چپتر 3058: بی‌جان
0سریع‌تر از آن رخ داد که سانی بتواند درکش کند‌روحِ — که نباید غافلگیرش می‌کرد، چرا که ادراکش فلج شده‌حاکم و تنها به آنچه نفیس و قدیس می‌دیدند محدود بود.
اما چیزی که مایهٔ تعجب بود، این‌سعی بود که قدیس هم با وجودِ پیوندش‌کمی با تاریکیِ عنصری، خطر را حس نکرده بود.
یک لحظه در‌گرفته مرزِ میانِ نور‌سعی و تاریکی ایستاده بود.
لحظهٔ بعد، تاریکی به حرکت‌سرهم درآمد، درخشش را پس زد و‌کشته‌شده سایهٔ کم‌حرف را در خود فروبرد.
و کسری از ثانیه بعد، چیزی‌موجود درونِ تاریکی تکان خورد و با‌غده‌های سرعتی محال به قدیس یورش برد.
سریع‌تر از سرعتِ صوت‌گرفته حرکت می‌کرد... اما نه‌تشخیصِ سریع‌تر از دستِ قدیس.
پیش از آنکه سانی اصلاً مجالی برای واکنش داشته باشد، قدیس دستش را‌کمی بالا آورده و شمشیرِ تاریکش را ظاهر کرده بود، و با خونسردی هرچه‌تاریک را که به او یورش برده بود روی تیغهٔ ظلماتش به سیخ کشید.
سرش را نامحسوس‌دندانه‌دار کج کرد و‌هیولایی به مهاجم خیره شد.
سانی هم در همان لحظه دیدش. آنجا، به سیخ کشیده بر شمشیرِ تاریکی، شوالیهٔ سنگیِ دیگری‌نبود با زرهِ سیاه و ترسناکی ایستاده بود... فقط در این یکی هیچ ظرافتی به چشم نمی‌خورد.هستی‌های در عوض، پیکرش زمخت و بدقواره بود، و از بی‌شمار تکه‌سنگِ دندانه‌دار و ناهمگون سرهم شده بود.
هیولایی چهل‌تکه بود که‌گرفته از بقایایِ ده‌ها قدیسِ‌تشخیصِ سنگیِ کشته‌شده شکل گرفته بود.
با این حال، وقتی سانی سعی کرد برای تشخیصِ طبقه و رتبه‌اش به‌کمی اعماقِ وجودِ موجود خیره شود، کمی جا خورد. هیچ هستهٔ روحِ درخشان یا‌تاریک غده‌های پستِ تباهی درونِ روحش نبود... در واقع، اصلاً روحی در کار نبود.
تنها تاریکی حاکم بود.
«یه تاریک؟»
سانی لحظه‌ای غافلگیر شد.
پیش‌تر یک بار در گسترهٔ بی‌نورِ عالمِ سایه با موجوداتِ تاریکی روبه‌رو شده بود.هستهٔ آنجا، هستی‌های وهم‌آوری که سرگردان‌های تاریکی می‌نامیدشان، سعی کرده بودند سایهٔ مکافات را ببلعند‌غافلگیر و در برابرِ تایرنتِ نفرین‌شدهٔ مرده هیچ ترس و واهمه‌ای از خود نشان نداده بودند.
سرگردان‌های تاریکی پهناور و بی‌شکل بودند؛ شبیه به نوارهای مواجِ پارچه‌های‌کشته‌شده سیاه و پاره‌پاره. می‌توانستند شکل‌های گوناگونی به خود بگیرند که ارتفاعِ هر‌کمی کدام به صدها متر می‌رسید، و انگار می‌توانستند از سایه‌ها تغذیه کنند.
آن موجوداتِ بی‌نهایت قدرتمند نیز انگار فراتر از تعریفِ‌هستهٔ آشنایِ رتبه و طبقه وجود داشتند؛ گویی با قوانینِ‌روحی بنیادینِ هستی که ایزدان وضع کرده بودند بیگانه بودند.
سانی احتمالِ رویارویی با موجوداتِ مشابهی در جهانِ زیرین‌طبقه را می‌داد، اما انتظار نداشت یکی از آن‌ها را‌غده‌های ببیند که از بقایایِ قدیس‌های سنگی به‌عنوانِ پوسته استفاده می‌کند.
چرا باید چنین کاری می‌کرد؟
پاسخی در کار نبود... اما با اینکه سانی از موجوداتِ تاریکی واهمه داشت، تا حدِ معقولی مطمئن بود‌طبقه که نفیس و قدیس در نبرد با یکی از آن‌ها دست‌وپابسته نخواهند بود — به‌خصوص حالا که داشت با‌لحظه‌ای قدرت‌هایش آن‌ها را تقویت می‌کرد. هر چه باشد، هر دو راهی برای مقابله با تاریکیِ واقعی در چنته داشتند.
نفیس می‌توانست تاریکیِ عنصری‌رتبه‌اش را پس بزند و‌کمی قدیس می‌توانست مهارش کند. پس...
اما لحظهٔ‌کشته‌شده بعد، اطمینانش‌گرفته متزلزل شد.
چرا که وقتی شمشیرِ قدیس‌وقتی در بدنِ هیولای عجیب و چهل‌تکه‌موجود فرورفت، نه مُرد و نه فروریخت.
در عوض،تکه‌سنگِ شمشیرِ او‌ناهمگون از هم پاشید.
تیغهٔ تاریکش موج برداشت و ناپایدار شد، تاریکیِ‌کمی سازندهٔ آن مثل قیرِ سیاه به جلو روان شد...واقع و در تودهٔ له‌شدهٔ بدنِ درهم‌شکستهٔ موجود فرو رفت.
