چپتر 3136: فصل 3136
0افی همان‌طور که بی‌حرکت دراز‌دیگر کشیده بود، حواسش را به درون‌بهتر معطوف کرد و بدنش را کاوید.
ریسمانِ رازآلود دستانش را محکم بسته بود و حس می‌کرد حتی‌سپری اگر قدرتش برگردد هم نمی‌تواند آن را پاره کند. با این‌شیون‌های حال، برای مکیدنِ توانش افسون نشده بود، پس جوهرش داشت ذره‌ذره برمی‌گشت.
هنوز در وضعیتِ منفی بود و از علائمِ تخلیهٔ جوهر رنج می‌برد، اما این‌می‌افتد وضع به‌زودی عوض می‌شد. آن‌وقت می‌توانست دوباره از سرشتش استفاده کند. بسیار مهم‌تر اینکه، حتی‌انفجارهای پیش از آن، گوشتش بارِ دیگر از جوهر سرشار می‌شد تا قوی‌تر و مقاوم‌تر شود.
این یعنی می‌توانست بهتر در برابرِ طاعون مقاومت کند. همچنین‌غوطه‌ور به این معنا بود که می‌توانست سریع‌تر از زخم‌های درونی‌بلند و بیرونی‌ای که آزاراکس به او زده بود، بهبود یابد.
هدفِ افی این بود که تا زمانِ بازگشتِ لشکرِ‌شود فولاد از حمله به قلعهٔ سنگی، بتواند روی پاهایش بایستد.درونی آن‌وقت دست‌کم اگر هم می‌مرد، مجبور نبود روی زانوهایش بمیرد.
حالا چنین چیزِ‌غلبه‌ناپذیر ساده‌ای شبیهِ چالشی‌آهی غلبه‌ناپذیر به نظر می‌رسید.
آهی کشید‌شیون‌های و روی هدایتِ‌همچون جوهرش تمرکز کرد.
زمان سپری‌سپری می‌شد، آمیخته با‌انتظار درد و انتظار.
مدتی بعد، افی که در مهِ نیمه‌هوشیاری غوطه‌ور بود، صدای جیغ‌ها و شیون‌های‌طاعون هولناکی را شنید که همچون موج از جایی در اردوگاه بلند می‌شد. با‌زمانِ خود فکر کرد چه اتفاقی دارد می‌افتد، اما رمقی نداشت که برایش مهم باشد.
مدتی بعد، فکر کرد بازتابِ غرشِ کرکننده و دوری را‌زمان شنیده که از دیواره‌های چادر عبور می‌کند. همچنین صدای انفجارهای‌صدای مهیبی را شنید و بوی خفیفِ دود به مشامش خورد.
هوا طعمِ خاکستر می‌داد.
منبعِ آن‌سپری بو را‌درد هم نمی‌دانست.
سپس، ناگهان به‌شدت سردش شد.
تا آن موقع، هنوز آن‌قدر جوهر نداشت که حتی یک خاطره احضار کند. بدنش با حرص‌بعد جوهرش را می‌نوشید و بیشتر و بیشتر از آن را جذب می‌کرد — هرچند هنوز با‌اتفاقی اشباع شدن فاصلهٔ زیادی داشت. اما جنبهٔ مثبتش این بود که در نتیجه، زخم‌هایش سریع‌تر بهبود می‌یافتند.
افی روی مهارِ جریانِ جوهرش تمرکز کرد و آن را از میانِ مجراهای‌دارد له‌وپاره‌ای که در بدنش پخش بودند، به سمتِ قسمت‌هایی هدایت کرد که می‌خواست‌چادر زودتر ترمیم شوند. رگ‌های جوهر نیز هم‌زمان در حالِ ترمیم و صاف شدن بودند.
«یه کم‌سپری دیگه... فقط‌درد یه کم دیگه...»
وقتی گرگ‌ومیشِ تاریکِ غروب دنیا را بلعید‌قوی‌تر و آزاراکس با بوی خون و خاکستر واردِ‌همچنین چادر شد، او هنوز در حالِ ترمیم بود.
در همان حین، چشمِ افی‌می‌رسید به سربازانِ درب‌وداغان و بهت‌زده افتاد.سپری کمی از حرف‌هایشان را هم شنید.
مجبور شد‌شیون‌های جلوی خنده‌اش‌شنید را بگیرد.
«پس واسه همین بود...»
کای واقعاً به اهمیتِ حملهٔ امروز پی برده بود. تحتِ‌یعنی رهبریِ او، مدافعانِ قلعهٔ سنگی — شبگرد، مورگان، سیشان و‌بیرونی‌ای بقیهٔ آن‌ها — جهنم را به لشکرِ فولاد نشان دادند.
حتی بهتر از آن، جت هم فرصت را برای اقدام از دست‌آمیخته نداده بود. هرچه نباشد، احتمالاً با کمکِ پژواکِ کلاغش اوضاع را زیر نظر‌همچون داشت... فقط این بار تصمیم نگرفته بود به یک کاروانِ تدارکاتی حمله کند.
جای دوری هم نبود‌شنید که بخواهد امپراتوریِ فولاد‌اردوگاه را به وحشت بیندازد.
