چپتر 2909: ابرهای تاریک
0بی‌مرگ‌ها داشتند از مقبرهٔ آریل‌چهرهٔ عقب‌نشینی می‌کردند و بخشِ وسیعی‌پوستِ از بیابانِ اطرافش را خالی می‌گذاشتند.
اکنون، تنها بقایای ارتشِ مهاجم روی شن‌های سفید، مقابلِ عمارتِ سیاهِ سربه‌فلک‌کشیدهٔ هرمِ بزرگ باقی مانده‌بی‌نقصِ بودند. آزاراکس و جنگجویانِ نامرده‌اش بی‌حرکت شدند؛ دریایی از آن‌ها رو به گسترهٔ وسیعِ دوزخِ آریل‌زخم‌های ایستاده بود. گروه پراکندهٔ سایه‌های درهم‌کوبیده، به رهبریِ قدیس، هنوز به‌آرامی از دهانهٔ تونلِ عظیم دور می‌شدند.
در درخششِ رنگ‌پریدهٔ ستارگانِ دوردست، چهرهٔ به‌طرزِ عجیبی‌زیبایِ زیبایِ او بی‌حرکت و بی‌احساس بود و پوستِ سنگ‌مانند‌شده و بی‌نقصِ سفیدش به غبارِ یاقوتی آغشته شده بود.
کُشنده دور از همه بود، هنوز در شکلِ ماده‌شیری هیولاوار، با خزِ‌برکت سموری‌اش که از شب تاریک‌تر بود. پوستش پوشیده از زخم‌های مخوف بود و‌بیشتر به‌سختی نفس می‌کشید؛ ردایی از مهِ شبح‌وار او را در بر گرفته بود.
سانی لرزید و رو به مقبرهٔ آریل‌عجیبی چرخید؛ حس کرد دستهٔ مخوفی از سایه‌ها‌غبارِ دارند از آن به آسمانِ شب می‌گریزند.
«نفیس...»
او هم‌رنگ‌پریدهٔ حتماً حسش‌دوردست کرده بود.
سرش را که‌ابرهایی بلند کرد، سانی حس‌نفسش کرد بدنش منقبض شد.
«چیه؟»
پس از لحظه‌ای‌دور طولانی سکوت، با‌رنگ‌پریدهٔ لحنی غایب گفت:
«ابرهایی آسمون رو پوشوندن...»
سپس نفسش را به‌آرامی‌آسمون بیرون داد، دستی دراز کرد‌داد و برکت را احضار کرد.
«نه... اونا ابر نیستن. پروانه‌ان.چهرهٔ پروانه‌های کابوس — هزاران پروانه،پوستِ شاید ده‌ها هزارتا. شاید هم بیشتر.»
سانی ناله‌اش را فروخورد.
ده‌ها هزار جانور و هیولای اعظم... دست‌کم. میلیون‌ها پروانه در کابوسِ‌سنگ‌مانند سوم داخلِ هرم لانه کرده بودند، پس ابرهایی که نفیس از‌هیولاوار آن‌ها می‌گفت می‌توانستند آن‌قدر گسترده شوند که کلِ دوزخِ آریل را ببلعند.
حتی کلِ عالمِ رؤیا را.
«این شب‌رنگ‌پریدهٔ داره هر‌دوردست لحظه بهتر می‌شه.»
دندان‌هایش را به هم سایید.
پروانه‌های کابوس از همان موقع داشتند از ارتفاعِ عظیمِ هرمِ سیاه پایین‌بی‌نقصِ می‌آمدند و مانندِ موجی تاریک به‌سویشان هجوم می‌آوردند. نمی‌توانست آن‌ها را ببیند،سموری‌اش چون چشمانش هنوز پوشیده بود، اما می‌توانست حرکتِ مخوفِ سایه‌هایشان را حس کند.
