چپتر 2397: به سوی شعله
0سانی خشکش زد.
آماجِ حمله‌ای هولناک قرار نگرفته بود، با این حال، این موضوع ذره‌ای‌می‌کرد از احساسِ خطرش کم نکرد. اتفاقاً، بیشتر از زمانی متزلزل شده بود‌داری که عروسک‌گردان تمامِ قدرتِ کفرآمیزش را در حمله‌ای نابودگر به کار می‌گرفت.
چون با وجودِ اینکه دنیا تغییر کرده بود و‌صحبت خودِ سانی هم اکنون بسیار قدرتمندتر از گذشته بود، اما‌بیرون یک حقیقت از روزهای پرآشوبِ جوانی‌اش همچنان پابرجا مانده بود.
آن هم این بود که در میانِ تمامِ‌لعنت وحشت‌های طلسمِ کابوس، هیچ‌کدام شوم‌تر و هولناک‌تر از‌موجودی آن‌هایی نبودند که می‌توانستند مثلِ انسان‌ها حرف بزنند.
«لعنت.»
سرش را بالا برد و عروسک‌گردانِ بی‌حرکت را‌نشسته برانداز کرد؛ موجودی که مثلِ صخره‌ای سیاه و حشره‌مانند‌وضعشه در ارتفاعی بسیار بالاتر از او سایه انداخته بود.
«جواب نده، جواب نده، جواب...»
اما لبانش بی‌اختیار تکان خوردند:
«...کی داره حرف می‌زنه؟»
چند لحظه سکوت حاکم شد و سپس‌کوه آن صدای نرم از ناکجا طنین انداخت‌مؤدب — انگار خودِ باد بود که جواب می‌داد:
«من بید هستم.»
سانی چشمانش‌نبودند را ریز کرد؛انسان‌ها نمی‌دانست چه بگوید.
تایرنتِ نفرین‌شده...هولناک‌تر داشت با‌نبودند او حرف می‌زد.
بیدِ هولناکی که بر فرازِ کوه نشسته بود،نشسته داشت با او سرِ صحبت را باز می‌کرد‌آخه و بدتر از آن، مؤدب و نرم‌خو بود.
«آخه این... چه وضعشه...»
نفسش را آرام بیرون داد.
«ولی آخه‌هولناک‌تر چرا داری با‌می‌توانستند من حرف می‌زنی؟»
عروسک‌گردان لحظه‌ای ساکت‌می‌زد ماند، سپس خودش با‌کوه یک سؤال جواب داد.
«...چرا که نه؟»
سانی بی‌اختیار‌نبودند خنده‌ای خفه‌مثلِ سر داد.
«مسخره‌ست...»
با این حال،می‌زد نقصش همچنان او را‌کوه مجبور می‌کرد جواب بدهد.
«چون تو یه موجودِ‌هولناکی کابوسی. یه پلید. من‌سرِ و تو دشمنیم، مگه نه؟»
بیدِ غول‌پیکر‌نبودند شاخک‌هایش را‌مثلِ کمی تکان داد.
«...ما دشمنیم؟ چرا؟»
سانی خندید.
«چرا؟ اوه، راستش سؤالِ خوبی پرسیدی. شما، مخلوقاتِ تباهی، همه‌تون کاملاً تسلیمِ یه نیازِ جنون‌آمیز برای‌وضعشه نابودیِ هر چیزِ خوب و پاکی هستین. اصلاً نمی‌دونم چرا، پس حالا که فرصتش پیش اومده،مسخره‌ست بذار من ازت بپرسم. آخه چرا شما دیوهای پست این‌قدر اصرار دارین ما آدما رو نابود کنین؟»
این بار، عروسک‌گردان‌می‌توانستند مدتی ساکت ماند.حرف سرانجام، انگار آهی کشید.
«کلمات قدرت دارند، رهایی‌بخش. قدرتِ نام‌ها حتی از این هم‌لعنت بیشتر است. با این حال، تو این قدرت را با‌سیاه چنین خشونتی به کار می‌گیری. آن‌ها را بر جهان تحمیل می‌کنی.»
بیدِ غول‌پیکر سرش را پایین‌هولناکی آورد و با چشمانِ سیاه‌صحبت و عظیمش به سانی نگاه کرد.
«تباهی، پلید، دیو، پست. پاک، خوب. این کلماتی که به کار می‌بری‌بدتر شاید هستی را شکل ندهند، اما تو را شکل می‌دهند. هر چیزی‌می‌زنی را هم که لمس می‌کنی شکل می‌دهند. حتی مرا هم شکل می‌دهند.»
باد زوزه کشید و رشته‌های درخشانِ ابریشمِ‌بزنند سیاه که کوه را در بر گرفته بودند،کرد مانندِ کفنی پاره‌پاره در آن به اهتزاز درآمدند.
تایرنتِ نفرین‌شده دوباره گفت:
«آنچه تو تباهی نامیده‌ای، نفوذِ خلأ است. چیزها را تباه نمی‌کند — صرفاً تغییرشان‌مؤدب می‌دهد. این چیزهایی که تغییر می‌دهد بدخواه یا پست نیستند، درست همان‌طور که چیزهایی‌ماند که از آن‌ها می‌گذرد پاک و خوب نیستند. آن‌ها فقط متفاوت‌اند. با این حال...»
وقتی عروسک‌گردان دوباره به‌هولناکی حرف آمد، صدای نرمش‌سرِ کمی اندوهگین به نظر می‌رسید.