در عوض، وقتی آزاراکس و جنگجویانش با مدافعانِ قلعه در داخلِ شهر درگیر‌شیون‌های شدند، او به اردوگاهِ لشکرِ فولاد نفوذ کرد و مستقیماً به انبارهای تدارکاتشان‌رمقی یورش برد و همان اندک آذوقه‌ای را که باقی مانده بود از بین برد.
پس حالا، لشکرِ فولاد در تسخیرِ قلعهٔ سنگی شکست‌شود خورده بود، غذا نداشت و علاوه بر آن، به‌زخم‌های طاعونی مبتلا شده بود که به‌سرعت در حالِ گسترش بود.
چهرهٔ آزاراکس درهم رفته بود.
با نگاهی وحشتناک به افی خیره‌موج ماند، بعد دست دراز کرد و‌اتفاقی او را با خشونت روی پاهایش کشید.
آن‌وقت توانست آن را‌درد در چشمانش ببیند؛ پنهان‌مهِ در پسِ خشمی مرگبار.
آزاراکسِ قدرتمند، طاعونِ فولاد، شاهِ شاهان...سرشار برای نخستین بار از وقتی او‌برابرِ را دیده بود، متزلزل به نظر می‌رسید.
با خشم به‌غلبه‌ناپذیر او خیره شد، به‌شدت‌کشید تکانش داد و غرید:
«از همون‌شیون‌های اول نقشه‌ت‌شنید همین بود؟!»
افی در چنگالِ آهنینِ او‌انتظار بی‌دفاع بود و کاری جز‌غوطه‌ور لبخند زدن از دستش برنمی‌آمد.
«نقشهٔ خوبی بود، مگه نه؟»
لحظه‌ای حیرت در چشمانش نشست.
بعد، به تنها روشی که‌همچون بلد بود جواب داد: سیلیِ محکمی‌فکر با قدرتی وحشیانه به صورتش کوبید.
برق از سرِ افی پرید و‌مدتی ذهنش منگ و گیج شد. اما‌جیغ‌ها آزاراکس بیشتر از او جا خورده بود.
چون وقتی افی از شدتِ‌دیگر ضربه تلوتلو می‌خورد، او با ناباوری‌بهتر به دستِ خودش خیره مانده بود.
دستی که به آن‌نظر شدت به افی ضربه‌هدایتِ زده بود، داشت می‌لرزید.
خونِ سیاه‌شیون‌های از زیرِ‌شنید ناخن‌هایش بیرون می‌زد.
آزاراکس آرام نگاهش را‌درد بالا آورد، به افی‌مهِ چشم دوخت و غرید:
«چیکار کردی؟ چیکار کردی، ساحره؟!»
افی حس کرد چند دندانش‌می‌رسید لق شده و زبانش با‌زمان تکه‌های تیزِ آن بریده است.
با این حال، سعی‌شنید کرد درخشان‌ترین لبخندی را که‌بلند در توان داشت تحویلش بدهد.
جوابش ساده بود.
«کشتمت.»
آزاراکس لحظه‌ای کاملاً مبهوت ماند. بعد،آهی چیزی در چشمانش از هم گسست‌آمیخته و انگار سراپا غرق در خشم شد.
دستِ لرزانش را پایین آورد، خنجرِ بلندی از کمربندش بیرون کشید و در‌دارد یک حرکتِ سریع آن را در شکمِ افی فرو کرد. با ریختنِ خونِ‌چادر تیره روی دستِ آزاراکس، افی از شدتِ درد خم شد و چشمانش سیاهی رفت.
نالهٔ عجیبی از‌آمیخته میانِ لبانش دررفت‌مدتی که رفته‌رفته بلندتر شد.
اول انگار ناله می‌کرد، اما‌دیگر وقتی افی دوباره سرش را بالا‌بهتر آورد، معلوم شد که دارد می‌خندد.
با صدای بلند می‌خندید و تمامِ بدنِ ضعیف و لت‌وپاره‌اش از شدتِ‌آمیخته خنده می‌لرزید. شنیدنِ صدای خنده‌اش انگار دوباره آزاراکس را گیج کرد. لحظه‌ای خشکش‌همچون زد، بعد غرید و دوباره، و دوباره، و دوباره به او خنجر زد...
آن‌قدر به او‌هولناکی خنجر زد تا‌موج صدای خنده‌اش خاموش شد.
سرانجام کاهنه را روی‌درد زمین رها کرد، برگشت و‌نیمه‌هوشیاری تلوتلوخوران از چادر بیرون رفت.
آن بیرون در مقابلش، جنگجویانش داشتند به اردوگاه برمی‌گشتند‌شود و پس از یورشی طاقت‌فرسا و تلخ، برای استراحت روی‌درونی زمین می‌افتادند. خسته، ضعیف، گرسنه و بیمار به نظر می‌رسیدند...
شکست‌خورده.
رنگ از چهرهٔ آزاراکس پرید.
در همین حین، پشتِ سرش...
دستانِ بسته‌شدهٔ کاهنه تکان خورد، آرام بالا‌قوی‌تر آمد و دورِ دستهٔ خنجری که هنوز‌مقاومت از سینه‌اش بیرون زده بود حلقه زد.
آرام آن را از بدنش بیرون کشید‌کشید و تیغه‌اش را چرخاند؛ لبهٔ تیزش را روی‌مدتی طنابِ چرمی که مچ‌هایش را بسته بود گذاشت.