چپتر 2588: دریای گرگ‌ومیش
0سانی بی‌صبرانه منتظر بود تا پهنهٔ بی‌کرانِ دریای توفان را به چشم ببیند. او بیشتر از اکثرِ آدم‌ها —نظر و شاید حتی بیشتر از هر کسِ دیگری — به گوشه‌وکنارِ مرگبارِ عالمِ رؤیا پا گذاشته بود، اما تا‌آمد به حال فقط ساحلِ مه‌آلودِ جنوبِ حصار را دیده بود و هرگز به دلِ خودِ آن آب‌های مه‌گرفته نزده بود.
جدای از کنجکاویِ سادهٔ یک کاوشگرِ بازنشسته، سانی پیوندی نامحسوس هم با دریای توفان حس می‌کرد. به هر حال، اینجا‌شوم بقایای جهانی بود که روزگاری دایرون شاهِ مار بر آن فرمانروایی می‌کرد. سایه‌های دایرون و گلِ باد اکنون در روحِ‌اطرافِ او آرمیده بودند، در حالی که عالمِ رؤیا دریای گرگ‌ومیش را — که آن‌ها نتوانسته بودند نجاتش دهند — بلعیده بود.
زمین هم به‌زودی به همین سرنوشت دچار می‌شد،بلعیده برای همین سانی وقتی به دریای توفان فکر‌وقتی می‌کرد، نوعی کنجکاویِ حزن‌انگیز و شوم به جانش می‌افتاد.
با این حال، فارغ از اینکه‌کاملاً چه انتظاری داشت، اولین برداشتش از‌شده آن اقیانوسِ مه‌گرفته... ناامیدیِ مطلق بود.
چون سانی مطلقاً هیچ‌چیز نمی‌دید. مهِ غلیظی همه‌چیز را در اطرافِ باغِ شب پوشانده و‌برطرف جهان را در گرگ‌ومیشی زیبا اما شوم فرو برده بود. حتی وقتی از بلندترین دکلِ آن‌هوا کشتیِ غول‌پیکر بالا رفت و به نوکِ آن رسید، باز هم نتوانست ردی از آسمان ببیند.
باغِ شب پس از عبور از دروازهٔ رؤیا کاملاً‌زمین از حرکت ایستاد؛ دروازه‌ای که دیگر ناپدید شده و‌نوعی کشتی را در پهنهٔ بی‌کرانِ دریای مه‌آلود تنها گذاشته بود.
«کارِ زیادی از دستمون برنمیاد. تا مه‌دهند برطرف نشه نمی‌تونیم حرکت کنیم—خب، از نظر فنی‌برای چیزی جلومونو نگرفته. فقط بیش از حد خطرناکه.»
وقتی باغِ شب توقف کرد تا منتظرِ بهتر شدنِ هوا بماند، جت برای استراحت به‌تنها اقامتگاهش برگشت. سانی از سایهٔ او بیرون آمد و تصمیم گرفت او هم کمی استراحت‌خطرناکه کند — جستجویش هیچ نتیجه‌ای نداده بود، بنابراین ادامه دادن به همان شکل بی‌معنی بود.
با این حال، پیش‌دروازه‌ای از رفتن سراغِ نقشهٔ بعدی،مه‌آلود باید شجاعتش را جمع می‌کرد.
«داریم از‌حالی چه جور‌آن‌ها خطراتی حرف می‌زنیم؟»
جت با تفریح نگاهش کرد.
«از اونایی که کلمه‌ای‌عبور برای توصیفشون ندارم و هیچ‌دروازه‌ای میلی هم به تصورشون ندارم.»
پاهایش را روی هم‌دروازه‌ای انداخت و با حالتی‌کشتی بی‌خیال به سقف چشم دوخت.
«ولی نگران نباش. باغِ شب قبل از اینکه ما آدما تصاحبش‌همین کنیم، هزاران سال تو این آب‌ها سرگردان بوده و از اون موقع‌این هم نیم قرن می‌گذره. تو تمامِ این مدت هیچ‌چیز نتونسته غرقش کنه.»
سانی لبخندِ کمرنگی زد.
«کی گفته من نگرانم؟عبور تو لیستِ بلندبالای نگرانی‌های من،دروازه‌ای وحشت‌های دریای توفان اون ته‌مه‌هاست.»
صندلی‌ای پیدا کرد و نشست.
جت تک‌خنده‌ای زد.
«راستی، ناشناس موندن چطوره؟ باید برای یه مطلقِ والامقام سخت‌به‌زودی باشه که مدام تو سایه‌ها قایم بشه. اینکه به جای‌شوم غرق شدن تو افتخار، نتونه وجودش رو به هیچ‌کس نشون بده.»
او از طریقِ کاسی با نفیس تماس گرفته بود تا برای باز کردنِ دروازهٔ رؤیا‌تنها هماهنگ کند. اما در واقع، سانی خودش هم می‌توانست باغِ شب را به عالمِ رؤیا‌خطرناکه بفرستد... فقط نمی‌توانست این کار را بکند، چون قرار بود وجودش یک راز باقی بماند.