بوی فریبندهٔ روح‌های انسانی آن‌پوشوندن دستهٔ هولناک را فراخوانده بود... روح‌های‌دراز مطلقی که با شعلهٔ ایزدی می‌سوختند.
«نمی‌تونیم همه‌شون رو شکست بدیم.»
مکثی کرد‌عظیم و بعد‌می‌شدند آرام گفت:
«باید فرار کنیم.ستارگانِ باید به داخلِ‌به‌طرزِ مقبرهٔ آریل فرار کنیم.»
این تنها راه بود.
احتمالاً پروانه‌های کابوسِ داخلِ هرم بیشتر از بیرون بودند. با این حال، وقتی سانی و نفیس در‌شده رودِ بزرگ کشتی می‌راندند، تنها چندتایی از آن‌ها از دیوارهای داخلیِ مقبره به آب‌های بی‌وقفه‌جاریِ پایین آمده‌مهِ بودند. پس اگر موفق می‌شدند به رود برسند... آن‌وقت، شاید از دستِ آن دستهٔ کابوس‌وار در امان می‌ماندند.
سانی نگاهی گذرا‌دور به نفیس انداخت و‌ستارگانِ با لحنی یکنواخت گفت:
«زنجیرشکن رو احضار کن. اگه همین‌جوری شیرجه بزنیم توی دریایی از هیولاهای اعظم، کشتی نابود می‌شه،آغشته پس یکی باید راه رو از بینِ این دسته باز کنه. قدیس هدایتش می‌کنه و بقیه‌مون‌می‌کشید ازش دفاع می‌کنیم. نفیس، تو باید جلودار باشی. من و آزاراکس هم هر طور بتونیم کمک می‌کنیم.»
نفیس با از دست دادنِ قلمروِ اشتیاق ضعیف شده بود و حالا تنها یک دیوِ مطلق بود، اما هنوز هم بهترین شخص‌شاید برای این کار به شمار می‌رفت. او در نبردِ هوایی و همچنین در مبارزه با گروه‌های عظیمِ دشمنان مهارتِ فوق‌العاده‌ای داشت. پس‌کلِ حتی اگر سانی و آزاراکس در آن لحظه قوی‌تر بودند، او می‌توانست کاری با دستهٔ پروانه‌های کابوس بکند که از دستِ آن‌ها برنمی‌آمد.
بذرِ هفتم بود یا نه،چهرهٔ باز هم باید زنده می‌ماندند. هنوز‌سنگ‌مانند باید مأموریتشان را به انجام می‌رساندند.
«بذر...»
سانی لحظه‌ای حواسش پرت‌دوردست شد و چیزی نمانده بود‌بی‌احساس تسلیمِ آن ندای دیوانه‌کننده شود.
اگر بذرِ هفتم تاجِ سرِ مقبرهٔ آریل بود... مقبره‌ای که فراموشی در‌برکت آن دفن شده بود... پس بذری که روی ماه بود باید بذرِ‌هزارتا کابوسِ ششم می‌بود. آخرین کابوسی که شخص برای ایزدی شدن باید فتح می‌کرد.
در این میان، راهِ‌دوردست رسیدن به بذرِ کابوسِ‌زیبایِ پنجم در آمریکا پنهان بود.
پس راهِ رسیدن به‌می‌شدند پایانِ همهٔ این‌ها از‌دوردست پیش آشکار شده بود.
یا دست‌کم، پایانی که نفیس در سر داشت و می‌خواست به آن برسد. خودِ‌غبارِ سانی هنوز باور داشت آخرین کابوسی که باید فتح می‌کردند ششمین کابوس است و هیچ‌مخوف دلیلی نداشتند که برای پاداشی مبهم پس از ایزدی شدن، همه‌چیز را به خطر بیندازند.
از این گذشته، ایزدی شدن به آن‌ها اجازه می‌داد در نبرد به‌برکت مصافِ موجوداتِ کابوسِ نامقدس بروند. و این تمامِ چیزی بود که برای‌هزارتا تضمینِ بقای بشریت در عالمِ رؤیا برای هزاران سالِ آینده نیاز داشتند.