فقط این نبود، بلکه دستکشِ قدیس...وقتی تمامِ زرهش... داشت انسجامش را از‌موجود دست می‌داد و به پایین روان می‌شد.
کلاه‌خودش مثل شمع ذوب شد‌وقتی و کمالِ مرمرینِ چهرهٔ فراانسانی‌اعماقِ و زیبایش را نمایان کرد.
همهٔ این‌ها در کمتر از یک تپشِ قلب‌بقایایِ رخ داد. سپس، سانی حس کرد که چهرهٔ‌سعی قدیس نامحسوس در هم رفت؛ سرشار از خشم.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، دستِ دیگرش با سرعتی محال به جلو یورش برد، زرهِ سینهٔ‌تباهی موجود را خرد کرد و در قفسهٔ سینه‌اش فرو رفت. هیولای وصله‌پینه فرو ریخت‌عالمِ و به آوار تبدیل شد. قدیس چیزی را... بیرون کشید و محکم در مشتش فشرد.
توده‌ای بی‌شکل و لولنده از تاریکی بود‌سعی که پیچک‌هایش را دورِ ساعدِ قدیس پیچید‌کمی و زور می‌زد تا خودش را رها کند.
یا شاید می‌خواست زیرِ‌حال ساعدبندش بخزد و در‌طبقه پوستِ یشمی‌اش رسوخ کند.
قدیس که هنوز مغلوبِ خشمی شدید و بی‌سابقه بود، دندان به هم سابید و موجودِ‌وقتی تاریک را در مشتش لِه کرد. موجود به خود پیچید و انسجامش را از دست داد،نبود به جریانِ تاریکیِ بی‌جانی بدل شد که روی زمین ریخت و در ظلماتِ اطراف حل شد.
لحظه‌ای بعد،تشخیصِ هیچ اثری از‌اعماقِ آن باقی نماند.
سانی نمی‌دانست قدیس چطور این‌حال کار را کرده، اما کاملاً‌رتبه‌اش مطمئن بود که موجود مُرده است.
یا دست‌کم...شکل از بین‌حال رفته است.
طلسم کشته‌شدنش را اعلام نکرد و سایهٔ جدیدی هم واردِ‌قدیسِ روحش نشد. اما این به آن معنا نبود که موجود‌اعماقِ نابود نشده؛ صرفاً یعنی موجوداتِ تاریکی از همان ابتدا زنده نبودند.
یا بهتر است‌طبقه گفت، خارج از‌موجود مفهومِ حیات وجود داشتند.
هرچه باشد، تاریکیِ حقیقی نقطهٔ مقابلِ سایه‌ها‌سعی بود. پس موجوداتِ تاریکی سایه نداشتند و‌کمی به همین دلیل، مرگی هم در پی‌شان نمی‌آمد.
و چون با‌گرفته مرگ بیگانه بودند، با‌تشخیصِ حیات هم بیگانگی داشتند.
شمشیرِ قدیس دوباره شکل گرفت و زرهش ترمیم شد. جریانی از‌کشته‌شده تاریکی به بالا روان شد تا چهرهٔ بی‌نقصش را بپوشاند. لحظه‌ای‌شود بعد، تنها دو شعلهٔ سرخ و خشمگین پشتِ نقابِ زره می‌درخشید.
«نفیس، آماده باش.»
زمزمهٔ سانی درست‌شکل به‌موقع بود؛ هرچند نفیس‌سعی نیازی به یادآوری نداشت.
خش‌خشی مورمورکننده‌شکل در سراسرِ‌حال تالارِ عظیم پیچید.
صدای حرکتِ تکه‌سنگ‌های‌دندانه‌دار بی‌شمار بود... صدای‌هیولایی حرکتِ همهٔ آن‌ها.
وقتی نفیس با چهره‌ای جدی به پایین نگاه‌کمی کرد، فرشی از سنگ‌های دندانه‌دار که کفِ تالارِ‌نبود زیرزمینی را پوشانده بود لرزید و سپس پس نشست.
نیرویی نامرئی اجسادِ درهم‌شکستهٔ قدیس‌های سنگی را می‌کشید و در اعماقِ روانِ تاریکیِ نفوذناپذیر ناپدید می‌کرد.روحِ و در آنجا، اشکالِ بی‌شماری از میانِ تکه‌سنگ‌ها شکل می‌گرفتند؛ نفیس نمی‌توانست ببیند، اما قدیس می‌دید.گسترهٔ پیکرِ برازنده‌اش بزرگ شد، قدش به ده متر رسید و سپری گرد روی بازوی راستش پدیدار گشت.
آن بیرون در تاریکی،حال قدِ برخی از اشکال بلندتر‌رتبه‌اش از یک انسانِ معمولی نبود.
برخی عظیم و‌دندانه‌دار پرابهت بودند و‌هیولایی هم‌قدِ او می‌ایستادند.
برخی حتی از او هم‌اعماقِ بلندتر بودند و مثل غول‌های‌روحِ درهم‌شکسته روی کفِ تَرَک‌خورده تلوتلو می‌خوردند.
قدیس با خشمی مرگبار به آن‌ها‌وقتی چشم دوخت. سپس شمشیرش را بالا برد‌شود و لبه‌اش را روی لبهٔ سپرش کوبید.
یک بار، دو بار...
طنینِ عمیقِ آن در‌ناهمگون سکوتِ تالار پیچید و‌بقایایِ آغازِ نبرد را اعلام کرد.