حالا پادشاهِ هیچ هم بود. کلِ دنیا از خبرِ فرمانروای تازه غوغا به پا کرده‌برطرف بود — که می‌گفتند دومین فرمانرواست — کسی که از ناکجا پیدایش شده و پوست‌دزد‌شدنِ را از پای درآورده بود. با این اوصاف، وضعیتِ سانی ناعادلانه‌تر هم به نظر می‌رسید.
لبخند زد.
«راستش بد هم نمی‌گذره... بهش عادت دارم. هرچی باشه، خیلی قبل از اینکه مطلق بشم هم داشتم وجودمو‌نوعی مخفی می‌کردم. اون شهرت و افتخاری هم که می‌گن حقمه، هیچ‌وقت چیزی نبوده که دنبالش باشم. در واقع،نمی‌دید بیشترِ عمرم رو صرفِ این کردم که مثل طاعون ازشون فرار کنم... که خب، خیلی هم موفق نبودم.»
جت مدتی‌ردی ساکت ماند و‌دروازهٔ بعد متفکرانه گفت:
«آره. منم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روزی به اینجا برسم. می‌دونی، من‌زیادی تنها قدیسی‌ام که از حاشیه اومده؟ اولین... و آخرین. الان دیگه چیزی‌بیش از حاشیه باقی نمونده. بیشترِ مردم تا الان رفتن به عالمِ رؤیا.»
آرام خندید.
«کی فکرش رو می‌کرد بیشتر از حاشیه دوام بیارم؟زمین خب... شاید "دوام آوردن" کلمهٔ بزرگی باشه. به‌هرحال، همین‌نوعی که به این چیزا فکر می‌کنم، حس می‌کنم پیر شدم.»
دنیا در اطرافشان به‌سرعت در حالِ تغییر‌حرکت بود. چنان سریع که گاهی با یک‌مه‌آلود نگاه به‌سختی می‌شد آن را به جا آورد.
سانی در ابتدا چیزی‌دروازه‌ای نگفت و در سکوت‌کشتی به او نگاه کرد.
بعد لبخند زد.
«کی گفته تو تنها کسی هستی که‌دهند از اونجا اومده؟ منم مالِ حاشیه‌ام. اولین مطلقی‌برای که از حاشیه اومده... ولی امیدوارم آخریش نباشم.»
جت با‌ردی تعجب به‌عبور او نگاه کرد.
«تو مالِ حاشیه‌ای؟»
مدتی او را‌گرگ‌ومیش برانداز کرد و‌نجاتش بعد آهی کشید.
«لعنتی. از منم که کوچیک‌تری. نه،نجاتش حالا دیگه حتماً باید کابوسِ چهارم‌سرنوشت رو فتح کنم... وگرنه خیلی آبروریزی می‌شه...»
سانی پوزخندی‌ردی زد و به‌دروازهٔ عقب تکیه داد.
جت همچنان به او‌دروازه‌ای خیره بود و آرام‌آرام‌کشتی لبخندی روی لبانش نشست.
«ولی خوشحالم. فکر کنم... ما موش‌های حاشیه آخرش بد کار نکردیم. اوه، اینم توضیح می‌ده که چرا‌فکر هیچ سابقه‌ای ازت توی پایگاه‌های دادهٔ حکومت نیست. فکر کنم وقتی داشتم سعی می‌کردم هویتِ سرورِ سایه‌ها‌مطلقاً رو کشف کنم، چندتا از مدیرای اطلاعات رو به بازنشستگیِ زودهنگام کشوندم. انگار یه عذرخواهی بهشون بدهکارم.»
سانی خندهٔ کوتاهی کرد.
بعد، حالتِ‌ردی چهره‌اش رفته‌رفته‌عبور جدی شد.
«حالا که حرفش‌ایستاد شد... منم باید یه‌شده کم اطلاعات جمع کنم.»
جت ابرویی بالا انداخت.
«مثل اینکه‌حالی جستجوت خوب‌آن‌ها پیش نمی‌ره، نه؟»
سانی آرام سر تکان داد.
«نه. و چون وقتمون‌دروازه‌ای کمه، فکر کنم مجبورم دست‌مه‌آلود به یه کارِ خطرناک بزنم.»
چند لحظه مکث‌گرگ‌ومیش کرد و بعد نگاهی‌دهند تاریک به او انداخت.
«پس، ازت می‌خوام یه مدت‌نتوانسته حواست بهم باشه. راستی، اگه دیدی‌همین دارم از هم می‌پاشم... بیهوشم کن.»
چشمانِ آبیِ‌ردی جت کمی‌عبور گشاد شد.
«چی؟ من چطوری باید یه‌دیگر مطلق رو بیهوش کنم؟ اونم‌تنها کسی که هفت‌تا بدن داره؟»
سانی پوزخندی زد.
«خب، تو دروگرِ‌گرگ‌ومیش روح جتی. مطمئنم‌نجاتش یه راهی پیدا می‌کنی.»
با این‌ردی حرف، خاطره‌ای‌عبور را احضار کرد.
چند لحظه بعد، سنگینیِ‌دروازه‌ای خنک و آشنای نقابِ‌کشتی بافنده روی صورتش نشست.
وقتش بود کاری‌گرگ‌ومیش را بکند که مدت‌ها،دهند مدت‌ها از انجامش می‌ترسید...
اینکه به دنیا نگاه‌آن‌ها کند و آن را همان‌گونه‌زمین ببیند که بافنده دیده بود.