«در واقع تضادی هست میانِ آن دسته از ما که خلأ لمسشان کرده و آن‌هایی که‌موجودی نه. این تضاد باعثِ درگیری می‌شود. آن‌هایی از هم‌نوعانِ من که جوان و ضعیف‌اند، نفرت‌انگیز نیستند... ترحم‌انگیزند.لحظه نه از خلأ هستند و نه از شعله. به هر دو تعلق دارند، اما هیچ‌کدام پذیرایشان نیست.»
بیدِ غول‌پیکر بال‌هایش را کمی تکان داد و بادی توفانی‌لعنت در سراسرِ کوهِ ابریشمین به راه انداخت. سانی صورتش را‌سیاه در برابرِ برفِ رقصان پوشاند و چهره در هم کشید.
این موجود واقعاً غول‌پیکره...
عروسک‌گردان ادامه داد:
«هستیِ آن‌ها یک میدانِ نبرد است و جنگی که با خودشان به راه می‌اندازند، دیوانه‌شان می‌کند. در آن حالتِ پرعذاب، گمگشته و کور هستند. تنها کاری که از دستشان برمی‌آید‌داره این است که نومیدانه به دنبالِ رستگاری باشند، مانندِ بیدهایی که به سوی شعله می‌روند. آن‌ها در آرزوی تصاحبِ شعله... یا خاموش کردنِ آن می‌سوزند. نیازی گمراه‌کننده بر آن‌ها غلبه می‌کند‌صحبت تا این تضادِ جنون‌آور را حل کنند و هرچه را که غلط است درست کنند — هم در جهان و هم در خودشان. تنها در آن زمان است که تسلا می‌یابند.»
سانی لبخندِ تلخی زد.
«تسلا؟ دلیلِ این‌همه بدبختی اینه که دنبالِ‌کوه تسلا می‌گردن؟ چقدر طعنه‌آمیزه. بی‌دلیل نیست که‌مؤدب یه بار یکی بهم گفت تسلا گناهه.»
عروسک‌گردان تکانی خورد.
«در اعماقِ شعله چنین است. زندگی جنگ‌بزنند است؛ صلح مرگ است... این‌ها قوانینی هستند‌برانداز که تجسم‌های شعله بر پیکرِ هستی حک کرده‌اند.»
سانی داشت کمی گیج می‌شد. طرزِ حرف زدنِ عروسک‌گردان و نام‌هایی که به کار می‌برد عجیب بود. شعله...موجودی از آنجا که عروسک‌گردان شعله را نقطهٔ مقابلِ خلأ توصیف می‌کرد، حتماً منظورش همان جهانِ پهناوری بود که ایزدان‌حاکم آفریده بودند — یعنی خودِ هستی. یا شاید منظورش آرزوی آغازین بود که ایزدان از شعله‌هایش زاده شده بودند؟
شاید هم هر دو بود. برای موجودی مثلِ عروسک‌گردان‌سرِ احتمالاً هیچ تفاوتی میانِ این دو وجود نداشت. پس‌نفسش تجسم‌های شعله که از آن‌ها حرف می‌زد، همان ایزدان بودند...
سانی در حالِ بررسیِ مفهومِ این کلمات بود‌سرِ که صدای نرم دوباره به حرف آمد و‌وضعشه این بار رگه‌ای از دشمنی در خود پنهان داشت:
«چه جهانِ زشت و بی‌رحمی آفریده‌اند. اینجا، تسلا واقعاً یک گناه است... اما بیشتر از آن، یک دروغ است. هیچ تسلایی‌بالاتر یافت نمی‌شود — نه برای تو، و نه برای من. آن بیچارگانِ هم‌نوعِ من که با شعله کور شده‌اند نمی‌توانند حقیقت را‌باد ببینند، اما من با آن‌ها فرق دارم. من کور نیستم، و جذبِ شعله نمی‌شوم. هیچ میلی ندارم که به خاکستر تبدیل شوم.»
سانی اخم کرد و‌نبودند با حالتی عجیب به بیدِ‌بزنند سیاه و غول‌پیکر خیره ماند.
«پس، منظورت اینه که... فقط یه موجودِ کابوسِ ضعیف‌تر نمی‌تونه بر میلِ مقاومت‌ناپذیرِ بلعیدن و‌نرم‌خو نابود کردنِ هر چیزی که تباهی لمسش نکرده غلبه کنه. اما تو اون‌قدر قوی‌تر و بالاتر‌خنده‌ای از همه‌شونی که می‌تونی این میل رو مهار کنی. در واقع، تو اصلاً اسیرِ تباهی نیستی.»
عروسک‌گردان فوراً جواب نداد. مدتی ساکت ماند و‌سرِ بعد ناگهان پرسید، در حالی که رگه‌ای از چیزی‌نفسش عجیب و وهم‌آور به صدای ظاهراً نرمش نفوذ می‌کرد:
«...تو هرگز چیزی جز شعله نشناخته‌ای، رهایی‌بخش، برای همین اصولش را زیرِ سؤال نمی‌بری. اما بگذار سؤالی‌صخره‌ای را که از من پرسیدی با سؤالی از خودم پاسخ دهم. چرا ما باید دشمنِ هم باشیم؟ آیا‌حاکم به خاطرِ من است، موجودی که خلأ لمسش کرده؟ یا به خاطرِ توست، موجودی زادهٔ شعله؟ زادهٔ شعله...»
جایی که زندگی جنگ بود.