مرد لرزید، سپس آرام روی پاهایش ایستاد و تلوتلوخوران‌سعی دور شد، و ردی از خون پشتِ سرش به جا گذاشت.
«حرام‌زاده.»
سانی پرده را روی پنجرهٔ شکسته انداخت تا خودش‌متر را نبُرد، بیرون رفت، لولهٔ لغزانِ ناودان را گرفت‌محکم و با چالاکی به پایین و روی زمین فرود آمد.
باران بر بالاتنهٔ برهنه‌اش می‌کوبید و موهای خیسش‌لعنتی توی چشم‌هایش می‌رفت. بدتر از همه، شلوارِ راحتیِ‌ناجور سیاهش داشت به‌سرعت آب را به خود جذب می‌کرد.
سانی ردِّ خون را تا حصاری در ده دوازده متری‌ویژگی‌اش دنبال کرد. رهگذری تصادفی با دیدنِ خالکوبی‌اش نفسش در سینه‌جای حبس شد و سپس با چهره‌ای وحشت‌زده شتابان دور شد.
سانی با عبور از حصار، به‌سختی توانست ناپدید شدنِ قاتلِ مجروح را در پیچِ‌لگد خیابان ببیند. شخصِ دیگری هم کنارِ جاده ایستاده بود که بارانیِ پاره و کلاهِ‌خرد ساده‌ای به سر داشت. او به خونِ به‌جامانده از قاتلِ ناکام خیره شده بود.
«یه شاهدِ‌بلند تصادفیِ دیگه. آخه‌تختِ چرا اینا نمی‌خوابن؟»
در نورِ نئونِ سرخِ تابلوی مغازه‌ای‌اون در آن نزدیکی، رهگذر طوری به نظر‌ناامیدش می‌رسید که انگار غرق در خون است.
سانی پابرهنه از میانِ چاله‌های آب گذشت، سپس‌اختلاف ایستاد و با نگاهی تاریک به شاهدِ تصادفی‌سرشت چشم دوخت. او هم به سانی نگاه کرد...
و بعد‌اهمیتی با حالتی‌صفت‌ها سرگرم لبخند زد.
سانی می‌توانست انعکاسِ بدنِ‌قدرت رنگ‌پریده‌اش را در چشمانِ‌نیم آینه‌وارِ مردِ ژنده‌پوش ببیند.
«آه، چه غافلگیریِ دلپذیری.مشامش دیدنت اینجا جالبه، کارآگاه.لعنتی اومدی عصرها یه قدمی بزنی؟»
سانی لبخندِ تاریکی زد.
«...مزخرف نگو. می‌دونم کی هستی.»
موردرت — شاهزادهٔ هیچ‌قدرت — لحظه‌ای او را‌نیم برانداز کرد و بعد خندید.
«من هم‌گندِ می‌دونم تو‌مشامش کی هستی.»
لبخندِ دلنشینی زد.
«تو همون‌اهمیتی مردی هستی که‌قلمروش پدرم رو کشت.»