چپتر 2624: شهرِ جاودان
0با نگاه به جنگلِ دوردستِ مناره‌های نقره‌ای،حاضر چشمانِ آبیِ یخیِ جت سردتر هم شد.تمدنِ نفسِ عمیقی کشید و با لحنی تاریک گفت:
«بوی موجوداتِ کابوس میاد.»
سانی در سکوت نگاهش کرد.
حسِ سایه‌اش نمی‌توانست به اعماقِ گنبدِ پیرامونِ شهرِ‌تمدنِ جاودان نفوذ کند، اما همچنان می‌توانست چیزهایی را‌دفع حس کند. پس از چند لحظه مکث، لبخندی زد.
«خب، یه خبرایی دارم. یه‌بی‌شمار خبرِ بد... و یه خبرِ‌بیرون بدتر. اول کدوم رو می‌خوای بشنوی؟»
جت نگاهش کرد؛دفع هیچ اثری از‌این شوخی در چشمانش نبود.
«آه... اول‌بیرون خبرِ بد‌تصورِ رو بگو، لطفاً.»
سانی سر تکان داد.
«شهر پر از موجوداتِ قدرتمنده...بی‌شمار صدها هزار، اگه نگیم میلیون‌ها، از‌حاشیهٔ اونا دارن تو تمامِ خیابوناش می‌خزن.»
قدیس‌های شب با نگرانی‌شیرین به هم نگاه کردند.امیدِ اما جت خونسرد ماند.
«پس خبرِ بدتر چیه؟»
سانی آهی کشید‌می‌جنگن و به نورهای نقره‌ایِ‌اینکه شهرِ دوردست خیره شد.
خیال می‌کرد، یا در‌زندهٔ ناحیه‌ای خاص به رنگِ‌اشباحش سبزِ شبح‌واری درآمده بودند؟
چهره در هم کشید.
«انگار هلندی همین الانشم لنگر انداخته. فکر کنم‌آورده بعضی از اون موجوداتِ زندهٔ بی‌شمار در حالِ حاضر‌این دارن با اشباحش می‌جنگن، اون بیرون تو حاشیهٔ شهر.»
تصورِ اینکه تمدنِ شهرِ جاودان دوام آورده و حالا داشت تهاجمِ اشباحِ شوم را دفع می‌کرد، شیرین بود. با‌این این حال، سانی امیدِ چندانی نداشت که شهری پر از نامیرایانِ باستانی و خردمند پیدا کند — گذشته از این‌ها،شبگرد در عالمِ رؤیا اوضاع هرگز این‌طور پیش نمی‌رفت و تازه شبگرد هم شهرِ جاودان را جایی کابوس‌وار توصیف کرده بود.
بنابراین، به احتمالِ زیاد با وضعیتی روبه‌رو بودند‌اشباحش که در آن، یک گله از وحشت‌های شوم‌آورده داشت با گله‌ای دیگر و حتی وحشتناک‌تر می‌جنگید.
به‌زودی حقیقت را می‌فهمیدند.
در سمتِ دیگرِ شهر نیز ناحیهٔ غیرعادیِ دیگری وجود داشت. اما آن یکی فرق می‌کرد... اگر نبرد میانِ‌حال ناوگانِ اشباح و ساکنانِ شهرِ جاودان خود را با هیاهویی از حرکت نشان می‌داد — هرچند ارواح سایه‌ای‌تازه نداشتند، اما موجوداتی که با آن‌ها می‌جنگیدند سایه می‌انداختند — آن ناحیه به دلیلِ فقدانِ کاملِ حرکت متمایز بود.
انگار هر موجودِ‌می‌جنگن زنده‌ای در آنجا از‌اینکه پیش نابود شده بود.
سانی تنها می‌توانست بیرونی‌ترین نقاطِ شهرِ جاودان را حس‌می‌جنگن کند، برای همین نمی‌توانست حرفِ بیشتری بزند. با این‌داشت حال، همین هم برای رسیدن به چند نتیجه‌گیری کافی بود.
هلندی زودتر از آن‌ها رسیده بود و نیروهایش از پیش جایِ پایی درونِ گنبد‌خردمند برای خود باز کرده بودند. در حالِ حاضر، کنترلِ یکی از جزایرِ بیرونی را در‌توصیف دست داشتند و حمله‌ای همه‌جانبه ترتیب داده بودند تا بیشتر به عمقِ شهر نفوذ کنند.
جت اخم کرد.
«پس پیشنهاد‌اشباحش می‌کنی چی‌کار کنیم؟حاشیهٔ قاطیِ درگیری بشیم؟»
سانی چند لحظه‌اون مکث کرد و‌حالِ بعد سر تکان داد.
«روبه‌رو شدن با هلندی همین‌جوری‌اش هم به‌اندازهٔ کافی بد هست، اما روبه‌رو شدن با اون و سپاهی از پلیدهای ناشناخته به‌طورِ هم‌زمان خیلی بدتره.نمی‌رفت اصلاً چرا باید این کار رو بکنیم؟ این شهرِ بزرگیه. ما می‌تونیم خیلی راحت تو اون‌یکی سمتش فرود بیایم و ببینیم کی می‌تونه سریع‌تر‌نیز فتحش کنه. اون‌وقت، اطلاعاتِ خیلی بیشتری به دست میاریم و شانسِ این رو داریم که قبل از درگیری با نیروهای هلندی، برتریِ سرزمینی پیدا کنیم.»
