چپتر 2406: جانِ تردید
0بال‌های عروسک‌گردان قدرتمند‌بگیرندش بودند... اما در عین‌غول‌پیکر حال شکننده هم بودند.
البته به‌طور نسبی. در حقیقت، کمتر ماده‌ای پیدا می‌شد که از بال‌های تایرنتی نفرین‌شده نابودنشدنی‌تر‌کشیده باشد. با این حال، کای و کُشنده داشتند به آن حمله می‌کردند؛ دو موجودِ متعالی که‌می‌کرد سه بار موهبتِ خاکستر را دریافت کرده و در نتیجه با ارادهٔ سانی قدرت یافته بودند.
توانایی‌شان در زخمی کردنِ ایزدی سقوط‌کرده، نتیجهٔ حذف شدنِ شش‌سایهٔ پیکرهٔ برف از صفحه بود که بیشترشان از رتبهٔ نفرین‌شده‌تیر بودند. مرگِ آن پلیدهای نفرین‌شده به این حمله قدرت می‌بخشید.
تیرِ کُشنده سوراخی در بالِ چپِ عروسک‌گردان درید. سایهٔ باوقار که بر پشتِ اژدهایی سوار بود، کمانش را با‌زیرِ مهارت کشیده و نشانه رفته بود؛ تیر از زیرِ دیسکِ تاریکی که سانی پرتاب کرده بود بیرون آمد، در‌واکنش حالی که تودهٔ چرخانِ دیسک آن را از دید پنهان می‌کرد. بیدِ وهم‌انگیز تقریباً هیچ فرصتی برای واکنش نداشت.
در این میان، حملهٔ صوتیِ کای کمتر متمرکز بود. نتوانست‌لحظه‌ای بالِ سیاه و عظیم را پاره کند، اما با نیروی کوبندهٔ‌روی شدیدی آن را پس زد و باعث شد بال تا بخورد.
عروسک‌گردان که ناگهان تعادلش به هم خورده بود، در هوا کج شد و کنترلِ‌مهارت پروازش را از دست داد. به پایین سقوط کرد. در حالی که رشته‌های بی‌شمارِ‌دیسک ابریشم از گنبدِ پیلهٔ سیاه پایین می‌آمدند تا بگیرندش، تقلا می‌کرد تعادلش را بازیابد.
با این حال، سپری که بیدِ غول‌پیکر از‌چپِ آن جاخالی داده بود، لحظه‌ای بعد به آن‌ها‌مهارت کوبیده شد و پیچک‌های ابریشمی را پس زد.
سانی بالاتنه‌اش را پایین آورد و سپس بدنِ تنومندش‌باوقار را روی شیب به بالا پرتاب کرد و به‌تیر سمتِ نقطه‌ای دوید که عروسک‌گردان قرار بود آنجا بیفتد.
به احتمالِ زیاد فرصتِ دیگری‌بازیابد برای پایان دادن به این نبردِ‌بعد طاقت‌فرسا گیرش نمی‌آمد... اما اشکالی نداشت.
ذهنِ سنگی‌اش آرام و‌سوراخی خونسرد بود و چیزی جز‌باوقار محاسباتِ سرد در آن نمی‌گذشت.
لرزشِ اعماقِ کوه را زیرِ‌تیرِ قدم‌های سنگینش حس می‌کرد و‌سایهٔ هم‌زمان با آن، حرکاتش شتاب می‌گرفت.
پیچک‌های عظیمی از ابریشمِ سیاه از سطحِ شیبِ متلاشی‌شده بالا آمدند‌اژدهایی تا گرفتارش کنند، اما او چندتایی را با شمشیر برید و‌پرتاب بقیه را جاخالی داد؛ نمی‌گذاشت به او بپیچند و سرعتش را بگیرند.
رشته‌های تردید هم سعی کردند او را در آغوشِ پستِ خود گرفتار کنند.کوبیده با این حال، نتوانستند پوستش را سوراخ کنند و بی‌رمق پایین افتادند تا‌دوید زیرِ پاهایش له شوند؛ در ذهن و جانِ استوارش هیچ راهِ نفوذی نیافتند.
تردید...
چطور این جانِ بزدل و‌تیرِ موذی جرئت می‌کرد به او،سایهٔ قهرمانِ جهانِ زیرین، چشم بدوزد؟
بیدِ ضعیف‌می‌بخشید به‌زودی بهایِ‌سوراخی غرورش را می‌فهمید.
به‌نوعی... قدیسِ سنگی‌بگیرندش تقریباً دلش به‌سپری حالِ عروسک‌گردان می‌سوخت.
از بینِ تمامِ موجوداتِ دنیا، از بختِ بدش باید به پُستِ این سه‌کمانش نفر می‌خورد؛ او و دو همراهش. آن‌ها نه‌تنها بردگانش را قتل‌عام کرده بودند،تودهٔ بلکه هر کدامشان به‌طرزِ عجیبی در برابرِ قدرت‌های وحشتناکِ بیدِ شوم مقاوم بودند.
قدیسِ سنگی نمی‌توانست به تردید آلوده شود چون جانی تسلیم‌ناپذیر داشت، شکارچیِ‌پشتِ سایه به‌خاطرِ روحِ پاکش در برابرِ آرواره‌های آن مصون بود، و اژدها‌پرتاب هم صرفاً کسی بود که زندگی‌اش را با پشتکاری سرسختانه پیش می‌برد.
حتی اگر عروسک‌گردان عمداً می‌خواست سه دشمن پیدا کند‌باوقار که برای جنگیدن با آن‌ها به‌شدت نامناسب باشد، باز هم‌زیرِ به‌سختی می‌توانست حریفانی بهتر از فرزندِ نِتِر و همراهانش بیابد.