ایزدان که ذاتاً موجوداتِ خلأ بودند، مرده بودند. آخرینِ آن‌ها به دستِ طلسمِ کابوس‌غبارِ زندانی شده بود. پس مگر اینکه دسته‌ای از موجوداتِ خلأِ جدید قفسِ هستی را می‌شکستند‌مخوف یا طلسمِ کابوس نشانه‌هایی از فروپاشی بروز می‌داد، دلیلی نمی‌دید که با سرنوشت بازی کند.
حماقتِ محض بود.
اما، با این حال...
کابوس. او را‌ابرهایی فرا می‌خواند. ندایش‌سپس چنان شیرین بود...
«به خودت بیا.»
سانی افکارش را پس زد.
«من آزاراکس رو میارم. برید!»
با نمایان شدنِ آرامِ شکلِ ظریفِ زنجیرشکن‌نفسش بر فرازِ شن‌های سفید، از مقبرهٔ آریل‌اونا روی برگرداند و به سوی ارتشِ نامردگان شتافت.
«قدیس، پاروها رو بگیر!»
قدیس با رها کردنِ بقایای سپاهِ سایه، کمی خم شد و سپس بلند به‌پوستِ هوا جَست زد. با همان یک پرش فاصلهٔ زیادی را طی کرد؛ لباس‌ها و‌سموری‌اش موهایش در باد شلاق می‌خوردند و مانندِ ایزدبانویی یشمی روی عرشهٔ زنجیرشکن فرود آمد.
نفیس از قبل داشت به آسمان اوج می‌گرفت‌زیبایِ تا به مصافِ دستهٔ مخوفِ پروانه‌های کابوس برود؛آغشته بال‌هایش و تیغهٔ برکت در تاریکیِ شب کورکننده می‌درخشیدند.
سانی هم داشت‌ابرهایی کسی را احضار‌سپس می‌کرد تا کمکشان کند...
آخرین سایهٔ مقدسی‌ستارگانِ که در آن‌به‌طرزِ لحظه می‌توانست احضار کند.
فراوانی تازه نابود شده بود و به تاریکیِ پرورش‌دهندهٔ روحش‌به‌طرزِ بازگشته بود. گرگ مدت‌ها پیش ترمیم شده بود... و بعد دوباره‌شده شکست خورده بود، آن هم چند بار. شاهِ موش‌ها هم همین‌طور.
با این‌رنگ‌پریدهٔ حال، عروسک‌گردان‌دوردست باقی مانده بود.
و برای فرستادن به نبردی‌پوشوندن هوایی و هولناک، چه کسی بهتر‌دراز از سایهٔ یک بیدِ مقدس بود؟
حالا که به آن فکر‌چهرهٔ می‌کرد، کُشنده هم در مجموعهٔ‌پوستِ شکل‌هایش چند جانورِ بالدار داشت.
«کُشنده، به نفیس‌دور کمک کن! اون‌رنگ‌پریدهٔ پروانه‌ها رو تارومار کن!»
روی شن‌های سفیدِ بیابان، ماده‌شیرِ سیاه و عظیمی‌زیبایِ سرش را بلند کرد و به بالا نگریست؛آغشته کینه‌ای سرد رفته‌رفته در چشمانِ بی‌نورش شعله‌ور می‌شد.
سانی سرانجام‌گفت به ارتشِ‌آسمون بی‌مرگ‌ها رسید.
«هی، فسیل! آزاراکس! ما باید...»
صدایش خاموش شد.
یک جای کار درست نبود.
