چپتر 2856: بردهٔ کاخ
0سانی به هر چیزی که به یوریس، و در‌ابد امتدادِ آن به آن نُه‌تن، ربط داشت به‌شدت علاقه‌مند بود.روزِ پس به آزاراکس نگاه کرد، لحظه‌ای مکث کرد و پرسید:
«اون یوریس... یوریس از آن نُه‌تن.اضافه با توجه به اینکه هزاران سال کنارِ‌همون‌جاست هم بودین، باید همدیگه رو خوب بشناسین.»
آزاراکس دندان به هم سایید.نابودش به‌جای اینکه جوابِ سؤال را‌مجبور بدهد، به نفیس نگاه کرد.
«آن حقه‌باز لابد واقعاً تو‌بالاخره را از دوزخ بیرون آورده. پس‌همون‌جاست الان کجاست؟ چه بر سرش آمده؟»
نفیس شانه بالا انداخت.
«توی جهانِ زیرین جاش گذاشتم.»
سانی نگاهِ کوتاهی‌هزار به او انداخت‌می‌کردم و بعد اضافه کرد:
«بالاخره تونست به عالمِ‌اضافه سایه برسه. هنوز هم‌سایه همون‌جاست و دنبالِ آرامش می‌گرده.»
و منتظر بود تا‌گرفتارِ سانی آن‌قدر قوی شود‌حقیر که بتواند جانش را بگیرد.
جمجمهٔ اسکلتِ باستانی‌نگاهِ چند لحظه بی‌حرکت ماند،بالاخره بعد کمی پایین آمد.
«...حیف شد.»
آزاراکس به شن‌ها‌بعد خیره ماند، بعد با‌عالمِ نگاهی مرگبار چشم‌غره رفت.
«حیف شد که پیش از من‌می‌توانستم از دوزخ گریخت. آه، چقدر لذت‌بخش‌بشکنم می‌بود که با هم واردِ نبرد می‌شدیم!»
سانی لحظه‌ای از این ابرازِ احساساتِ‌اضافه نامعمول جا خورد. انگار آزاراکس هم‌هنوز آن‌قدرها از رفاقت و محبت بی‌نصیب نبود.
اما لحظه‌ای‌تکه‌تکه بعد فهمید‌بار که اشتباه می‌کرده.
«اگر من و او با هم گرفتارِ نفرین می‌شدیم، می‌توانستم آن کرمِ حقیر را تا ابد‌آن‌قدر خرد کنم، در هم بشکنم و تکه‌تکه کنم! هزار بار نابودش می‌کردم... ده هزار بار! به‌ازای‌حیف هر روزِ نفرین‌شده‌ای که مجبور بودم حضورِ عذاب‌آورش را تحمل کنم، مرگی بی‌رحمانه به جانش می‌انداختم!»
زهرِ کلامش تنها با نفرتی برابری‌می‌توانستم می‌کرد که هنگامِ حس کردنِ میراثِ‌بشکنم ایزدِ سایه در سانی نشان داده بود.
«انگار... اشتباه می‌کردم.»
سانی گلویش را صاف کرد.
«ولی اصلاً می‌تونستی حتی یه بار شکستش بدی؟ اون‌برسه مرد یه ایزد رو کشته. آزاراکسِ توانا اسمِ ترسناکیه،شود قبول، اما واقعاً می‌تونه با یوریسِ ایزدکش برابری کنه؟»
آزاراکس در‌می‌کرده سکوت به‌گرفتارِ او چشم‌غره رفت.
«آن کرم پر از حقه بود، اما هرگز از من قوی‌تر نبود. تنها کاری‌دنبالِ که از دستش برمی‌آمد توطئه و نقشه‌کشی بود. با این حال، هیچ نقشه‌ای نمی‌توانست‌لحظه کمکش کند تا کسی به ترسناکیِ گذشتهٔ من... به ترسناکیِ امروزِ من را شکست دهد.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«پس چطور‌کوتاهی تونست آواتارِ ایزدبانوی‌بالاخره جنگ رو بکشه؟»
فقط از روی کنجکاوی نمی‌پرسید. اگر او و نفیس موفق می‌شدند و به رتبهٔ‌هزار مقدس می‌رسیدند، طولی نمی‌کشید که باید از مرزهای بشریت در برابرِ موجوداتِ نفرین‌شده و‌می‌انداختم نامقدس دفاع می‌کردند. پس هر ذره اطلاعات دربارهٔ هنرِ مبهمِ ایزدکشی برایشان اهمیتِ حیاتی داشت.
