چپتر 3067: قدیسانِ سقوط‌کرده
0با وجود اینکه بیش از یک دهه دوشادوشِ قدیس جنگیده بود، سانی هیچ معیاری نداشت تا بداند فرزندانِ نِتِر چقدر قدرتمند‌بزرگی بوده‌اند. هر چه باشد، قدیس تنها یک عضو از آن نژادِ سقوط‌کرده بود — قضاوت کردنِ تمامِ هم‌نوعانش بر اساسِ مهارتِ‌چیز فردیِ او، مثلِ این بود که قدرتِ یک انسانِ معمولی را بر اساسِ کارهایی که کسی مثلِ سانی می‌توانست انجام دهد، بسنجند.
اما گمان می‌کرد که فرزندانِ نِتِر بسیار هولناک بوده‌اند. تنها شماری از آن‌ها‌آیا توانسته بودند هزاران سال در برابرِ تمامِ وحشت‌های ساحلِ فراموش‌شده مقاومت کنند، پیش‌رتبه‌شان از آنکه سرانجام به دستِ دیگر موجوداتِ کابوس شکست بخورند و نابود شوند.
حتی با این حال، سانی شخصاً به چشم دیده بود که قدیس دو پلید از رتبه‌ای بالاتر را از‌دست پای درآورد. این کار برای او و بقیهٔ دسته تا حدی به یک عادت تبدیل شده بود، چیزی که‌یافته باعث می‌شد درکش کمی منحرف شود، اما بیشترِ بیدارشدگان متفاوت بودند. بنابراین، از همان ابتدا می‌دانست که قدیس استثنایی است.
و او‌سر‌به‌فلک‌کشیده تنها یک‌همگی هیولای بیدارشده بود.
اما آن هفت شوالیهٔ سر‌به‌فلک‌کشیده که روبه‌رویشان بودند، همگی پلیدهایی‌سر‌به‌فلک‌کشیده از رتبهٔ اعظم بودند — شش‌تای آن‌ها دیو بودند، در حالی‌بزرگی که آن یکی که شمشیرِ بزرگی در دست داشت، اهریمن بود.
نمی‌دانست آیا این قدیسانِ سنگیِ سقوط‌کرده همگی زمانی مطلق بوده‌اند، یا‌اهریمن اینکه در طولِ اعصارِ متمادیِ دفاع از سکونتگاهِ ویران در برابرِ‌سکونتگاهِ امواجِ تاریکی رتبه‌شان ارتقا یافته بود، اما یک چیز قطعی بود.
خطرناک بودند.
حداقل آن‌قدر خطرناک که موجودِ تاریکی که در‌شش‌تای قلهٔ کوه به سانی و نفیس حمله کرده‌اهریمن بود، از مزاحمت برای این جنگجویانِ باستانی خودداری کند.
«لعنتی!»
سانی برای نبرد آماده شد. نفیس‌یکی هم عضلاتش را منقبض کرد و با‌آیا چهره‌ای گرفته به پلیدهای سنگی چشم دوخت.
در همین‌است حال، قدیس سپرش‌هفت را بالا آورد.
این بار هم دو بار به‌رتبهٔ لبه‌اش کوبید و صدای زنگِ موقری‌شمشیرِ در سراسرِ میدانِ متروک طنین‌انداز شد.
چند لحظه بعد، برای اولین بار،هیولای به مبارزه‌طلبیِ او — یا شاید‌همگی هم فراخوانش — پاسخ داده شد.
آن هفت موجودِ اعظم برای یک تپشِ قلب بی‌حرکت ماندند، سپس سلاح‌هایشان را هماهنگ به حرکت درآوردند. آن‌هایی که سپر‌متمادیِ داشتند به لبهٔ سپرشان کوبیدند، در حالی که بقیه به زرهِ سینه‌شان ضربه زدند. یک بار، دو بار... صدای بم‌مزاحمت و زنگ‌دارِ آن همچون رعد طنین انداخت و سکوتی را که سکونتگاهِ ویران را در بر گرفته بود، از هم درید.
تنها اهریمنِ اعظم بی‌حرکت ماند و با نگاهی کدر به‌پلیدهایی قدیس خیره شد. پشتِ نقابِ کلاه‌خودش چیزی جز تاریکیِ ژرف و‌اهریمن نفوذناپذیر پنهان نبود، تاریکی‌ای که آرام‌آرام با کینه‌ای مورمورکننده شعله‌ور می‌شد.
«نفیس...»
«می‌دونم.»
سانی که می‌دانست تنها چند لحظهٔ دیگر هیچ وقتی برای حرف زدن باقی نمی‌ماند، می‌خواست ماهیتِ تسلیحاتِ ظریفی را که قدیسانِ‌دفاع سنگی در دست داشتند، به او یادآوری کند. مطمئن نبود که آیا هم‌نوعانِ سقوط‌کرده‌اش هم دیگر ویژگی‌های قدیس را دارند یا‌باستانی نه، اما کاملاً اطمینان داشت که آن‌ها مقاومتِ فوق‌العاده بالایی در برابرِ حملاتِ عنصری دارند — از جمله در برابرِ آتش.
مقاومتِ قدیس در برابرِ حملاتِ عنصری تنها با دفاعِ فیزیکی‌اش قابل‌مقایسه بود، که به‌سادگی بی‌رقیب بود.یکی علاوه بر این، او در برابرِ حملاتِ ذهنی و روحی مصون بود، و هرچند این ممکن‌سکونتگاهِ بود ویژگیِ شخصیِ خودش باشد، این پلیدها دست‌کم در برابرِ این نوع ضربات مقاومتِ بسیار بالایی داشتند.