در بهترین حالت، سپاهِ اشباح تا آن موقع‌آورده نابود می‌شد و فقط باید با آن یکی‌بود گلهٔ وهم‌آور از پلیدهای هولناک دست‌وپنجه نرم می‌کردند.
علاوه بر آن، موجودِ ناشناخته‌ای که سانی حدس می‌زد همان بیرون، جایی‌داشت داخلِ گنبد باشد. رقیبِ سوم، هر چه که بود — قاتلِ تامِ‌شهری پیر، مگر اینکه کاپیتانِ هلندی جانِ آن صدفِ کینه‌توز را گرفته باشد.
سانی به پهنهٔ‌اون وسیعِ باغِ شب‌حالِ نگاه کرد و افزود:
«تازه، هدفِ اصلیِ الانمون پیدا کردنِ اسکله‌ایه که بتونه باغِ شب رو تعمیر کنه. باید‌پیدا یه جایی روی لبهٔ بیرونیِ شهرِ جاودان باشه؛ پس بیاین دورش بگردیم و ببینیم چی‌کرده می‌شه. بعد از اینکه یه پایگاهِ امن برای کشتی‌مون پیدا کردیم، می‌تونیم برای بعدش نقشه بکشیم.»
با سرکوبِ حسِ اضطرارشان، باغِ شب را آرام و از فاصله‌ای‌تهاجمِ دور، گردِ شهرِ جاودان به حرکت درآوردند. با حرکتِ کشتیِ زنده‌شهری در اعماقِ ژرف، سانی توانست شهرِ سقوط‌کرده را کمی بهتر بررسی کند.
عجیب بود... حسِ سایه‌اش به‌راحتی از سپرِ محافظِ باغِ شب می‌گذشت و‌داشت انگار می‌توانست به گنبدِ شهرِ جاودان هم نفوذ کند. اما کمی آن‌طرف‌تر از‌نامیرایانِ مانعِ نامرئی، حواسش او را یاری نمی‌کردند؛ گویی چیزِ دیگری جلویشان را می‌گرفت.
«اون چیزای‌بعضی داخلِ شهر...زندهٔ چه شکلی‌ان؟»
سانی سر چرخاند، چند لحظه‌بود ساکت ماند و سپس با‌نداشت کمی تردید به جت جواب داد:
«راستش نمی‌تونم ببینمشون. فقط می‌تونم سایه‌هاشون‌تمدنِ رو حس کنم. و سایه‌هاشون... خب،اشباحِ از بیرون که شبیهِ سایهٔ آدمیزادن.»
حداقل دو پا، دو دست و یک سر داشتند. با این حال، چیزی‌تهاجمِ در سایهٔ ساکنانِ نامیرای شهرِ جاودان عمیقاً آزاردهنده بود. سانی نمی‌توانست دقیقاً توصیف‌باستانی کند چه چیزی نگرانش می‌کرد، اما ناهنجاریِ نامحسوس و دلهره‌آوری در آن‌ها حس می‌کرد.
«فکر کنم اسکله رو می‌بینم.»
سرانجام صدای نیو‌دفع حواسش را از‌این این نگرانی پرت کرد.
سانی با نگاه به جلو،اینکه سازهٔ عظیمی دید که از‌داشت گنبدِ شهرِ جاودان بیرون زده بود.
اما پیش از آن...
کتیبهٔ سنگیِ عظیمی درست بیرونِ مانعِ نامرئی با قدرت در شیشهٔ سیاه فرو رفته بود و‌آورده شبکه‌ای از ترک‌های دندانه‌دار، سطحِ صافِ اطرافش را مخدوش کرده بود. سانی نمی‌دانست یک نفر باید چقدر‌خردمند قدرت داشته باشد تا بتواند بسترِ دریای توفان را بشکند، اما دیدنِ آن لرزه بر تنش می‌انداخت.
«این... چیه؟»
وقتی باغِ شب نزدیک‌تر شد و نورش‌دوام بر سطحِ کتیبهٔ سنگیِ بلند افتاد، توانست‌دفع رون‌های حک‌شده بر آن را به‌سختی تشخیص دهد.
رون‌ها در سمتِ بیرونیِ کتیبه نوشته شده بودند،تمدنِ رو به پهنهٔ بی‌کرانِ دریای توفان. خطِ آن‌دفع عجیب بود، اما همچنان می‌توانست تا حدودی ترجمه‌اش کند.
سانی با خواندنِ کلماتِ‌زندهٔ روی کتیبهٔ سنگی، نفسش‌اشباحش را آرام بیرون داد...
با این‌شوم کار، چشمانش‌شیرین کمی لرزید.
رون‌ها چنین می‌گفتند:
[من دایرون هستم، شاهِ مار.
به هشدارم گوش بسپار، ای رهگذر:
برگرد.
هیچ نجاتی از ابدیت نیست
و هیچ امانی از بندِ آن.
آن‌سوی این خط
دوزخ است.]