آزاراکس جمجمه‌اش‌گذاشتم را به‌کوتاهی طرفِ دیگری چرخاند.
«...واقعاً چه کسی می‌داند؟ خیلی وقت پیش بود.روزِ و یوریس از آن نُه‌تن هیچ‌وقت آدمِ روراستی نبود،می‌انداختم حتی پیش از آنکه به این درخت میخکوب شویم.»
لحظه‌ای ساکت‌کوتاهی ماند و‌اضافه بعد ادامه داد:
«تنها چیزی که می‌دانم این است که آن دسته از مردمش که قتل‌عام نشدند، به بردگی درآمدند. برده‌های آن عالمِ‌نفرین‌شده‌ای خاص زیبا، خوش‌خلق و بسیار بافرهنگ بودند، برای همین تاجرانِ ثروتمند و اشرافِ امپراتوری بهای زیادی برایشان می‌پرداختند. یوریس بسیار‌داده خوش‌قیافه و تحصیل‌کرده بود، برای همین با قیمتِ خوبی فروش رفت... دست‌کم وقتی بعدها بدنام شد، مردم درباره‌اش این‌طور می‌گفتند.»
آزاراکس چرخید تا‌نگاهِ به سانی و‌اضافه نفیس نگاه کند.
«او به‌خوبی به اربابانش خدمت کرد و چند بار دست‌به‌دست شد، و هر‌عذاب‌آورش بار به خانه‌ای ثروتمندتر راه یافت. سرانجام یک بردهٔ امپراتوری شد — یعنی‌میراثِ بردهٔ کاخ برای معبدِ بزرگِ امپراتوریِ جنگ، همان‌جا که اژدها و نوادگانش سکونت داشتند.»
اسکلتِ باستانی‌کوتاهی قهقهه‌ای کریه‌اضافه سر داد.
«یوریس صادقانه به آن‌ها خدمت کرد... برای مدتی. در واقع، معبدِ بزرگ ارزشِ زیادی برایش قائل بود و وظایفِ‌روزِ مهمی به او سپرد. حتی به او اجازه دادند روحش را پرورش دهد و در راهِ عروج قدم بگذارد، و‌نشان در نهایت متعالی شد. آنجا بود که بزرگ‌ترین افتخار نصیبش شد — افتخارِ خدمت به خودِ اژدها به‌عنوانِ ملازمِ شخصی.»
آزاراکس نیشخند زد.
«منتظرِ فرصت ماند، صبورانه صبر کرد، و بعد گلوی امپراتورِ‌مجبور ایزدی را برید. ها، هاها! اژدهای مغرور و قدرتمند، به‌تنها دستِ یک برده کشته شد. واقعاً که تقلیدی حقیرانه بود...»
در صدایش‌کوتاهی شادمانیِ شرورانه و‌بالاخره کینه‌توزانه‌ای موج می‌زد.
داشت شماتت می‌کرد.
سانی سر تکان داد.
«مگه همون اژدها کلکت رو نکند‌می‌کردم و امپراتوریِ خودت رو نابود نکرد؟حضورِ واقعاً تو جایگاهی هستی که تحقیرش کنی؟»
آزاراکس جمجمه‌اش را چرخاند و با‌تونست رگه‌ای از کینه به سانی خیره‌دنبالِ شد. اما در نهایت، فقط پوزخند زد.