قدیس‌های سنگی موجوداتِ مقاومی بودند و شعله‌های نفیس به این راحتی‌ها‌یکی به آن‌ها آسیب نمی‌رساند. با این حال، خودش این را می‌دانست؛مطلق هرچه نباشد، هم می‌توانست رون‌های قدیس را بخواند و هم خوانده بود.
اما در مورد اینکه‌استثنایی این پلیدها دقیقاً چه‌هفت کاری از دستشان برمی‌آمد...
خوشبختانه کاسی را داشتند و‌حالی برخلافِ موجودِ تاریکی، قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کرده‌اهریمن برای او مثلِ کتابی باز بودند.
فقط انتقالِ اطلاعاتی‌هیولای که دیده بود‌شوالیهٔ چند لحظه زمان می‌برد.
سانی گفت: «آماده باش تا...»
پیش از آنکه‌می‌دانست بتواند جمله‌اش را‌هیولای تمام کند، تلوتلو خورد.
ناگهان حسِ ناتوانیِ فلج‌کننده‌ای او را فرا گرفت، طوری که انگار روحش را در چاهی‌سنگیِ عمیق و تاریک انداخته بودند. این حس را خوب می‌شناخت؛ همان حسی بود که هر‌قطعی بار با ورود به میدانِ خنثی‌سازیِ قدیس تجربه می‌کرد و در نتیجه قدرت‌هایش سرکوب می‌شد.
فقط این‌است بار، حتی‌بیدارشده قوی‌تر هم بود.
«ای بابا، بی‌خیال!»
همین‌طوری هم کم‌وبیش سرشتش را از دست داده‌هفت بود. آخر واقعاً لازم بود روی همهٔ این‌ها،شش‌تای با قدرتِ نیستی هم به او ضربه بزنند؟!
کنارش، انگار نفیس هم تحت‌تأثیر قرار گرفته بود و درخششِ خیره‌کننده‌اش کم‌نور می‌شد. کرهٔ نوری که از او ساطع می‌شد کوچک شد و لوحِ سنگی و هفت پلیدی را که احاطه‌اش کرده بودند،آن‌قدر در تاریکیِ نفوذناپذیری فرو برد. کسری از ثانیه بعد، دنیا لرزید و با حرکتِ هماهنگِ آن‌ها برای حمله به مهاجمان، در آتشی از خشونت منفجر شد. سانی آماده بود تا با دو عنصری که‌میدانِ قدیس در اختیار داشت، یعنی تاریکیِ عنصری و نیستی، روبه‌رو شود؛ اما چیزی که در عوض به آن‌ها هجوم آورد، ترکیبِ مخربی از قدرت‌ها بود که مانند توفانی خروشان آن‌ها را در بر گرفت.
در درخششِ خیره‌کنندهٔ انفجار، قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کرده را‌روبه‌رویشان دید که برای حمله به جلو می‌تاختند و پیکرهای‌شمشیرِ بلندقامتشان در پسِ پیکرِ خودِ قدیس پنهان شده بود.
پشتِ نقابِ کلاه‌خودِ یکی‌همگی از آن‌ها، شعله‌های نارنجی‌رنگی می‌رقصیدند،دیو انگار می‌خواستند دنیا را ببلعند.
از زیرِ زرهِ دیگری، مِهی‌است استخوان‌سوز بیرون می‌زد و سنگ‌های‌سر‌به‌فلک‌کشیده اطرافش را لایه‌ای از یخ می‌پوشاند.
سومی به موجی غول‌پیکر تبدیل شده بود و مانند سیلابی‌داشت ویرانگر به جلو می‌تاخت. چهارمی صفحاتِ سنگیِ خودِ میدان را به‌دفاع فرمان درآورده بود و آن‌ها را به باتلاقی مرگبار تبدیل می‌کرد.
یکی دیگر انگار خودِ فضا را‌شوالیهٔ شکافته بود و در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌اعظم پشتِ سرِ سانی و نفیس ظاهر شد.
در همان لحظه، یکی از فرزندانِ‌رتبهٔ نِتِر به قدیس رسیده بود، انگار‌شمشیرِ زمان برای او جورِ دیگری می‌گذشت.
«چی...»
هر یک از قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کرده قدرت‌های‌شمشیرِ منحصربه‌فردِ خود را در اختیار داشتند و برای‌سنگیِ نابودیِ دشمن، به عناصرِ پایهٔ متفاوتی تکیه می‌کردند.
اما انگار تنها‌هیولای یکی از آن‌ها‌شوالیهٔ تجسمِ نیستی بود.
همان اهریمنِ اعظمی که شمشیرِ بزرگی در دست داشت؛ تنها پلید در میانِ آن‌دست هفت‌تن که هنوز تکان نخورده بود. مبارزه با این پلیدها هیچ تفاوتی با مبارزه‌ویران با بیدارشدگان نداشت؛ انگار با وجودِ طبقه‌هایشان، هر کدام سرشتِ قدرتمندی در اختیار داشتند.
و هرچند‌ابتدا همان سرشت‌ها‌استثنایی به‌تنهایی مرگبار بودند...
اما قدرتِ فیزیکی و مهارتِ‌حالی رزمیِ فرزندانِ نِتِر بود که‌داشت آن‌ها را واقعاً وحشتناک می‌کرد.
لحظه‌ای بعد، شش‌تن از آن‌ها در قالبِ‌سر‌به‌فلک‌کشیده گردبادی نابودگر از جنسِ فلزِ سنگ‌مانند، بر‌دیو سرِ سانی، نفیس و قدیس آوار شدند.