تایرنتِ باستانی پشت به سانی ایستاده بود و قامتِ بلندش همچنان در زرهِ سنگینِ‌اونا شیشه‌ای محصور بود. حالا استخوان‌هایش کاملاً سیاه شده بود، درست مثلِ بقیهٔ بی‌مرگ‌ها. سربازانش‌هزار هم پشت به مقبرهٔ آریل داشتند، گویی به تماشای هم‌نوعانِ در حالِ عقب‌نشینی‌شان ایستاده بودند.
بیش از حد بی‌حرکت بودند، بیش از حد‌زیبایِ ساکت... و چیزی در حالتِ شانه‌های تایرنتشان بود‌آغشته که حسِ عجیب و ناآشنایی به سانی می‌داد.
«هی، آزاراکس. جوابمو بده، لعنتی!»
سانی چشم‌بندِ دست‌سازش را از روی‌به‌طرزِ چشم کشید، آن را سرسری دورِ مچش‌سفیدش بست و به فرمانروای بی‌مرگ‌ها نگاه کرد.
چند لحظه سکوت حاکم بود. سپس، آزاراکس آرام چرخید‌داد و به او خیره شد؛ نوعی تاریکیِ سرد و‌پروانه‌های بی‌احساس در شکافِ عمیقِ حدقه‌های خالیِ چشمانش آشیانه کرده بود.
حالا چیزی وهم‌انگیز‌ستارگانِ در آن تاریکی بود،عجیبی چیزی که سانی نمی‌شناخت.
نه... در‌عظیم واقع چیزی‌می‌شدند کم بود.
آزاراکس در طولِ این هفته‌های بی‌پایان و هولناک، رفته‌رفته خودش را باخته‌بی‌نقصِ بود. اما حالا، انگار به‌کلی از دست رفته بود. گویی نفرین ذهنش‌سموری‌اش را تمام‌وکمال بلعیده بود و چیزی جز اراده‌ای بدخواه به جا نگذاشته بود.
سانی یک قدم عقب رفت.
«گندش بزنن.»
آزاراکسِ توانا، طاعونِ فولاد،می‌شدند فاتحِ صد تاج‌وتخت... سرانجام تسلیمِ‌چهرهٔ نفرینِ ایزدِ سایه شده بود.
...و بدترین زمانِ ممکن‌دوردست را هم برای این‌زیبایِ کار انتخاب کرده بود.
جنگجویانِ بی‌مرگِ تایرنتِ نفرین‌شده، گویی با ندای سانی‌بیرون به زندگی بازگشته باشند، تکان خوردند. تیغه‌های زنگ‌زده‌شان‌نیستن درخشید و معدود سایه‌های باقی‌مانده را قتل‌عام کرد.
در همین حال، خودِ آزاراکس تبرِ جنگیِ ترسناکش‌زیبایِ را بالا برد و روی شن‌های سفید به سوی‌شده سانی راه افتاد؛ قدم‌هایش بیابان را به لرزه درمی‌آورد.
سانی یک‌عظیم قدمِ دیگر‌می‌شدند عقب رفت.
«لعنتی! می‌دونستم!»
صدایش پر‌گفت از خشم‌آسمون و انزجار بود.
پشتِ سرش، زنجیرشکن داشت به‌چهرهٔ هوا برمی‌خاست و دسته‌ای آخرالزمانی از‌سنگ‌مانند پلیدهای اعظم بر سرش فرود می‌آمد.
«می‌دونستم این‌طوری می‌شه!»
سانی دندان قروچه کرد؛دوردست می‌دانست که باید... هر طور‌بی‌احساس شده جلوی آزاراکس را بگیرد.
حالا که طاعونِ فولاد‌آسمون به دشمن تبدیل شده بود،داد حسابی ترسناک به نظر می‌رسید.
سانی خشمگین‌رنگ‌پریدهٔ بود. وحشت‌دوردست کرده بود.
واقعاً از‌عظیم کوره در‌می‌شدند رفته بود.
«من واقعاً،رنگ‌پریدهٔ واقعاً نمی‌خواستم این‌چهرهٔ کار رو بکنم...»