«من کی گفتم اژدها مرا شکست داد؟ نه، فقط گفتم قهرمانی از ایزدبانوی جنگ بود. فتوحاتِ من در عوالمِ فانی توقف‌ناپذیر بود، و چیزی نمانده بود تا همهٔ آن‌ها را‌کلامش مطیعِ خود کنم... تا اینکه سپاهِ بزرگ و فاتحِ من شهرِ کوچکی را محاصره کرد که تحتِ محافظتِ یک دوشیزهٔ جنگ بود. آن‌ها فرقه‌ای باستانی از کاهنه‌های جنگجو بودند که‌کنه زمانی در دورانی دور به آواتارِ دیگری از ایزدبانوی جنگ خدمت می‌کردند. آن آواتار مدت‌ها پیش از میان رفته بود، اما پیمانِ میانِ ایزدبانوی جنگ و آن‌ها همچنان پابرجا بود.»
سانی با به یاد آوردنِ دستِ سولوین‌بالاخره که قلبش را بیرون کشیده بود، ناگهان‌دنبالِ خارشِ خفیفی در قفسهٔ سینه‌اش احساس کرد.
خیلی خوب‌تکه‌تکه می‌دانست دوشیزگانِ جنگ‌نابودش چه کسانی هستند...
در واقع، افی‌بعد از آن فرقهٔ‌تونست باستانی آموزش دیده بود.
آزاراکس با‌می‌کرده خشم آرواره‌هایش را‌نفرین به هم کوبید.
«همان دوشیزهٔ جنگ و شهری که برای محافظت از آن اجیر شده بود، مایهٔ نابودیِ ارتشِ بزرگم، امپراتوری‌ام و خودم شدند. وقتی سرانجام توانستم او را بکشم، دیگر خیلی دیر شده بود...پایین همه‌چیز در اطرافم به ویرانه تبدیل شده بود. او به خاطرِ شکستنِ پیمانِ ایزدی به جهنم افکنده شد، در حالی که اژدها امپراتوری‌اش را روی ویرانه‌هایی بنا کرد که او به جا‌اگر گذاشته بود. او هرگز نمی‌توانست خودش مرا شکست دهد... اگر هم تلاش می‌کرد، یوریس هرگز فرصتِ کشتنش را به دست نمی‌آورد. چون من خیلی پیش‌تر از آن کارش را تمام کرده بودم.»
نفیس اخم کرد.
«از طرزِ حرف زدنت این‌طور برمیاد که ظرف‌های ایزدان از همون اول موجوداتی از رتبهٔ ایزدی‌آن‌قدر نبودن. اونا هم باید مثل ما اول راهِ عروج رو طی می‌کردن. اما اژدها تا پایانِ عصرِ‌شن‌ها طلایی قطعاً به رتبهٔ ایزدی رسیده بود... چطور یوریس که فقط یه متعالی بود تونست اونو بکشه؟»
آزاراکس عبوسانه‌می‌کرده به او‌گرفتارِ خیره شد.
پس از‌گذاشتم سکوتی طولانی،کوتاهی به‌سادگی گفت:
«جایی که اراده باشد، راهی هم هست. و‌روزِ یوریس حتی پیش از رسیدن به رتبهٔ مطلق،بی‌رحمانه به‌طرزِ عجیبی در به کار بردنِ اراده‌اش مهارت داشت.»
مکث کرد‌کوتاهی و بعد با‌بالاخره صدایی آهسته‌تر افزود:
«البته آن به‌تنهایی برای کشتنِ یک ایزد کافی نبود. چطور این کار را‌تکه‌تکه کرد؟ هیچ‌کس نمی‌داند. اما در برابرِ هر نیرویی که وجود دارد، نیرویی هست که‌بی‌رحمانه نقطهٔ مقابلِ آن است. خب، حالا بگو نقطهٔ مقابلِ جنگ چیست... نقطهٔ مقابلِ زندگی؟»
سانی کمی‌گذاشتم سرش را‌کوتاهی کج کرد.
«مرگه.»
آزاراکس خندید.
«دقیقاً. پس یوریس فقط گلوی اژدها را‌کرمِ نبرید. او این کار را با تیغهٔ‌هزار کُشنده انجام داد — تیغهٔ مرگ. او حتماً...»