انگار تقدیر‌می‌آمدند آن‌ها را به‌بازیابد اینجا کشانده بود.
...یا شاید هم سرنوشت.
بیدِ غول‌پیکر لحظاتی پیش از برخورد با زمین توانست تعادلش را به دست آورد.سوار بال‌هایش بار دیگر باز شدند و با عظمتشان باد را به پایین راندند، اما‌تودهٔ دیگر خیلی دیر شده بود. شتابِ سقوطش آن‌قدر زیاد بود که نمی‌توانست به‌موقع متوقف شود.
محکم به زمین خورد و پاهای آسیب‌دیده‌اش خم شد. عروسک‌گردان با حالتی ناجور به پهلو افتاد و‌رفته خودش را با دو پای جلویی و سالمِ خود نگه داشت. سرش را بالا آورد و به‌تقریباً غولِ سنگی که نزدیک می‌شد نگاه کرد، بی‌آنکه هیچ احساسی در چشمانِ بزرگ و سیاهش پیدا باشد.
فقط این‌طور به نظر می‌رسید...بازیابد یا برای یک لحظهٔ کوتاه، اثری‌بعد از ترس در آن‌ها دیده می‌شد؟
قدیسِ سنگی خبر نداشت. اما‌بالِ این را خوب می‌دانست که هنوز‌اژدهایی از بیدِ زمین‌خورده خیلی دور است.
اگر بی‌درنگ حرکت‌پلیدهای می‌کرد، هنوز هم‌سوراخی می‌توانست فرار کند.
«گرگ!»
در همان لحظه، سایه‌ای جانورخو از‌سپری پشت به عروسک‌گردان یورش برد و‌آن‌ها آرواره‌های وحشتناکش بال‌های آن را درید.
سرودی دلهره‌آور از بالا‌سوراخی بر آن فرود آمد و‌باوقار آن را به زمین کوبید.
تیری پرشتاب همچون ستارهٔ‌می‌بخشید دنباله‌دار سقوط کرد و‌چپِ در انفجاری ویرانگر شکفت.
هیچ‌یک از این‌تیرِ حملات جانِ عروسک‌گردان‌چپِ را به خطر نینداخت.
با این حال، آن‌تقلا را برای چند لحظهٔ‌جاخالی ارزشمند سر جایش نگه داشتند.
و تا‌می‌بخشید بیدِ غول‌پیکر‌سوراخی به خودش بیاید...
قدیسِ سنگی‌مرگِ دیگر به‌می‌بخشید آن رسیده بود.
شمشیرِ سنگینش بالا رفت، آماده تا فرود بیاید و‌باوقار تایرنتِ نفرت‌انگیز را به دو نیم کند. مستقیم در‌تیر چشمانِ خدای سقوط‌کرده خیره شد و با قاطعیتی بی‌رحمانه گفت:
«بمیر.»
اما درست‌می‌بخشید پیش از آنکه‌بالِ شمشیر فرود بیاید...
شاخک‌های بلندِ‌مرگِ عروسک‌گردان به‌می‌بخشید شکلی عجیب لرزیدند.
و ناگهان، دنیا یخ زد.
غولِ سنگی و بیدِ غول‌پیکر بی‌حرکت ایستادند و به هم نگاه کردند.آن‌ها رشته‌های ابریشمِ سیاه که مانند بهمنی تاریک بر سرشان می‌ریختند، بی‌حرکت ماندند.سمتِ گرگِ درنده تکان نمی‌خورد و نیش‌هایش در بالِ سیاه فرو رفته بود.
اژدهای تاریک در هوا یخ زده بود، در حالی که با بال‌های‌سوار بسته به سمت زمین شیرجه می‌رفت و قامتِ کوچکِ شکارچیِ زیبای روی‌آمد پشتش، تا ابد در حالِ بیرون کشیدنِ تیری از ترکش مانده بود.
سکوت و‌مرگِ سکون بر‌می‌بخشید دنیا حاکم بود.
قدیسِ سنگی هم بی‌حرکت‌سوراخی و خاموش مانده بود‌سایهٔ و نمی‌توانست تکان بخورد.
و در آن سکوت، صدایی‌بازیابد نرم از همه‌طرف در اطرافش‌لحظه‌ای طنین انداخت و سؤالی عجیب پرسید:
«تو... واقعاً می‌خواهی مرا بکشی؟»
قدیسِ سنگی‌مرگِ پشتِ نقابِ کلاه‌خودش‌تیرِ لبخندِ سردی زد.
«البته.»
بار دیگر سکوت حاکم شد.
سپس، عروسک‌گردان بی‌احساس پرسید:
«...چرا؟»
قدیسِ سنگی اخم کرد.
چه سؤالِ مسخره‌ای...
طبیعتاً دلیلی داشت.
باید دلیلی می‌داشت.
اما آن دلیل متعلق به کسِ دیگری بود.سایهٔ موجودی متفاوت، ساخته‌شده از چیزهایی متفاوت. متعلق به‌نشانه سایه‌ای که پر از شک، امید و درد بود.
قدیسِ سنگی اصلاً نمی‌توانست نامِ آن‌سپری سایه را به یاد بیاورد. چطور‌آن‌ها قرار بود دلایلش را یادش بیاید؟
اخمش غلیظ‌تر شد.
«من... یادم نیست.»
انگار بیدِ غول‌پیکر‌تیرِ با ترحم به‌چپِ او نگاه می‌کرد.
صدای نرمش مانند خش‌خشِ ابریشمی لطیف او‌غول‌پیکر را در بر گرفت و باعث شد‌پیچک‌های شعله‌های سرخِ درونِ چشمانش کمی کم‌نور شوند.
«مطمئنی که‌می‌بخشید می‌خواهی مرا‌سوراخی بکشی، فرزندِ نِتِر؟»